Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συγγραφείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συγγραφείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Ιουλίου 25, 2019

Alex Michaelides: The Cypriot author behind the New York Times bestseller


Alex Michaelides’ psychological thriller The Silent Patient not only became an instant number one New York Times bestseller, but is being made into a Hollywood film.
Born in Cyprus in 1977 to a Cypriot father and an English mother, Michaelides is not new to films. He wrote the film The Devil You Know starring Rosamund Pike and co-wrote The Con in On starring Uma Thurman, Tim Roth, Parker Posey and Sofia Vergara.
The Silent Patient, his first novel, found overnight success and came as he was feeling disillusioned about his work as a screenwriter, he tells Pieris Panagi.
In the interview first published in Phileleftheros, Michaelides also talks about his childhood in Cyprus,  how Greek mythology has inspired his writing, his career and his future plans.
When did you know you were a writer? Were you dreaming up stories as a kid?
I believe being a reader makes you into a writer.  So in that case I suppose my mother made me into a writer.  I grew up in a house full of books, which contained pretty much all the major works of literature that I would go onto study at university.  My mother is English, and over the years she amassed a mini library that she gradually introduced me to.
Certainly all my favourite writers – Evelyn Waugh, Angela Carter, Tennessee Williams, Henry James, Margaret Atwood – were there on the shelves, so it was just a process of discovering them.  But that came later, when I was a teenager.
The first writer I became obsessed with, who ultimately shaped me, was Agatha Christie.  One of my sisters, I think, had bought at least thirty or more of her books, and when I was about twelve or thirteen, I went into my sister’s room and took one from the shelf.  It was ‘And Then There Were None.’  I didn’t sleep all night.  I was terrified.  And from then on, I read them compulsively.  I remember reading them all summer long at the beach in Ayia Napa, and going to the Dome Hotel bookshop to buy more when I had read the ones I had.  And to be honest, that time, spending the summers on the beach with my cousins, reading Agatha Christie in the sand, is among the happiest memories I have.
Something about reading a beach on the book, the nostalgia of her books, the glamorous world, the mystery and final inevitable explanation –I always knew that one day I would write a book – and when I wrote it, that book would always be a murder-mystery thriller.  An attempt to replicate that first magical reading experience.
As a child I was always writing stories – and little plays – and then I wrote my first novel at the age of sixteen, about my summers on the beach – but it wasn’t very good.  And I got discouraged.  So discouraged I waited twenty years before attempting another one!  For me, writing a novel is much harder than writing a script.  I have written three produced screenplays, and they take much less time and ultimately are less work.  But that doesn’t take away from them as an artform of course.
I think I am perhaps better at novel-writing than screenplay writing.  A friend of mine is a critic, and when he read The Silent Patient, he said it was obvious to him I was a novelist, not a dramatist.  And it was a relief to hear that.  As I found writing the novel relatively easy, and I had found writing screenplays extremely difficult.  It is easier for me to enter someone’s head than to stage a scene dramatically.
I must also say that my major inspiration as a writer has been, and always will be, the Greek myths.  I grew up reading about them, and then studying them at school.  And I have yet to encounter a British writer who has been as molded by Greek mythology as I am. And for that I am very grateful to my place of birth and my education, as it meant I was giving a whole mythological language in which to dwell as a writer.
I have plans for three more novels, and one screenplay, and they are all variations of, or my response to, Greek myths.  And I have Cyprus to thank for that.
What can you recall most from your childhood?
I would say by far the most defining feature of my childhood was the Cyprus Problem.  Growing up in a divided city, with an awareness of the presence of foreign soldiers and the potential threat of another invasion, was a big part of my life, and everyone else’s.  It would play out in my unconscious, looming large in terms of fears, and anxieties – I remember as a very small child worrying about my toys and our dogs, and what would happen to them if there was another invasion.  I sometimes wonder if this constant potential threat is what made me drawn to thrillers.  I certainly remember always feeling slightly afraid.
And as a teenager? What is the most vivid memory?
From the age of about 13, when I went to the English School, I had a pretty wonderful adolescence.  I hadn’t been very happy until then, and had struggled to fit in.  But as a teenager I formed some wonderful friendships, which I have kept until today.  We would watch movies constantly and smoke and drink coffee, and go to the beach.  No internet, no drugs.  Such an innocent time, really – and I feel so lucky to have experienced it.
Do you still come to Cyprus? How do you see the country now?
I do, yes.  My parents still live in Nicosia, and one of my sisters, also.  And my cousins and friends.  It’s changed so much from when I was a kid – I was born there and left when I was 18 – that I struggle to recognise much of the city. But to be honest, it feels more relaxed now than when I was a teenager.  Which is good. Cyprus will always be home to me.  One day I would like to set a book there.
You devote your first novel to your parents. What elements of personality do you think can be attributed to those?
I owe them everything, really.  They supported me for so long, and my father, despite protesting loudly, would always let us do what we wanted to do in life, even if it wasn’t the most sensible or financially rewarding choice.  He has an incredible work ethic.  I’ve never honestly seen someone work harder in my life than him.  And knowing how hard he works has always been there in the back of my head.
And I do believe the success of The Silent Patient was down to that ethic – I worked so hard on it, for years, until I was finally satisfied.  I’d never put that amount of dedication or work into something before, draft after draft, and that definitely comes from my dad.  My mother I have already spoken about.  She gave me my literary and intellectual life.  In a way they were a perfect complement to each other, and I’m grateful.
The Silent Patient is full of references to Greek myths and tragedies, especially the Euripides play Alcestis. How did the myths influence your writing?
I first encountered the myth of Euripides when I was at school.  It resonated with me immediately even if wasn’t sure why.  Then when I was at Cambridge, I took the Greek Tragedy paper, where my knowledge of Greek served me well – I am still in touch with the Professor who taught me Ancient Greek language and drama at Cambridge, he is helping me with my second novel, actually.  And that was when I fell in love with Euripides.
In my head, I can trace a clear line from Euripides to Tennessee Williams, and the Alcestis is one of my favourites.  Why she remains silent at the end of the play – this refusal to speak, to conclude, has haunted me my whole life.  It was an attempt to update this story that made me write The Silent Patient.
How did you know that the book will be released by a publishing house? Did you receive rejections?
It was a whirlwind process, to be honest.  I was feeling very disillusioned as a screenwriter. I kept seeing scripts being mangled in the production and this sense of frustration made decide to sit down and finally write a novel.  I didn’t even have an agent went I finished it.  I found the right kind of agency when looking online, and emailed Sam Copeland, who ended becoming my agent and also a good friend.  He agreed to read the book, took it on, and then about a week later, it went straight to a bidding war for the rights in the UK, with seven publishers bidding for it.  I went with Orion, in the end.  And at the same time, the US deal was done, and there was another bidding for the movie rights.
It was a bizarre experience, having producers I had been trying to meet unsuccessfully for twenty years, calling me at eleven pm in London trying to get me to sign with them.  And then the book ended up selling in 44 countries, which I believe is a record for a debut writer.  All of this was more than I could conceivably deal with, to be honest.  I had twenty years of never quite making it, and then this sudden massive overnight success.  It’s been an extraordinary and very surreal experience.
Was it surprising when you learned that the book was No. 1 on the New York Times bestseller list?
It wasn’t even something I thought was possible, so I had no expectation at all.  My US publishers had an idea, but they didn’t tell me, in case they were wrong.  I was looking after my sister’s dogs in Hampstead, where I live, and I went for a walk at 11 pm, leaving my phone at home.  And I came back to all these messages on my phone, in capital letters from my publisher saying ‘CALL ME’.  So I did – and they told me it had gone in at number 1.  I didn’t believe them at first. And as I conduct this interview, I am in Los Angeles – and today the book has just celebrated three months in the New York Times Top Ten bestseller list.  Being here in America and seeing the book in all the windows of bookshops, it’s one of the best feelings.
Why do you think so many readers have embraced the book?
It’s a difficult question.  I feel the Israeli publisher put it best.  She said it’s a book for anyone who has ever loved deeply, or been to therapy.  I’m a romantic person – and psychology is a huge part of my life; and I think my attempt to get my therapeutic experiences on the page has resonated with people.  Along with the narrative structure of an Agatha Christie novel.
The idea of self-sacrifice runs through the book. What is the greatest sacrifice you have ever done in your life?
On the contrary, I believe the book is about being sacrificed by others.  In Euripides, Alcestis is sacrificed by her husband if you think about it. And that might be why people are connecting with the book – in my own life I have battled constantly with feelings of being unworthy, unloveable, not good enough – and Alcestis is ultimately deemed disposable by the man she loved most in the world.  And when she is reunited with Admetus in the end, my belief is that Alcestis doesn’t speak because she is so angry – and that silence is a woman’s last recourse when she had no other weapon.
Were your experiences as a screenwriter helpful in writing The Silent Patient?
Definitely.  The turning point for me was when I co-wrote a movie called The Con is On, which starred Uma Thurman.  She has been starring in movies since the age of fifteen – her first role was playing Aphrodite – and there is nothing she doesn’t know about filmmaking.  We ended up becoming good friends and talk about writing constantly – and all the advice she gave me transformed me as a writer.
Brad Pitt’s company has begun producing the movie that will be based on your book and you’ve got to write the script. Are you anxious?
I’m not anxious at all – excited is a better word.  I am working with some incredibly talented people and I’m sure I will learn a lot.  But to be honest, much as I love making movies, nothing gives me as much pleasure as writing a novel.  And that’s where I’m focused.
How does a story start for you? Does it start with the character? Or does it start with a title or a scene or something you’re feeling from your life that you need to spit out?
That’s a difficult question.  I’m not sure where a story starts .  It can be an emotion sometimes, or a song, or a lyric – I find Greek music and poetry very inspiring.  There is a lack of fear about being emotional – English music and poetry is all about fear of emotion – that I find truly inspiring.  You know, I don’t feel fully Cypriot – I don’t feel English either – but the culture that has had the biggest effect on me creatively is without a doubt Cypriot and Greek.
Once it was time to put pen to paper, how did the story come together? With such a tangled plot, did you follow an outline or did you identify major milestones first?
I went to film school in Los Angeles and was taught to outline and plan obsessively.  So that’s what I do.  And I had a plot which I felt happy with then, and then I worked on the outline, and then when it came to the drafts, I did so many.  I promised myself I wouldn’t send it out until it was ready – I knew it was my last chance.  So I rewrote it maybe 50-60 times. At least.
And after that? Can you say something about your writing schedule? Do you write every day?
Yes.  I meditate a few times and write, and walk, and drink a lot of coffee. It’s a constant process.
Are there times when you struggle with finding inspiration or generating ideas for your writing? What do you do when this happens?
I’ve never had that problem, thankfully. Always lots of ideas.
After a long day of writing, what do you do?
I usually cook, and watch a movie.  Cooking is a great way to unwind, I think.
When you create your characters, do you base them on real people? For example, is there an alter ego at your book?
No, all my characters are fictional.  I spend my life in my own head, so I’m always creating.
You’ve proven yourself as a writer in the crime genre. Would you be able to write a good romance as well? Is it a question of talent?
It’s a question of interest.  I believe that a boundary – in my case, how much I can squeeze into a crime novel, how much of romance, or thoughts about God, or life, or whatever – can be very effective.
What advice would you give to yet unknown authors for their future career?
I feel very strongly that you mustn’t give up.  It amazes me – and it happens constantly – when I meet people who have done one or two rewrites on their script or novel and they think it’s ready.  It’s not ready.  Richard Curtis said it took 26 drafts of Four Weddings and a Funeral before he sent it anyone to read.  That means the 25th draft wasn’t good enough.  And it’s very easy to become disillusioned when you are working on something that often.  You want to give up. But if you don’t give up, and keep working, something magical happens.  It starts to come alive.
What are you working on now? 
I’m writing my second book and also working on a tv series.  And planning my next book.  A lot to do, which is nice.
Source: in-cyprus.com

