Ηλεκτρονικό αναγνωστήριο από την Εθνική Βιβλιοθήκη: 2.500 τίτλοι στο Διαδίκτυο

Μία νέα υπηρεσία, το "Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο", θα λειτουργήσει σύντομα από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας, μέσα από την οποία οι εγγεγραμμένοι και πιστοποιημένοι χρήστες της θα έχουν τη δυνατότητα δωρεάν πρόσβασης για ανάγνωση σε ελληνόγλωσσα ηλεκτρονικά εμπορικά βιβλία. Ο ηλεκτρονικός δανεισμός θα γίνεται στο πρότυπο του έντυπου δανεισμού, δηλαδή ένας χρήστης ανά τεκμήριο, και οι εκδότες θα έχουν ένα δικό τους περιβάλλον για να διαχειρίζονται τη συλλογή τους.

Η νέα λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στη 15η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, με τίτλο: "Ψηφιακή μετάβαση του βιβλίου: μία διαρκής εξέλιξη". Κατά την παρουσίαση της πλατφόρμας λειτουργίας του "Ηλεκτρονικού Αναγνωστηρίου", έγινε γνωστό ότι στο εγχείρημα της νέας υπηρεσίας συμμετέχουν 14 εκδότες, ενώ η συλλογή αποτελείται από 2.500 τίτλους και 2.900 αντίτυπα. Η υπηρεσία θα τεθεί σε λειτουργία σε μερικούς μήνες, πιλοτικά, για τα πρώτα δύο χρόνια, ενώ στη συνέχεια θα γίνει αναπροσαρμογή στο μοντέλο δανεισμού, στη συλλογή και στην πλατφόρμα, με βάση την πραγματική χρήση.

"Θέσαμε σε προτεραιότητα για την ανάπτυξη της υπηρεσίας, τη δημιουργία ενός πλαισίου συνεργασίας στο οποίο οι εκδότες θα νιώθουν ασφαλείς. Ήταν σημαντικό για εμάς να χτίσουμε αυτή τη συνεργασία μεταξύ εκδοτών – βιβλιοθήκης, καθώς η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι είναι ανταγωνιστική, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα μίας τέτοιας πρωτοβουλίας. Έτσι αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε μία κάπως συντηρητική προσέγγιση, σεβόμενοι τα υφιστάμενα επιχειρησιακά μοντέλα, τις ροές εργασίας και την τεχνολογική υποδομή των Ελλήνων εκδοτών", ανέφερε η υπεύθυνη ανάπτυξης ψηφιακών υπηρεσιών της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Γεωργία Αγγελάκη.

Απαντώντας σε σχόλια για τον περιορισμό δανεισμού σε περισσότερους χρήστες, ο διευθυντής της ΕΒΕ, Φίλιππος Τσιμπόγλου, ξεκαθάρισε ότι είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η κατά νόμο κατάθεση του ηλεκτρονικού βιβλίου, από τον δανεισμό ηλεκτρονικών βιβλίων. "Δε σημαίνει ότι επειδή υπάρχει από το 2003 η υποχρεωτική κατά νόμο κατάθεση του ηλεκτρονικού βιβλίου στην Εθνική Βιβλιοθήκη, αυτή θα μπορεί να το δίνει. Δεν υπάρχει συζήτηση επ αυτού, αλλιώς σκάβουμε εκεί που πάμε να χτίσουμε. Προβλέπεται και κάτι ακόμη καλύτερο. Θα κληθεί σε 30 χρόνια η εθνική βιβλιοθήκη κάθε χώρας να ψηφιοποιεί τα βιβλία που εκδόθηκαν τα προηγούμενα 30. Ας το προλάβουμε, ας καταθέτουμε όσα ηλεκτρονικά παράγονται τώρα στην Εθνική Βιβλιοθήκη να τα κρατάει, και όταν χρειαστεί να τα αξιοποιήσει να είναι έτοιμα ώστε να μην πληρώσει ξανά η κοινωνία", είπε.