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2017

Δωρεάν στο διαδίκτυο τα αρχεία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες


Απο το Πανεπιστήμιο του Τέξας

Δωρεάν στο διαδίκτυο τα αρχεία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

 

Δωρεάν στο διαδίκτυο τα αρχεία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

 

Για την ψηφιοποίηση των αρχείων, που χρηματοδοτήθηκε από τον ανεξάρτητο αμερικανικό οργανισμό CLIR (Συμβούλιο Βιβλιοθοικονομικών Πηγών και Πληροφοριών), χρειάστηκαν 18 μήνες


Περίπου 27.500 έγγραφα από τα αρχεία του Νομπελίστα συγγραφέα, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ανήρτησε στο διαδίκτυο το Πανεπιστήμιο του Τέξας, δηλαδή περίπου τα μισά από όσα έχει στην κατοχή του, κυρίως χειρόγραφα, σημειωματάρια, επιστολές και φωτογραφίες.

Το Κέντρο Χάρι Ράνσομ, το ίδρυμα λογοτεχνικής καταγραφής του Πανεπιστημίου, αγόρασε τα αρχεία έναντι 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων τον Νοέμβριο του 2014, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Μάρκες, τον Απρίλιο του ίδιου έτους, στο Μεξικό.

Στη διεύθυνση http://www.hrc.utexas.edu οι χρήστες μπορούν να περιηγηθούν δωρεάν στα αρχεία, πολλά από τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται χειρόγραφα δέκα βιβλίων του συγγραφέα καθώς και ένα κείμενο 32 σελίδων που προοριζόταν για να συμπληρώσει τον δεύτερο τόμο των απομνημονευμάτων του.

"Η μητέρα μου, ο αδελφός μου κι εγώ ανέκαθεν θέλαμε τα αρχεία του πατέρα μου να φτάσουν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό", σχολίασε ο Ροντρίγκο Γκαρσία, ο ένας από τους γιους του "Γκάμπο".

"Τα ντοκουμένα αυτά καλύπτουν διάστημα μισού αιώνα και αποκαλύπτουν την ενέργεια και την πειθαρχία του Γκαρσία Μάρκες, παρέχοντας μια ιδιαίτερη ματιά στο έργο του, την οικογένειά του, τις φιλίες του και την πολιτική", εξήγησε η Τζούλιαν Μπαλού, η υπεύθυνη του προγράμματος στο Κέντρο Ράνσομ.

Για την ψηφιοποίηση των αρχείων, που χρηματοδοτήθηκε από τον ανεξάρτητο αμερικανικό οργανισμό CLIR (Συμβούλιο Βιβλιοθοικονομικών Πηγών και Πληροφοριών), χρειάστηκαν 18 μήνες. Μια εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου του Τέξας είπε ότι προς το παρόν δεν προβλέπεται να ψηφιοποιηθεί και το υπόλοιπο αρχείο.


Πηγή: Πρώτο Θεμα.gr

 

 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2017

15 σοφά αποφθέγματα του Νίκου Καζαντζάκη
60 χρόνια από τον θάνατό του




http://cdn.e-daily.gr/repository/2017/kazn_31.jpg 


  Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι ο πιο πολυμεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας. Τα έργα του, αν και έχουν μεγάλη έμπνευση από την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, είναι οικουμενικά και πολλές φορές, έχουν γίνει αντικείμενο μελέτης και το κεντρικό θέμα ταινιών και σειρών, όπως «Ο τελευταίος πειρασμός»,  «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» και το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Η ρήση του «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος» είναι η πιο χαρακτηριστική. Κι αυτή οικουμενική. Και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση ώστε να εξηγηθεί. Η ελπίδα ή ο φόβος σε κρατούν δέσμιο σε μια άλλη πραγματικότητα, που ίσως να μην υπάρχει ή ίσως να τσαλακώνεται μέσα σου και αργότερα να είναι δύσκολο έως αδύνατο να ξεδιπλωθεί. Έτσι παραμένει εκεί, χωρίς ποτέ να βρει το θάρρος να γίνει αλήθεια.


Καζαντζάκης ταξίδεψε σχεδόν σε όλη του την ζωή. Έζησε την δική του «Οδύσσεια» με όλα τα σκαμπανεβάσματά της. Κόντεψε να αφοριστεί από την εκκλησία, αλλά τελικά κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Όταν η Ιερά Σύνοδος ζήτησε να απαγορευτούν τα βιβλία του, εκείνος απάντησε, «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».

Σήμερα συμπληρώνονται 60 χρόνια από τον θάνατο του. Η σοφία του θα μας συντροφεύει πάντα και επιλέξαμε να τον θυμόμαστε μέσα από αυτήν...

1. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

2. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

3. Ό,τι επιθυμείς να το φωνάζεις δυνατά, αγρίμι να γίνεσαι. Δεν ταιριάζει η μετριότητα με την λαχτάρα

4. Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.

5. Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει.

6. Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.



7. Η φυγή δεν είναι νίκη, τ’ όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο.

8. Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα.

9. Τίποτα γενναίο δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάμει στον κόσμο, αν δεν υποτάξει τη ζωή του σ’ έναν Αφέντη ανώτερό του.

10. Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.

11. Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ.

12. Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.

13. Tι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο

14. Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.

15. Κάθε Έλληνας που δεν παίρνει, ας είναι και μια φορά στη ζωή του, μια γενναία απόφαση, προδίνει τη ράτσα του.

Πηγή: e-daily.gr



Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2017

Όταν ο Χέμινγουεϊ έβαλε στοίχημα ότι μπορεί να γράψει ένα διήγημα 6 λέξεων


 Και το κέρδισε...

Όταν ο Χέμινγουεϊ έβαλε στοίχημα ότι μπορεί να γράψει ένα διήγημα 6 λέξεων





  • Όταν ο Χέμινγουεϊ έβαλε στοίχημα ότι μπορεί να γράψει ένα διήγημα 6 λέξεων

    Για πολλούς, o Έρνεστ Χέμινγουεϊ θεωρείται ως ο πιο συναρπαστικός και πιο συγκλονιστικός συγγραφέας όλων των εποχών. Η πολυτάραχη ζωή του που ξεκίνησε από τότε που είδε τον πατέρα του να αυτοκτονεί με όπλο (με τον ίδιο τρόπο αυτοκτόνησε και ο ίδιος) και συνεχίστηκε με την συμμετοχή του στο ισπανικό Εμφύλιο αλλά και την παραμονή του στο Παρίσι τον τελευταίο χρόνο της ναζιστικής κατοχής, συνηγορούν στο χτίσιμο ενός σπουδαίου μύθου γύρω και επιπρόσθετα από την όμορφη γραφή του.

    Η μποέμικη ζωή του τον οδήγησε σε εξωτικά μέρη και στα κέντρα της διανόησης. Πολύ αλκοόλ, αλλά και πολλοί φίλοι, μαζί με εξαιρετικά γραπτά. Άφησε πίσω του σπουδαίες ιστορίες για να διηγείται κάποιος. Μια από αυτές ξεχωρίσει ως προς το συγγραφικό του ταλέντο.
    Ανάμεσα στο 1920 και στο 1930 βρισκόταν στο Παρίσι, μια πόλη που αγάπησε όσο καμία άλλη, για την τέχνη, την εξωστρέφεια, την ανοχή της στο εκκεντρικό αλλά και για τα μπαρ της. Εκείνη την ημέρα βρισκόταν σε ένα μπαρ με φίλους και έπινε. Πάνω στην κουβέντα δήλωσε χωρίς πολλή σκέψη και σίγουρος γι' αυτό που έλεγε, πως βάζει στοίχημα ότι μπορεί να γράψει ένα διήγημα 6 λέξεων, με αρχή μέση και τέλος.


    Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελάνε μαζί του και νόμιζαν ότι αυτά είναι λόγια του ποτού. Όμως εκείνος τους προκάλεσε να βάλουν από 10 δολάρια σε ένα μπολ. Αν κέρδιζε θα τα κρατούσε, ενώ αν έχανε θα τους έδινε τα διπλά. Όλοι δέχτηκαν το στοίχημα, θεωρώντας αδύνατο να χάσουν.

    Ο Χέμινγουεϊ πήρε μια χαρτοπετσέτα και έγραψε: «For Sale: Baby shoes. Never Worn», δηλαδή «Προς πώληση: Παιδικά παπούτσια. Εντελώς αφόρετα». Είχε μόλις κερδίσει το στοίχημα. Γιατί οι 6λέξεις που χρησιμοποίησε για να γράψει αυτό το διήγημα όπως το είπε, είχαν αυτά που είχε υποσχεθεί. Αρχή, μέση και τέλος.


    Κάποιοι λένε πως η ιστορία δεν συνέβη έτσι ακριβώς. Κάποιοι άλλοι πάλι καθόλου. Ωστόσο οι έρευνες έχουν δείξει πως πίσω από αυτή την σύντομη ιστορία βρίσκεται ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας. Από τότε αυτό το κείμενο έγινε πρότυπο αφηγηματικής δομής και διδάσκεται ως άσκηση σε μαθήματα Δημιουργικής Γραφής. Η ιστορία αυτή, εκτός από την συγγραφική δεινότητα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, φανερώνει και την άπειρη φαντασία του, που τον βοήθησε ώστε να γίνει ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς όλων των εποχών.

    Πηγή: e-radio



    Παρασκευή, Οκτωβρίου 07, 2016

    Το σπίτι του Κωστή Παλαμά

    Κείμενο: Βαγγέλης Πασιάς / Φωτογραφίες: Στέφανος Καστρινάκης



    Το σπίτι του Κωστή Παλαμά

    Μία ξενάγηση στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας στην οδό Ασκληπιού 3, της διεύθυνσης όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι του αθάνατου Έλληνα ποιητή και στην οποία πλέον στεγάζεται το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά (φωτογραφικό αφιέρωμα)

    Στον τέταρτο όροφο του κτιρίου στην οδό Ασκληπιού 3 στο κέντρο της Αθήνας βρίσκεται η σπουδαία παρακαταθήκη του Κωστή Παλαμά, η οποία διασώζεται από το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά. Προσωπικά αντικείμενα του ποιητή, όπως το γραφείο, η κουνιστή πολυθρόνα στην οποία αναπαυόταν, η σόμπα, το μπαστούνι, τα γυαλιά, ένας μεγάλος αριθμός αυτογράφων και 4.500 τόμοι βιβλίων είναι τα αντικείμενα που φιλοξενούνται στο ίδρυμα. Δυστυχώς, η μετακόμιση του 1935 συνετέλεσε ώστε μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες και το καλύτερα οργανωμένο αρχείο για τη νεοελληνική λογοτεχνία, σύμφωνα με τον φιλόλογο και ιστορικό της νεοελληνικής λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Θ. Δημαρά, να εξαρθρωθούν, καθώς ο ποιητής δεν ήταν πια σε θέση να ελέγξει τα πράγματα όταν «εκπατρίστηκε».





    Η επιλογή του συγκεκριμένου κτιρίου για τη στέγαση του ιδρύματος δεν είναι τυχαία. Στο συγκεκριμένο σημείο, στη θέση της πολυκατοικίας, υπήρχε η διώροφη κατοικία του 19ου αιώνα στην οποία διέμεινε ο Κωστής Παλαμάς με την οικογένειά του από το 1894 έως τις αρχές του Ιουλίου του 1935. «Ο εθνικός μας ποιητής ουδέποτε απέκτησε ιδιόκτητο σπίτι. Τα όποια χρήματα έπαιρνε από τη θέση του ως Γενικού Γραμματέα του Πανεπιστημίου και από τη δημοσιογραφία, την οποία άσκησε συστηματικά από το 1880 έως το 1935, τα ξόδευε στην αγορά βιβλίων και στις συνδρομές λογοτεχνικών περιοδικών και όχι στην απόκτηση ακινήτων», διευκρινίζει ο καθηγητής της Μεταβυζαντινής και Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας και σημερινός γενικός γραμματέας του Ιδρύματος, Κωνσταντίνος Κασίνης.



    Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος περιέγραψε την εσωτερική διαρρύθμιση του σπιτιού στο άρθρο του, «Ο Παλαμάς από κοντά», που δημοσιεύτηκε στον αφιερωματικό τόμο της Νέας Εστίας τα Χριστούγεννα του 1943. γράφει συγκεκριμένα: «Από την ξώπορτα του δρόμου, ανοιχτή πάντα -ήταν κοινή για το ισόγειο και το πάνω πάτωμα-, έμπαινες σε μια στενόμακρη αυλή, ανέβαινες μιαν εξωτερική πέτρινη σκάλα, και βρισκόσουν μπροστά σε μιαν απλή πόρτα, πάντα σχεδόν κλειστή. Χτυπούσες ένα μικρό μπατταδούρο -αυτόν θυμούμαι, όχι κουμπί ηλεκτρικού κουδουνιού- και συνήθως σου άνοιγε μια μικρή υπηρέτρια. Κάποτε όμως κι η κυρία Παλαμά η ίδια, ή εν από τα παιδιά. Πρώτα ένας συνηθισμένος διάδρομος, με μια πόρτα αριστερά και δυο δεξιά, που παρακάτω ανοιγόταν, πλάταινε, έστριβε, και σχημάτιζε ένα είδος χωλλ. Στο χωλλ αυτό, αρκετά μεγάλο, γευμάτιζε και δειπνούσε η οικογένεια, εργαζόταν η κυρία Παλαμά, και γύρω της, στο ίδιο τραπέζι, μελετούσαν τα παιδιά. Το βράδυ όμως των δεξιώσεων, και το χωλλ αυτό γινόταν σαλόνι».



    Κατά τη διαμονή του στη συγκεκριμένη οικία στην Ασκληπιού, ο Κωστής Παλαμάς έγραψε σχεδόν όλα του τα έργα. «Εκτός από τις τρεις πρώτες συλλογές, τα “Τραγούδια της πατρίδος μου” (1888), τον “Ύμνο στην Αθηνά” (1889) και τα “Μάτια της ψυχής μου” (1892), που θεωρούνται πρωτόλειες, όλο το υπόλοιπο έργο, με το οποίο ο Παλαμάς γίνεται ο Παλαμάς, δηλαδή από τους “Ἰαμβους και ανάπαιστους”, τον “Τάφο”, την “Ασάλευτη ζωή”, τον “Δωδεκάλογο του γύφτου”, τη “Φλογέρα του βασιλιά”, τα “Σατιρικά γυμνάσματα”, την “Πολιτεία και μοναξιά” έως την τελευταία συλλογή, “Οι νύχτες του Φήμιου” (1935), καθώς και το μεγάλο κριτικό του έργο, συνετέθησαν κατά τα σαράντα χρόνια της διαμονής του στην Ασκληπιού 3», αναφέρει ο κύριος Κασίνης, ο οποίος είναι μελετητής του παλαμικού έργου.