Η κ.Αγγελάκη, ανέφερε ότι το "Ηλεκτρονικό Αναγνωστήριο" ήταν ένα από τα 50 έργα που υλοποιήθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στο πλαίσιο του "τιτάνιου έργου" μετεγκατάστασης και οργανωσιακής μετάβασης στο νέο της κτίριο του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος "Σταύρος Νιάρχος". Τα ηλεκτρονικά βιβλία υπόκεινται σε καθεστώς πνευματικής ιδιοκτησίας, προστατεύονται από τεχνολογίες, ενώ η πρόσβαση σε αυτά θα ισχύει για περιορισμένο χρονικό διάστημα. "Στόχος είναι η Βιβλιοθήκη να εξοικειωθεί με το ηλεκτρονικό βιβλίο και να εξοικειώσει και το αναγνωστικό κοινό", υπογράμμισε η κ. Αγγελάκη.

Ο χρήστης θα μπορεί να δανειστεί μέχρι τρία βιβλία ταυτόχρονα, για 20 μέρες το καθένα, και με δυνατότητα ανανέωσης δανεισμού για άλλες 20. Μετά τη λήψη δανεισμού το βιβλίο θα επιστρέφει αυτόματα στην συλλογή. Για τους εκδότες θα γίνεται μίσθωση της υπηρεσίας, για την οποία η βιβλιοθήκη καταβάλλει ένα αντίτυπο και λαμβάνει άδεια χρήσης. Η συμμετοχή στην υπηρεσία από τους εκδότες είναι δωρεάν, κάθε τίτλος μισθώνεται για δύο χρόνια, με κόστος 20 ευρώ.

Στα σπάργανα η αγορά ηλεκτρονικού βιβλίου – μικρή διείσδυση στους αναγνώστες

Σύμφωνα με έρευνες που επικαλέστηκε η ΕΒΕ για την ελληνική αγορά ηλεκτρονικού βιβλίου και τους εκδότες, προκειμένου να προχωρήσει στη νέα ηλεκτρονική της υπηρεσία, στις αρχές του 2017, οι ηλεκτρονικοί τίτλοι βιβλίων ήταν λίγο περισσότεροι από 7.500, αριθμός που αντιστοιχούσε στο 10% της συνολικής εκδοτικής παραγωγής και στο 1% του συνολικού τζίρου του βιβλίου στην Ελλάδα. Σε ηλεκτρονικές εκδόσεις δραστηριοποιούνταν 138 εκδότες, εκ των οποίων οι 10 μεγαλύτεροι διέθεταν το 64% των τίτλων στην αγορά.

Σε άλλη έρευνα που παρήγαγε η ΕΒΕ για τις αναγνωστικές συνήθειες του κοινού (το 2016 διακινήθηκε μέσω facebook και απάντησε δείγμα 6.400 ατόμων) διαπιστώθηκε ότι το 78% ήταν γυναίκες 18-54 ετών, ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, εγγεγραμμένες σε κάποια βιβλιοθήκη, που διαβάζουν πάνω από 6 βιβλία το χρόνο, που προμηθεύονται κυρίως από βιβλιοπωλεία και καταστήματα. Το 60% δήλωσε ότι δεν αγοράζει και δεν διαβάζει ηλεκτρονικά βιβλία, γιατί δεν τους αρέσει, δεν τους βολεύει το μέσο και δεν είναι εξοικειωμένοι. Ένα ποσοστό 75% απάντησε ότι εάν η τοπική βιβλιοθήκη διέθετε κατάλληλη υποδομή για ηλεκτρονικά βιβλία θα την αξιοποιούσαν.