    Το σαλόνι της οικίας στην Ασκληπιού υπήρξε ένας σπουδαίος πνευματικός χώρος της εποχής. Το σπίτι υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα, και οπωσδήποτε το πιο «καθαρόαιμο» από τα φιλολογικά σαλόνια της εποχής· όλοι οι λογοτέχνες της γενιάς του, αλλά και οι λίγο νεότεροι, όπως οι Δροσίνης, Χατζόπουλος, Καρκαβίτσας, Ξενόπουλος, Μαλακάσης, Καμπύσης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Πορφύρας, Γρυπάρης και Βλαχογιάννης, ήταν τακτικοί θαμώνες. Εκεί συζητούνταν θέματα για τη γλώσσα και τα νέα ρεύματα, κρίνονταν και διαβάζονταν νέα έργα. Στον Παλαμά εμπιστεύθηκαν τα πρωτόλειά τους νεότεροι κυρίως λογοτέχνες, όπως ο Βάρναλης, ο Καζαντζάκης, ο Ρίτσος. Ο Παλαμάς, φίλος των νέων πάντα και ευαίσθητος δέκτης των νέων ρευμάτων, αναγνωρίζει πρώτος πως με την ποιητική συλλογή «Στροφή» του Σεφέρη γίνεται η πραγματική στροφή στη νεότερη ποίησή μας, γι’ αυτό και η επιστολή εκείνη δημοσιεύθηκε ως πρόλογος από τον Σεφέρη στις κατοπινές εκδόσεις του έργου.





    Στο συγκεκριμένο σαλόνι, επίσης, γεννήθηκε και η ιδέα της δημιουργίας των περιοδικών «Τέχνη» (1898-99) και «Διόνυσος» (1901-02), έπειτα από σχετικές συζητήσεις.Ο Κωστής Παλαμάς θεωρούσε το περιοδικό ως «φιλολογικό γεγονός», γι’ αυτό το χαρακτηρίζει «ριζοσπαστικό» και «επαναστατικό». «Η φιλοσοφία των περιοδικών περιλάμβανε την πραγματική στροφή που έκανε η νεοελληνική λογοτεχνία και γενικότερα ο πολιτισμός από τον γαλλικό ρομαντισμό προς τις βόρειες λογοτεχνίες (σκανδιναβική, ρωσική γερμανική), με πρωτεργάτες τον Κων/νο Χατζόπουλο, τον Γιάννη Καμπύση και άλλους, αλλά και την αδιαπραγμάτευτη χρήση της δημοτικής γλώσσας στη λογοτεχνία. Το νέο πνεύμα φαίνεται και από τη ραγδαία αποκλιμάκωση της μετάφρασης γαλλικών έργων (κυρίως μυθιστορημάτων) και της στροφής προς τις βόρειες λογοτεχνίες. Θα λέγαμε ότι τα περιοδικά “Τέχνη” (και “Διόνυσος”) σηματοδοτούν την εκτόνωση του ρομαντικού πυρετού και την τάση για προσγείωση στο νεότερο πνεύμα και τον ρεαλισμό, από τα μέσα της δεκαετίας του 1890, και κυρίως μετά την οδυνηρή ήττα του 1897. Οι πνευματικές αναζητήσεις και οι λογοτεχνικές τάσεις τώρα συντονίζονται με την πραγματικότητα· το κλίμα της κοινωνικής, ηθικής και εθνικής απογοήτευσης αντανακλάται πια και στη λογοτεχνία. Ο Παλαμάς στάθηκε και εδώ πρωτοπόρος, όπως πάντοτε, κατά τον Βάρναλη. Η στάση του, οι ιδέες και το έργο του γενικότερα έπαιξαν το ρόλο πραγματικού καταλύτη των άγονων συναισθημάτων της εποχής», σχολιάζει ο κύριος Κασίνης.





    Η διώροφη κατοικία στην Ασκληπιού, όπου κατοίκησε ο Παλαμάς με την οικογένειά του, κατεδαφίστηκε στα τέλη του 1966 προκαλώντας ακόμα και την αντίδραση του Τύπου εκείνης της εποχής. Το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά συστάθηκε το 1960 με πρωτοβουλία των Γιώργου Κατσίμπαλη, Κωνσταντίνου Τσάτσου, Αντρέα Καραντώνη και Δημ. Συναδινού. Πρωτοβουλία του Κατσίμπαλη υπήρξε και η αγορά το 1969 ενός διαμερίσματος στον τέταρτο όροφο του νεόδμητου κτιρίου στην Ασκληπιού 3, για να θυμίζει, σε όσους ενδιαφέρονται, ότι εκεί έζησε ο Παλαμάς και δημιούργησε το σύνολο σχεδόν του έργου του. Το Ίδρυμα, με βάση το βασιλικό διάταγμα 842 του 1960, διοικείται από δεκαμελή Επιτροπή, αποτελούμενη από ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Πρόεδροι του Ιδρύματος υπήρξαν κατά σειρά: οι Γιώργος Κατσίμπαλης, Ευ. Παπανούτσος, Κων/νος Τσάτσος, Κων/νος Τρυπάνης, Απ. Σαχίνης, Τάσος Αθανασιάδης, Γαλάτεια Σαράντη.



    Σημερινή πρόεδρος είναι η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά. Μέλη της Διοικούσας Επιτροπής (ΔΕ) υπήρξαν κατά καιρούς οι Ηλίας Βενέζης, Γιώργος Θεοτοκάς, Οδυσσέας Ελύτης, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Αντρέας Καραντώνης, Ξενοφών Ζολώτας, Άγγελος Βλάχος, Κ. Μητσάκης, Βαγγ. Αθανασόπουλος, κά.







    «Το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά λειτουργεί κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή (09.00-15.00). Η μεγάλη στενότητα οικονομικών πόρων δεν επιτρέπουν, δυστυχώς, την καθημερινή λειτουργία. Στο Ίδρυμα λειτουργούν μουσείο, βιβλιοθήκη και αρχείο, τα οποία προσφέρουν βοήθεια στους μελετητές του έργου και της εποχής του ποιητή. Δέχεται τακτικά επισκέψεις ερευνητών από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη, από σχολεία, από ομάδες των πολιτιστικών τομέων πολλών δήμων, από ομάδες στο πλαίσιο των πολιτιστικών περιπάτων κτλ. Συνεπώς, πιστεύω πως όσοι ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό, το γνωρίζουν, διότι πραγματοποιεί εκδηλώσεις, επιστημονικά συνέδρια, εκδόσεις και παρουσιάσεις βιβλίων. Έως την ώρα έχει πραγματοποιήσει πολλές εκδόσεις, όπως είναι η χρηστική έκδοση των 16 τόμων των Απάντων που επιμελήθηκε ο Γ. Κατσίμπαλης, η έκδοση μεγάλου μέρους της αλληλογραφίας, η συγκέντρωση αθησαύριστων άρθρων και μελετών από εφημερίδες και περιοδικά, η έκδοση των Πρακτικών των Διεθνών Συνεδρίων για το έργο του, κτλ. Τώρα, ετοιμάζεται νέα σχολιασμένη έκδοση των “Σατιρικών γυμνασμάτων” από το μέλος της ΔΕ καθηγητή Μιχάλη Μερακλή, καθώς και ο πρώτος τόμος της φιλολογικής έκδοσης των πραγματικών “Απάντων του Ποιητή”, που, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, θα περιλάβει όλο το έργο, εκδιδόμενο, αθησαύριστο και ανέκδοτο σε 50 περίπου τόμους. Η καθυστέρηση οφείλεται καθαρά σε οικονομικούς λόγους. Η έκδοση του πρώτου τόμου προγραμματίζεται μέσα στον επόμενο χρόνο.Από εκεί και πέρα ελπίζουμε ότι θα ευαισθητοποιηθούν εκείνοι που έπρεπε να είναι ευαίσθητοι για τον πολιτισμό, ώστε να συνεχισθεί η έκδοση», αναφέρει ο κύριος Κασίνης.



    Ο γενικός γραμματέας του Ιδρύματος σχολίασε και τη σημασία του έργου του Κωστή Παλαμά σχολιάζοντας πως «Ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς και ο Καβάφης αποτελούν τις τέσσερις πλευρές του τετραγώνου των μεγάλων ποιητών μας έως το 1930, οπότε αρχίζει η νεότερη φάση της λογοτεχνίας και της ποίησής μας. Εάν, ενδεχομένως, εξαιρέσουμε τον Καβάφη, για τους άλλους τρεις, πλην των καθ’ ύλην αρμοδίων (δασκάλων και λογοτεχνών) και ολίγων φιλομούσων, οι άλλοι δεν γνωρίζουν παρά τους κοινούς τόπους. Ο κόσμος δεν γνωρίζει ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που με το έργο του (“Δωδεκάλογος του γύφτου”, “Σατιρικά γυμνάσματα” και “Φλογέρα του βασιλιά”), σήκωσε τον λαό στην πλάτη του από την απόλυτη απογοήτευση (1897-1910) και του ενέπνευσε πίστη στις δυνάμεις του, ούτε ότι ο Παλαμάς είναι ο θεμελιωτής της νέας μας ποίησης, δεν γνωρίζει πως αν δεν υπήρχε εσωτερική “τρικλοποδιά”, όπως συνέβη στην περίπτωση του Καζαντζάκη, θα ήταν το πρώτο Νόμπελ της Ελλάδας, όπως οι σύγχρονοί του Ευρωπαίοι ποιητές αναγνώριζαν.

    »Θα έλεγα ακόμα ότι ο κόσμος δεν κατάλαβε τη ρήση του Σικελιανού στο Α΄ Νεκροταφείο, πως στο φέρετρο με τον σορό του Παλαμά ακουμπούσε η Ελλάδα, δεν άκουσε τη γνώμη του Σεφέρη, πως όποιος πιάσει στο χέρι του κοντύλι για να δημιουργήσει στην ελληνική γλώσσα θα αναφωνήσει πως ο Παλαμάς ζει και βασιλεύει, και την πρόβλεψη του Βάρναλη, πως όσο θα περνά ο καιρός το έργο του Παλαμά θα κερδίζει συνεχώς και ο ίδιος θα αναγνωρίζεται ως θεμελιωτής, πρωτοπόρος και διαμορφωτής της νεοελληνικής ποίησης, της γλώσσας και της κριτικής. Πιστεύω πως το ενδιαφέρον για τη θεμελίωση νέων κέντρων παλαμικών σπουδών, τα διεθνή συνέδρια, οι διδακτορικές διατριβές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι εκδόσεις και επανεκδόσεις έργων του, η μελοποίηση ποιημάτων από νέους και νεότατους δημιουργούς κτλ. δικαιώνουν την πρόβλεψη του Βάρναλη. Ο κόσμος πρέπει να διδαχθεί για να μάθει ότι τα τείχη της Πολιτείας είναι οι Ποιητές της, ανάμεσα στους οποίους πρωτεύουσα θέση κατέχει ο Παλαμάς».

    Πηγή: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.gr


    Τετάρτη, Αυγούστου 31, 2016

    Σπάνια χειρόγραφα συγγραφέων ελεύθερα στο Διαδίκτυο – Από τον Οσκαρ Ουάιλντ στον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



    Από αρχιτεκτονικα σχέδια του Τόμας Χάρντι μέχρι επιστολές των Οσκαρ Ουάιλντ και του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, το Harry Ransom Center φέρνει τους ανθρώπους λίγο πιο κοντά στους συγγραφείς και τον πολιτισμό, που κρυβόταν πίσω από κλειστές πόρτες.

    Περίπου 22.000 χειρόγραφα και επιστολές είναι πλέον διαθέσιμες μέσω του Harry Ransom Center στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
    Σκοπός των υπευθύνων με αυτή την πολιτική ανοιχτής πρόσβασης είναι να καταργήσουν τις άδειες και τα τέλη, για να ενθαρρύνουν την χρήση της συλλογής από οποιονδήποτε και με όποιον σκοπό.
    Εκκλησία σε σχέδια του Τόμας Χάρντι
    Το Κέντρο είναι μουσείο και βιβλιοθήκη ανθρωπιστικών σπουδών με βιβλιογραφία και αρχείο, που εμπλουτίζεται συνεχώς.
    Μέσα σε αυτό τον «κόσμο» κανείς μπορεί να έρθει σε επαφή με τον Τζόζεφ Κόνραντ, Κάθριν Μάνσφιλντ, Χένρι Ντέιβιντ Θόρω και πολλούς άλλους σπουδαίους συγγραφείς και φιλοσόφους.
    Εκεί, βρίσκεται και το μεγάλο αρχείο του Οσκαρ Ουάιλντ, ενώ τελευταία του αποκτήματα είναι αρχεία των Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας και Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
    Σχέδιο του Ο. Χένρι για την κόρη του
    Σχέδια του Vachel Lindsay
    Γράμμα του Οσκαρ Ουάιλντ στον Φρανκ Χάρις
    Ποίημα της Αν Μπροντέ
    Γράμμα του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω
    Πηγή: iefimerida.gr 

    Δευτέρα, Ιουλίου 18, 2016

    Το σπίτι του Πάτρικ Λι Φέρμορ στην Καρδαμύλη γίνεται κέντρο πολιτισμού

    To σπίτι του μεγάλου «ταξιδευτή» και συγγραφέα σερ Πάτρικ Λι Φέρμορ (1915-2011), στην Καρδαμύλη με δωρεά του ιδρύματος Νιάρχος συντηρείται και επισκευάζεται
    to-spiti-tou-patrik-li-fermor-stin-kardamuli-ginetai-kentro-politismou 
     
    Ο Πάτρικ Λη Φέρμορ, ο μεγαλύτερος ταξιδιωτικός συγγραφέας της εποχής μας αγάπησε και επέλεξε την Ελλάδα σαν τόπο κατοικίας του. Μετά τις περιηγήσεις του στον Άθω, στην Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Στερεά Ελλάδα όπου έμαθε τα ήθη και τη γλώσσα της χώρας που έμελλε να γίνει δεύτερη πατρίδα του και μέχρι τον θάντό του εγκαταστάθηκε στη Μάνη, σ' ένα σπίτι που σχεδίασαν μαζί με τη γυναίκα του, την αξέχαστη φωτογράφο Τζόαν Λη Φέρμορ.
    Το ακίνητο βρίσκεται στην περιοχή Καλαμίτσι, στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας, και έχει συνολική επιφάνεια 9 περίπου στρέμματα. Πρόκειται, κατά γενική ομολογία, για ένα από τα ωραιότερα ακίνητα στην Ελλάδα. Η άμεση επαφή του με τη θάλασσα -μια στενή πέτρινη σκάλα οδηγεί σε μικρή βοτσαλωτή παραλία ακριβώς κάτω από το κτήμα-τα χαμηλά, διακριτικά, πετρόκτιστα κτίσματα και ο Μεσογειακός κήπος που κατεβαίνει ως το νερό, αποτελούν ιδανικό περιβάλλον για συγκέντρωση και δημιουργία. Με λίγα λόγια η φιλοξενία στον χώρο αυτό, είναι ένα μεγάλο δώρο που μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα σε σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος.
    Το διάσημο σπίτι της Καρδαμύλης, σχεδιασμένο από τον  αρχιτέκτονα Νίκο Χατζημιχάλη, δώρισαν εν ζωή στο Μουσείο Μπενάκη, το 1996, με την προϋπόθεση ότι η κυριότητα του σπιτιού θα μεταβιβαζόταν στο Μουσείο μετά το θάνατο τους. Η επιλογή αυτή προτάθηκε από τον στενό τους φίλο Τζαννή Τζαννετάκη και η δωρεά έγινε ανεπιφύλακτα αποδεκτή από το Μουσείο Μπενάκη, δεδομένης και της φιλικής σχέσης του Fermor με τον ιδρυτή Αντώνη Μπενάκη και την κόρη του Ειρήνη Καλλιγά.
    Σύμφωνα με το Συμβόλαιο Δωρεάς, το ακίνητο πρέπει να χρησιμοποιείται για την ευόδωση του έργου του Μουσείου Μπενάκη, βάσει των αποφάσεων της Διοικητικής του Επιτροπής. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία ερευνητών, οι οποίοι αναζητούν έναν ήσυχο και φιλόξενο χώρο για να εργαστούν, ενώ προβλέπεται η δυνατότητα ενοικίασης του ακινήτου για τρεις μήνες κάθε χρόνο προκειμένου να εξασφαλίζονται τα έξοδα της λειτουργίας του
    Ο Φέρμορ στην Καρδαμύλη
    Ο Φέρμορ στην Καρδαμύλη
    Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ενέκρινε δωρεά προς το Μουσείο Μπενάκη για τη συντήρηση, την επισκευή και τον εξοπλισμό της Οικίας του Patrick και της Joan Leigh Fermor στην Καρδαμύλη. Το μοναδικό αυτό ακίνητο προβλέπεται να λειτουργήσει σύντομα ως χώρος φιλοξενίας σημαντικών προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών και ως κέντρο εκπαιδευτικού χαρακτήρα με τη συνεργασία εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού.
    Η μοναδική τοποθεσία της Οικίας Leigh Fermor, η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της μορφή και η αίγλη την οποία προσέδωσε στο χώρο η προσωπικότητα του συγγραφέα, σε συνδυασμό
    με την εποπτεία του Μουσείου Μπενάκη και τη στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, εγγυώνται τη δημιουργία ενός ξεχωριστού κέντρου που θα κατακτήσει μία υψηλή θέση
    ανάμεσα στα πολλά, ανάλογα κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής.
    Ο Φέρμορ γεννήθηκε στην Αγγλία από Ιρλανδούς γονείς. Πρωτοήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 19 ετών όταν ταξίδεψε στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο. Σ’ αυτό το διάστημα απόκτησε ζωηρό ενδιαφέρον για τις γλώσσες και αγάπη για τους μακρινούς τόπους. Το 1939 κατατάχθηκε στην «Ιρλανδική Φρουρά» (Irish Guards). Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στην Αλβανία ενώ το 1944 έλαβε μέρος στην κρητική Αντίσταση, με "κορυφαία στιγμή" την οργάνωση της απαγωγής του γερμανού διοικητή του νησιού Χάινριχ Κράιπε - μία παράτολμη αλλά καλά μελετημένη επιχείρηση που ντρόπιασε το Γ' Ράιχ.
    Μετά τον πόλεμο εργάστηκε για το Βρετανικό Ινστιτούτο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 συνέχισε τα ταξίδια και το γράψιμο, αλλά πάντοτε επέστρεφε στην Ελλάδα. Περπάτησε την Ελλάδα από άκρου εις άκρον με την ιδιότητα του περιηγητή. Κράτησε σημειώσεις, διάβασε την ιστορία του τόπου, βυθίστηκε στη μυθολογία, ανέτρεξε στην Ορθοδοξία, προκειμένου να καταλάβει τους Έλληνες. Το 1990 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ ενώ υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