Σύμφωνα με τον διευθυντή εκδόσεων "Oasis", Παναγιώτη Κάπο, η ψηφιακή αλλαγή επιδρά στον τρόπο γραφής και έκδοσης και η εκδοτική αλυσίδα έχει να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις, όπως για παράδειγμα η ανάδειξη νέων ομάδων που μπορούν να είναι ταυτόχρονα παραγωγοί και καταναλωτές (οι λεγόμενοι "prosumer"). Οι ψηφιακές αλλαγές, εξάλλου, αφορούν μία σειρά αλλαγών σε αξίες όπως η δυνατότητα έντυπης παραγωγής on demand, η αυτοέκδοση, το digital publishing (e-book, audio book, web downloads), συνδρομητικά μοντέλα, όπως pay per use, ανάδειξη πολλών νέων υπηρεσιών, ακόμη και start ups από τους εκδότες, νέοι τρόποι αναζήτησης βιβλίων, κ.α.

Για την Ελλάδα διαπίστωσε ότι υπάρχει ένα έλλειμμα οικονομικών και ανθρωπίνων πόρων, που καθιστά πενιχρή την εισχώρηση του ηλεκτρονικού βιβλίου, ενώ υπάρχει η απειλή της μη δημιουργίας νέων αναγνωστών.

Η βιβλιοθηκονόμος του Κέντρου Πληροφόρησης του ΑΠΘ, Σοφία Ζαπουνίδου, αναφέρθηκε στο ψηφιακό ακαδημαϊκό σύγγραμμα στις ελληνικές βιβλιοθήκες. Όπως δήλωσε, το ΑΠΘ διαθέτει σήμερα 370.000 τίτλους ηλεκτρονικών επιστημονικών βιβλίων και άλλους 75.000 μέσω της συμμετοχής του πανεπιστημίου στον Σύνδεσμο Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών, ενώ μέσω της δράσης "Κάλλιπος", από το 2012, δίνει τη δυνατότητα για δωρεάν ηλεκτρονικά συγγράμματα. Επίσης, εκδίδονται 21 επιστημονικά περιοδικά on line με ανοιχτή πρόσβαση.

Εκ μέρους του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, ο Βασίλης Βασιλειάδης, παρουσίασε έναν πολυμεσικό οδηγό για την λογοτεχνία και την ανάγνωση, με την ονομασία "Σελιδοδείκτες", ενώ παρουσιάστηκαν διάφορες πλατφόρμες, ψηφιακά εγχειρήματα και υπηρεσίες που λειτουργούν ήδη, ή πρόκειται να τεθούν σε λειτουργία για τα βιβλία και τους αναγνώστες.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}

Αυτό είναι το πρώτο ελληνικό βιβλίο

Γράφει η Νίκη Παπάζογλου

Από την Βίβλο του Γουτεμβέργιου στη Γραμματική του Κωνσταντίνου Λάσκαρη

Έναντι 14,2 εκατ. δολαρίων, πουλήθηκε το Νοέμβριο του 2013 από τον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s στη Νέα Υόρκη, ένα από τα 11 σωζόμενα αντίγραφα του πρώτου βιβλίου που τυπώθηκε στην Αμερική. Το Bay Psalm Book που τυπώθηκε το 1640 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης, είναι ένα από τα σπανιότερα βιβλία στον κόσμο και ανάμεσα στα καλύτερα σωζόμενα αντίγραφα των αρχικών 1.700 που τυπώθηκαν. Η τιμή πώλησής του δε, κατέρριψε το μέχρι τότε ρεκόρ των 11,5 εκατ. δολαρίων που είχαν καταβληθεί σε δημοπρασία βιβλίων το 2010 για το «Πουλιά της Αμερικής», του Τζον Τζέιμς Οντιμπόν.

Αν και στις μέρες μας τα βιβλία που τυπώνονται είναι αμέτρητα, ποικίλης ύλης και γραμμένα σε όλες σχεδόν τις ομιλούμενες γλώσσες του κόσμου, μέχρι και τον 15ο αιώνα τα εγχειρίδια που κατέγραφαν την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης δεν είχαν τη σημερινή μορφή. Γράφονταν στο χέρι από καλλιγράφους και αντιγραφείς με αποτέλεσμα να είναι σπάνια, ακριβά και κατά συνέπεια προσιτά σε μια μικρή μερίδα του αναγνωστικού κοινού. Με την εμφάνιση της τυπογραφίας η διάδοση των ιδεών γεννά ταυτόχρονα και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και το τυπωμένο βιβλίο δίνει το έναυσμα για την αφύπνιση ψυχών και συνειδήσεων.



Οι απαρχές της τέχνης της αναπαραγωγής κειμένων με τη χρήση κινητών συμβόλων δεν πρωτοεντοπίζονται στην Ευρώπη αλλά στην Κίνα, το 1041 μ.Χ.. Η εφεύρεση των πρώτων κινητών στοιχείων αποδίδεται στον Πι Σενγκ ο οποίος αρχικά χρησιμοποίησε ως πρώτη ύλη τον πηλό και στην συνέχεια το ξύλο και το μέταλλο. Παρά την ανακάλυψη όμως των στοιχείων αυτών, η εφεύρεση του δεν γενικεύεται στην χώρα, ενδεχομένως λόγω του σύνθετου κινεζικού αλφαβήτου.



Ενώ και στην Ευρώπη είχαν ήδη κατασκευαστεί κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Ολλανδό Λαυρέντιο Κοστέρ, στη συλλογική μνήμη των Ευρωπαίων, πατέρας της τυπογραφίας θεωρείται ο Γουτεμβέργιος, αφού σε εκείνον οφείλεται η σύλληψη της συνολικής ιδέας της τυπογραφικής μεθόδου. Έτσι το 1454 στο Μάιντς της Γερμανίας ο Γουτεμβέργιος τυπώνει το πρώτο χρονολογημένο έντυπο, ένα απόσπασμα της Δευτέρας Παρουσίας.

Ένα χρόνο αργότερα τυπώνεται από τον ίδιο σε 180 αντίτυπα και το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο. Πρόκειται για την Βίβλο, το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής στα λατινικά που θεωρείται από πολλούς το αρτιότερο βιβλίο που τυπώθηκε ποτέ.



Κι ενώ το πρώτο ευρωπαϊκό βιβλίο είχε σκοπό να διδάξει το λόγο του Κυρίου στους πιστούς , το πρώτο εγχειρίδιο που εκδόθηκε ολοκληρωτικά στην ελληνική γλώσσα ανοίγει τον δρόμο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Η πρώτη χρονολογημένη ελληνική έκδοση καταγράφεται σχεδόν είκοσι χρόνια μετά και είναι μια Γραμματική του Κωνσταντίνου Λάσκαρη. Με τίτλο «Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών», το πρώτο ελληνικό βιβλίο, τυπώνεται στο Μιλάνο, τον Ιανουάριο του 1476, στο τυπογραφείο του Ιταλού τυπογράφου Διονύσιου Παραβιτσίνι. Τον σχεδιασμό των ελληνικών τυπογραφικών στοιχείων και την επιμέλεια της εκτύπωσης αναλαμβάνει ο τυπογράφος Δημήτριος Δαμιλάς, γνωστός ως Δημήτριος ο Κρής ή Δημήτριος ο Μεδιολανεύς, ο οποίος γράφει και τον πρόλογο του βιβλίου.

Ως πρωτοπόρος της ελληνικής τυπογραφίας στην Ευρώπη, ο Δημήτριος Δαμιλάς, αποτέλεσε ουσιαστικά και τον πρώτο εκδότη στις αρχές της Ιταλικής Αναγέννησης. Αρχικά στο Μιλάνο και αργότερα στη Φλωρεντία και στη Ρώμη, ο Δαμιλάς γίνεται περιζήτητος χάρη στην ποιότητα της εργασίας του, με αποκορύφωμα τον διορισμό του ως πρώτου επίσημου αντιγραφέα ελληνικών κωδίκων της Βιβλιοθήκης του Βατικανού από το πάπα Πίο Γ’.