    Πηγή: thetoc.gr
     

    Τετάρτη, Ιουλίου 13, 2016

    Η Φιλοσοφική της Κύπρου δεν ξέχασε τον Δ.Ν. Μαρωνίτη


    Επισημαίνει ότι «παρέμεινε νέος και γενναίος στις ιδέες του»

    Η Φιλοσοφική της Κύπρου δεν ξέχασε τον Δ.Ν. Μαρωνίτη
    Στο Βυζαντινό Μουσείο το 2002 ο Δ.Ν. Μαρωνίτης κατά την παρουσίαση από τις εκδόσεις Έφεσος και το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου του χειρόγραφου έργου «Ομήρου Ιλιάς Ραψωδίαι» της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης της Φλωρεντίας. Από αριστερά (επάνω σειρά) Κωνσταντίνος Κονταδάκης, γενικός διευθυντής των εκδόσεων, Κωνσταντίνος Πριλίγκος, εκδότης, Γιάννης Κυπρής, πρόεδρος Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Κύπρου, Νίκος Χατζηγεωργίου διευθυντής των εκδόσεων. Στην κάτω σειρά, Σοφία Κοτζαμπάση, αναπληρώτρια καθηγήτρια Βυζαντινής Φιλολογίας ΑΠΘ και Λευκή Μιχαηλίδου, διευθύντρια Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Κύπρου (ΑΠΕ).

    Τη σχέση με τον Δημήτρη Ν. Μαρωνίτη υπενθυμίζει η Φιλοσοφική Σχολή της Κύπρου με αφορμή ανακοίνωσή της για την απώλεια του μεγάλου δασκάλου των γραμμάτων και της ζωής. Η ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο της κυπριακής εφημερίδας «Φιλελεύθερος» έχει ως εξής:

    Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου δέχτηκε με θλίψη την είδηση του χαμού του κορυφαίου φιλόλογου, μεταφραστή αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφου Δημήτρη Μαρωνίτη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Τρίτης 12 Ιουλίου, σε ηλικία 87 ετών.

    Η σχέση του Δ. Μαρωνίτη με τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου υπήρξε μακροχρόνια και ιδιαίτερα στενή. Από την εποχή των προσπαθειών για την ίδρυσή της, τη δεκαετία του 1990, όπου είχε άμεση εμπλοκή στο δημόσιο διάλογο προκειμένου να πειστεί το Πανεπιστήμιο Κύπρου και η Κυπριακή Πολιτεία για την αναγκαιότητα ίδρυσης Φιλοσοφικής Σχολής, έως το τελευταίο διεθνές κυπριολογικό συνέδριο «Διά ανθύμησιν καιρού και τόπου». Λογοτεχνικές Αποτυπώσεις του Κόσμου της Κύπρου που οργάνωσε το Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, το 2006, και στο οποίο έδωσε την εναρκτήρια διάλεξη με τον χαρακτηριστικό, για τις κυπριακές προεκτάσεις του, τίτλο «Η "Σαλαμίνα" του Καβάφη και η "Σαλαμίνα" του Σεφέρη».

    Ανάμεσα σε αυτά τα χρόνια ο Μαρωνίτης συνέβαλε στην παιδεία των φοιτητών της Κύπρου είτε ως επισκέπτης καθηγητής, όπου δίδαξε αρχαία ελληνική και νεοελληνική λογοτεχνία, είτε ως επισκέπτης ομιλητής, είτε ως σύνεδρος σε επιστημονικά συνέδρια του Τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, το οποίο και τίμησε τα ογδοντάχρονά του, το 2009, με ειδική επιστημονική ημερίδα.

    «Ακμαίος και πολυγραφότατος μέχρι την ύστατη στιγμή, ο Δ. Ν. Μαρωνίτης υπήρξε σπουδαίος δάσκαλος και εμβληματική μορφή για την Ελληνική Φιλολογία για πάνω από μισό αιώνα, αφήνοντας μια τεράστια πνευματική κληρονομιά που θα αποτιμηθεί στο σύνολό της μόνο από τις μέλλουσες γενιές φιλολόγων» αναφέρει ανακοίνωση της Σχολής.

    «Ακάματος φιλαναγνώστης από την παιδική του ηλικία, με αχόρταγη πείνα για γράμματα την οποία, όπως σημειώνει ο ίδιος, την κληρονόμησε από τον πατέρα του, μπολιάστηκε με τον λόγο των αρχαίων συγγραφέων νεότατος, μαθητής ακόμα στο Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τη διαμόρφωσή του με προπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακές σπουδές σε πανεπιστήμια της πρώην Δυτικής Γερμανίας με υποτροφία της Humboldt Stiftung, για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1962 και διετέλεσε εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή από το 1963 έως τη σύλληψή του από τη στρατιωτική χούντα, το 1968.

    Η τραυματική εμπειρία του από τις πολλαπλές συλλήψεις και βασανισμούς στα κρατητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας την πενταετία που ακολούθησε, αποτυπώνεται στο κείμενό του "Μαύρη γαλήνη", το οποίο γράφτηκε κατά τον οκτάμηνο εγκλεισμό του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ από τις αρχές του 1973 έως τη γενική αμνήστευση.

    Επανέρχεται στη Φιλοσοφική Σχολή το 1975 και παραμένει καθηγητής έως το 1996, αναπτύσσοντας μια πρωτοπόρα και ερεθιστική φιλολογική μέθοδο η οποία διέρρηξε τα στεγανά της Αρχαίας Ελληνικής και της Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας και Φιλολογίας και αποτελεί σημείο αναφοράς για τους μαθητές του ακόμα και σήμερα.

    Το πλούσιο φιλολογικό, μεταφραστικό και πνευματικό έργο του περιλαμβάνει δεκάδες βιβλία, μονογραφίες και άρθρα για τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Σοφοκλή, τον Ηρόδοτο, τον Αλκαίο, τη Σαπφώ, συγγραφείς τους οποίους, εν μέρει ή εν όλω, μετέφρασε· μελέτες και δοκίμια για νεοέλληνες ποιητές όπως τους Διονύσιο Σολωμό, Κ. Π. Καβάφη, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσο, Τάκη Σινόπουλο, Μίλτο Σαχτούρη, Τίτο Πατρίκιο, τον πεζογράφο Γιώργο Χειμωνά κ.ά, καθώς και πλήθος άρθρα για την επιφυλλίδα που επί πολλά έτη διατηρούσε ως συνεργάτης του "Βήματος".

    Από το 1980 μέχρι και πρόσφατα ανταποκρινόταν με προθυμία στις προσκλήσεις από πανεπιστήμια εκτός Ελλάδας, έχοντας προσφέρει δεκάδες διαλέξεις και σεμινάρια ως ομιλητής σε συνέδρια, ημερίδες και επιστημονικές συναντήσεις, αλλά και ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, την Αυστραλία, την Αυστρία, τη Γερμανία και την Κύπρο».

    Η Φιλοσοφική επισημαίνει ότι ο Δ. Ν. Μαρωνίτης δεν υπήρξε ένας τυπικός ακαδημαϊκός, αλλά δημιούργησε, κυρίως με την πνευματική και πολιτική του εγρήγορση και δράση ένα νέο μοντέλο ακαδημαϊκού δασκάλου, μακριά από την έννοια του ανώδυνου καριερισμού, εξ ου  και οι περιπέτειές του με τις κρατήσεις και τη φυλάκισή του κατά την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα. Παρέμεινε έως την ύστατη στιγμή νέος και γενναίος στις ιδέες και στις απόψεις του, κατορθώνοντας να ταυτίσει την επίγεια ζωή του με την έννοια της επίμονης και ανένδοτης πνευματικής δημιουργίας.

    «Όποιος διαβάσει την τελευταία του συνέντευξη, δοσμένη ένα μήνα πριν από το θάνατό του, θα πειστεί ότι όλα τα εγκώμια που γράφονται και δημοσιεύονται αυτή τη στιγμή για το πρόσωπό του δεν έχουν ίχνος υπερβολής, μάλλον σε αρκετές περιπτώσεις αδυνατούν να συλλάβουν το μέγεθος της πραγματικής προσφοράς του στα Ελληνικά Γράμματα και γενικότερα στον πολιτισμό και τις ανθρωπιστικές σπουδές» αναφέρεται τέλος.

    Πηγή: tovima.gr

    Πέμπτη, Ιουλίου 07, 2016

    Σαν σήμερα: Πέθανε ο συγγραφέας του Σέρλοκ Χόλμς, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ



    Σαν σήμερα: Πέθανε ο συγγραφέας του Σέρλοκ Χόλμς, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ
    Τα πρώτα του χρόνια
    Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ γεννήθηκε στο Εδιμβούργο στις 22 Μαΐου του 1859. Ήταν το τρίτο παιδί από τα δέκα συνολικά που απέκτησαν οι γονείς του, δυο άνθρωποι με κύρος στην τοπική σκωτσέζικη κοινωνία. Δυστυχώς, το κύρος χάθηκε όταν ο πατέρας του, σκιτσογράφος στο επάγγελμα, άρχισε το ποτό. Η εικόνα της οικογένειας καταρρακώθηκε και οι γονείς του μικρού Άρθουρ χώρισαν. Για λίγο όμως. Γιατί λίγο αργότερα αποφάσισαν να δώσουν μια τελευταία ευκαιρία στην σχέση τους και στην οικογενειακή τους ευτυχία.
    Η μητέρα του Άρθουρ ήταν μορφωμένη. Της άρεσε να διηγείται στα παιδιά της, ιστορίες απίστευτες, παράξενες και εξωπραγματικές. Ο μικρός Άρθουρ άκουγε αυτές τις ιστορίες με θαυμασμό και η φαντασία του κάλπαζε. Στην αυτοβιογραφία του, παραδέχτηκε αργότερα ότι: «Στα πρώτα χρόνια μου, όσο μπορώ να θυμηθώ, οι ολοζώντανες ιστορίες που μου διηγούνταν ξεχωρίζουν τόσο καθαρά που συσκοτίζουν τα πραγματικά γεγονότα της ζωής μου».

    Στα 9 του χρόνια αποχαιρετά τους γονείς του για να πάει εσωτερικός σε ένα καλό σχολείο. Το σχολείο του βρισκόταν στην Αγγλία, ήταν ιδιωτικό, ιησουίτικο και ακριβό. Την ακριβή του μόρφωση του την έκαναν δώρο οι πλούσιοι θείοι του.

    Τα χρόνια που πέρασε εκεί ήταν ήταν τα πιο άσχημα της ζωής του. Έπεφτε συχνά θύμα κακοποίησης. Όχι όμως μόνο από μεγαλύτερα παιδιά, αλλά και από το ίδιο το αυστηρό σύστημα της σχολής του, που τιμωρούσε κάθε μικρή και ασήμαντη ατασθαλία.
    Έτσι, έγινε φίλος με τα βιβλία. Στην αρχή το έκανε σαν παρηγοριά αλλά σιγά σιγά τα λάτρεψε. Ακολούθησε μάλιστα και το παράδειγμα της μητέρας του και μάζευε τριγύρω τους συμμαθητές του, για να τους διηγηθεί παράξενες ιστορίες.


    Σπουδές και έμπνευση
    Η οικογένειά του ήταν γνωστή στην Σκωτία, από πάππου προς πάππου, πως είχε ταλέντο στις καλές τέχνες. Έτσι όταν τελείωσε η οκταετής φοίτηση του Άρθουρ στο σχολείο, όλοι περίμεναν να συνεχίσει την κληρονομιά της οικογένειας και να ασχοληθεί με την ζωγραφική ή την σκιτσογραφία. Σαν γνήσιος Ντόιλ.

    Όμως ο 17χρονος Άρθουρ τους άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό, όταν γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Φυσικά, η μοίρα ήξερε ακριβώς τι έκανε. Κι αυτό γιατί ο καθηγητής του και μέντοράς του στην σχολή, Τζόζεφ Μπέλ, είχε μια μανία. Παρατηρούσε τα πάντα πάνω στους άλλους και έβγαζε συμπεράσματα γι’ αυτούς. Σε αυτόν οφείλεται η έμπνευση για τον Ντετέκτιβ Σέρλοκ Χόλμς, μέσα στην φαντασία του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Φυσικά η έμπνευση δεν είναι μόνο αυτή που μετράει. Πρέπει να έρθει και επιθυμία για γράψιμο.

    Αυτή βρέθηκε στις παρέες του και ειδικότερα σε αυτή με δυο συμφοιτητές του. Τον Τζέιμς Μάθιου Μπάρι (αργότερα συγγραφέα του «Πίτερ Παν») και τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον (αργότερα συγγραφέα του «Δόκτωρ Τζέκιλ και Κύριος Χάιντ»). Οι πολυγραφότατοι φίλοι του τον επηρέασαν και εκείνος αποπειράθηκε να γράψει το πρώτο του διήγημα στα φοιτητικά του χρόνια. Σιγά σιγά, οι μικρές ιστορίες του θα βρουν το δρόμο προς την έκδοση.

    Πριν τελειώσει τις σπουδές του, ο Ντόιλ εργάστηκε ως γιατρός σε φαλαινοθηρικό που έφτασε μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο και απέρριψε τον χριστιανισμό, στρεφόμενος ολοκληρωτικά στον πνευματισμό.

    Σέρλοκ Χόλμς
    Το 1886, κι αφού ένα χρόνο πριν έχει παντρευτεί την πρώτη του γυναίκα Λουΐζα Χόκινς, ξεκίνησε να γράφει ένα μυθιστόρημα μυστηρίου. Ο αρχικός του τίτλος ήταν «Ένα μπλεγμένο κουβάρι». Όμως ένα χρόνο αργότερα, ο τίτλος μετατράπηκε σε «Σπουδή στο Κόκκινο» και εκδόθηκε. Ήταν η πρώτη ιστορία του Σέρλοκ Χόλμς, με τον συγγραφέα να συστήνει τον ήρωα που θα τον ακολουθεί για όλη του την ζωή. Ήταν η πρώτη από τις συνολικά 60(!) ιστορίες που έγραψε για τον πιο δημοφιλή ντετέκτιβ όλων των εποχών.


    Το 1890 άνοιξε οφθαλμιατρείο. Αν η πελατεία του ήταν μεγάλη θα χάναμε έναν μεγάλο συγγραφέα. Αλλά ευτυχώς, όπως είπε και ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του «...δεν έμπαινε πελάτης!». Αυτό του έδωσε χρόνο να γράψει και να καταξιωθεί ως συγγραφέας. Εξασκούσε την Ιατρική μόνο σε περιπτώσεις άμεσης χρηματικής ενίσχυσης.

    Έδωσε λοιπόν ζωή στο alter ego του, τόση που δεν μπόρεσε ποτέ να τον σκοτώσει. Τρία χρόνια μετά από την πρώτη ιστορία, έγραψε στην μητέρα του πως αισθάνεται την ανάγκη να τον σκοτώσει, γιατί τον κρατούσε στάσιμο και τον περιόριζε στα γραπτά του. Έλα όμως που εκδιδόταν ήδη στο περιοδικό Strand και είχε αποκτήσει φανατικό κοινό. Το 1893 που τελικά το αποφάσισε και τον σκότωσε (στην ιστορία «Το τελικό πρόβλημα»), το κοινό αντέδρασε τόσο που τον ανάγκασε να τον επαναφέρει και να γράψει πως ο θάνατός του ήταν σκηνοθετημένος!

    Φυσικά, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, δεν έγραψε μόνο τις ιστορίες του διάσημου ντετέκτιβ, αλλάζοντας το αστυνομικό μυθιστόρημα για πάντα. Έγραψε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, ορισμένα φιλοσοφικά κείμενα και ιστορικά κείμενα. Σε μεγαλύτερη ηλικία έδινε τακτικά διαλέξεις με θέμα την ιστορία.

    Η προσωπική του ζωή


    Με την οικογένειά του στην Νέα Υόρκη

    Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1885, με τη Λουΐζα Χόκινς, η οποία του χάρισε δυο παιδιά. Το 1893 όμως η Λουΐζα διαγνώστηκε με φυματίωση. Ο Άρθουρ με την γυναίκα του κατάκοιτη, θα ερωτευτεί την πολύ μικρότερή του Τζιν Λέκι. Όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ την γυναίκα του και κράτησε πλατωνική σχέση μαζί της. Πέθανε στα χέρια του το 1906. Ένα χρόνο αργότερα παντρεύτηκε την κρυφή (ως τότε) αγαπημένη του. Η Τζιν του χάρισε άλλα τρία παιδιά.

    Σε ηλικία 59 ετών, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ θα βιώσει ένα μεγάλο δράμα: Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Κίνγκσλεϊ, τραυματίστηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πέθανε σε ηλικία μόλις 26 ετών, το 1918, λίγο μετά την υπογραφή της ανακωχής.

    Θάνατος

    Έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή, με τον φίλο του τον Σέρλοκ Χόλμς να κλείνει 40 χρόνια το 1927, όταν και έγραψε την τελευταία ιστορία του, να έχει κάνει δυο φορές οικογένεια, να συμμετέχει στον πόλεμο των Μπόερς στην Νότια Αφρική (σε ηλικία 41 ετών) και να βλέπει το όνομά του ψηλά στους λογοτεχνικούς κύκλους, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ πέθανε στις 7 Ιουλίου του 1930. Σε ηλικία 43 ετών είχε στεφθεί ιππότης, και από τότε είναι γνωστός πλέον ως Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Η παρακαταθήκη στην παγκόσμια αστυνομική λογοτεχνία αλλά και τα κείμενα που άφησε για τον πνευματισμό είναι η κληρονομιά του προς την ανθρωπότητα. Ήταν όμως και τρυφερός άνθρωπος, σύζυγος και πατέρας. Λίγο πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή γύρισε προς τη γυναίκα του και της είπε: «Είσαι υπέροχη»...

    Η μοναδική συνέντευξή του που βιντεοσκοπήθηκε το 1930. Μιλάει για τον Σέρλοκ Χόλμς και τον πνευματισμό.


    Πηγή: E-Radio.gr

    Παρασκευή, Μαΐου 27, 2016

    Τραγικός θάνατος για τη συγγραφέα Ειρένα Ιωαννίδου-Αδαμίδου





    H συγγραφέας Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου, είναι η 79χρονη που εντοπίστηκε νεκρή νωρίς το πρωί της Παρασκευής στην περιοχή Μακένζυ στη Λάρνακα.

    Σύμφωνα με την Αστυνομία γύρω στις 06.30 σήμερα το πρωί η κ. Αδαμίδου, εισήλθε στη θάλασσα για να κολυμπήσει στη θάλασσα απέναντι από το ξενοδοχείο «Flamingo». Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, γύρω στις 07:15, έγινε αντιληπτή από υπάλληλο του Δήμου Λάρνακας να επιπλέει αναίσθητη στη θάλασσα.


    Ανασύρθηκε από λουόμενους οι οποίοι ειδοποίησαν την Αστυνομία μέλη της οποίας μετέβησαν στη σκηνή και απέκλεισαν τη περιοχή.


    Διακομίσθημε με όχημα της Αστυνομίας στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου οι επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν το θάνατο της.


    Ποιά ήταν η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου

    Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και στη Βιέννη.


    Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κι έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.


    Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: Δύο Πανελλήνια Βραβεία Πεζογραφίας (3ο το 1985 και 1ο το 1992), το 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994) και το 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Οι κουλτούρες της Μεσογείου» (Γένοβα 2005).


    Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, το Βαλς της Ζωής, Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.

    Πηγή: SigmaLive 

     

    H συγγραφέας Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου, είναι η 79χρονη που εντοπίστηκε νεκρή νωρίς το πρωί της Παρασκευής στην περιοχή Μακένζυ στη Λάρνακα.
    Σύμφωνα με την Αστυνομία γύρω στις 06.30 σήμερα το πρωί η κ. Αδαμίδου, εισήλθε στη θάλασσα για να κολυμπήσει στη θάλασσα απέναντι από το ξενοδοχείο «Flamingo». Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, γύρω στις 07:15, έγινε αντιληπτή από υπάλληλο του Δήμου Λάρνακας να επιπλέει αναίσθητη στη θάλασσα.
    Ανασύρθηκε από λουόμενους οι οποίοι ειδοποίησαν την Αστυνομία μέλη της οποίας μετέβησαν στη σκηνή και απέκλεισαν τη περιοχή.
    Διακομίσθημε με όχημα της Αστυνομίας στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου οι επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν το θάνατο της.
    Ποιά ήταν η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου
    Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και στη Βιέννη.
    Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κι έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.
    Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: Δύο Πανελλήνια Βραβεία Πεζογραφίας (3ο το 1985 και 1ο το 1992), το 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994) και το 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Οι κουλτούρες της Μεσογείου» (Γένοβα 2005).
    Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, το Βαλς της Ζωής, Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.
    - See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/335298/tragikos-thanatos-gia-ti-syggrafea-eirena-ioannidouadamidou#sthash.GMYLaH1U.dpuf
    H συγγραφέας Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου, είναι η 79χρονη που εντοπίστηκε νεκρή νωρίς το πρωί της Παρασκευής στην περιοχή Μακένζυ στη Λάρνακα.
    Σύμφωνα με την Αστυνομία γύρω στις 06.30 σήμερα το πρωί η κ. Αδαμίδου, εισήλθε στη θάλασσα για να κολυμπήσει στη θάλασσα απέναντι από το ξενοδοχείο «Flamingo». Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, γύρω στις 07:15, έγινε αντιληπτή από υπάλληλο του Δήμου Λάρνακας να επιπλέει αναίσθητη στη θάλασσα.
    Ανασύρθηκε από λουόμενους οι οποίοι ειδοποίησαν την Αστυνομία μέλη της οποίας μετέβησαν στη σκηνή και απέκλεισαν τη περιοχή.
    Διακομίσθημε με όχημα της Αστυνομίας στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου οι επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν το θάνατο της.
    Ποιά ήταν η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου
    Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και στη Βιέννη.
    Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κι έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.
    Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: Δύο Πανελλήνια Βραβεία Πεζογραφίας (3ο το 1985 και 1ο το 1992), το 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994) και το 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Οι κουλτούρες της Μεσογείου» (Γένοβα 2005).
    Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, το Βαλς της Ζωής, Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.
    - See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/335298/tragikos-thanatos-gia-ti-syggrafea-eirena-ioannidouadamidou#sthash.GMYLaH1U.dpuf
    H συγγραφέας Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου, είναι η 79χρονη που εντοπίστηκε νεκρή νωρίς το πρωί της Παρασκευής στην περιοχή Μακένζυ στη Λάρνακα.
    Σύμφωνα με την Αστυνομία γύρω στις 06.30 σήμερα το πρωί η κ. Αδαμίδου, εισήλθε στη θάλασσα για να κολυμπήσει στη θάλασσα απέναντι από το ξενοδοχείο «Flamingo». Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, γύρω στις 07:15, έγινε αντιληπτή από υπάλληλο του Δήμου Λάρνακας να επιπλέει αναίσθητη στη θάλασσα.
    Ανασύρθηκε από λουόμενους οι οποίοι ειδοποίησαν την Αστυνομία μέλη της οποίας μετέβησαν στη σκηνή και απέκλεισαν τη περιοχή.
    Διακομίσθημε με όχημα της Αστυνομίας στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου οι επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν το θάνατο της.
    Ποιά ήταν η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου
    Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και στη Βιέννη.
    Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κι έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.
    Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: Δύο Πανελλήνια Βραβεία Πεζογραφίας (3ο το 1985 και 1ο το 1992), το 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994) και το 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Οι κουλτούρες της Μεσογείου» (Γένοβα 2005).
    Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, το Βαλς της Ζωής, Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.
    - See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/335298/tragikos-thanatos-gia-ti-syggrafea-eirena-ioannidouadamidou#sthash.GMYLaH1U.dpuf
    H συγγραφέας Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου, είναι η 79χρονη που εντοπίστηκε νεκρή νωρίς το πρωί της Παρασκευής στην περιοχή Μακένζυ στη Λάρνακα.
    Σύμφωνα με την Αστυνομία γύρω στις 06.30 σήμερα το πρωί η κ. Αδαμίδου, εισήλθε στη θάλασσα για να κολυμπήσει στη θάλασσα απέναντι από το ξενοδοχείο «Flamingo». Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, γύρω στις 07:15, έγινε αντιληπτή από υπάλληλο του Δήμου Λάρνακας να επιπλέει αναίσθητη στη θάλασσα.
    Ανασύρθηκε από λουόμενους οι οποίοι ειδοποίησαν την Αστυνομία μέλη της οποίας μετέβησαν στη σκηνή και απέκλεισαν τη περιοχή.
    Διακομίσθημε με όχημα της Αστυνομίας στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου οι επί καθήκοντι ιατροί διαπίστωσαν το θάνατο της.
    Ποιά ήταν η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου
    Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο και σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και στη Βιέννη.
    Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κι έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.
    Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: Δύο Πανελλήνια Βραβεία Πεζογραφίας (3ο το 1985 και 1ο το 1992), το 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994) και το 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Οι κουλτούρες της Μεσογείου» (Γένοβα 2005).
    Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, το Βαλς της Ζωής, Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.
    - See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/335298/tragikos-thanatos-gia-ti-syggrafea-eirena-ioannidouadamidou#sthash.GMYLaH1U.dpuf

    Μηχανή αναζήτησης ελληνικών ψηφιακών βιβλιοθηκών

    Περί Βιβλίων & Βιβλιοθηκών