Αφορμή για την σύνταξη του πρώτου ελληνικού βιβλίου, αποτέλεσε η πεποίθηση του συγγραφέα του πως η δυτική διανόηση έπρεπε να βασιστεί στις ιδέες των αρχαιοελληνικών κειμένων πράγμα το οποίο θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Έτσι ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης με το που εγκαθίσταται από την Κωνσταντινούπολη στο Μιλάνο διδάσκει ελληνικά και διορίζεται δάσκαλος της θυγατέρας του Δούκα Φραντζέσκο Σφόρτσα, Ιππολύτης, για χάρη της οποίας συντάσσει τη γραμματική.

Μετά την ελληνική γραμματική, η τυπογραφική δραστηριότητα των Ελλήνων της διασποράς συνεχίζεται με σημαντικές ελληνικές εκδόσεις και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Βιέννη, η Λειψία, η Βουδαπέστη, το Λονδίνο, το Παρίσι καθώς και οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και οι Κάτω Χώρες. Βέβαια στον ελλαδικό χώρο η εξέλιξη της τυπογραφίας καθυστερεί πολύ, καθώς η τουρκική κυριαρχία δεν δίνει περιθώρια ανάπτυξης μίας εφεύρεσης που θα συνέβαλε αποφασιστικά στην εξάπλωση των ιδεών και στην άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου των υποταγμένων λαών.

Πηγή: newsbeast.gr

Βιβλία που λογοκρίθηκαν ανά τους αιώνες

 

  

Ρεπορτάζ: Νίκη Παπάζογλου

Τα έργα που μπήκαν στο στόχαστρο της εξουσίας

«Έχουμε το φυσικό δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τις πένες μας, όπως τις γλώσσες μας, με δική μας ευθύνη», είχε πει το 1764 ο Βολταίρος, ένας από τους πρώτους συγγραφείς που τοποθετήθηκαν στο πυρ το εξώτερο από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Κάθε χώρα παρουσιάζει τους δικούς της νόμους για το λίβελο, την βλασφημία, την αισχρολογία, ή ακόμα και την ανταρσία έναντι της εξουσίας. Η λογοκρισία συναντάται σε διάφορες μορφές από τη στιγμή που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους, και αναδιαμορφώνεται ανάλογα με την ηθική της κάθε εποχής.

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν την Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το άρθρο 19 της οποίας αναφέρει πως «καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του και το δικαίωμα να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και από όλο τον κόσμο».

Ακόμα όμως και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο σκοταδισμός, ο νέο-συντηρητισμός και ο πουριτανισμός δεν υποχώρησαν και η διάδοση ιδεών μέσω των βιβλίων κυνηγήθηκε άγρια ακόμη και στις νεότερες δεκαετίες. Οι περιπτώσεις βιβλίων που διώχθηκαν, τόσο στην Ελλάδα όσο και σ’ ολόκληρο τον κόσμο είναι εκατοντάδες. Οι λόγοι τις λογοκρισίας των συγγραφέων και των έργων τους υπήρξαν άλλοτε πολιτικοί, άλλοτε θρησκευτικοί ακόμα και οικονομικοί…

Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

Το πρώτο μεγάλο πλήγμα που έμεινε στην ιστορία , ήταν αυτό της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Ο «ναός της γνώσης» της Αιγύπτου περιείχε μια σειρά βιβλίων που είχαν μπει στη «μαύρη λίστα» της τότε εποχής. Η πυρκαγιά και η «μετακόμιση» της Βιβλιοθήκης έμεινε ανεξιχνίαστη.

Τα «Ανάλεκτα» του Κομφούκιου

 Επόμενο κρούσμα απαγόρευσης κυκλοφορίας που συναντάμε είναι τον 3ο αιώνα π. Χ. στην Κίνα, εις βάρος του φιλοσόφου Κομφούκιου. Τα «Ανάλεκτά» του, που αποτέλεσαν πρότυπο διαβίωσης για πολλές γενιές Κινέζων, κάηκαν από τον κινέζο αυτοκράτορα, το 250 π. Χ. και μαζί τους και όσοι το είχαν στην κατοχή τους…

Η Βίβλος

Το best seller όλων των εποχών, η Βίβλος, που κυκλοφορεί σήμερα σχεδόν σε όλες τις γλώσσες πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα, έγινε η αιτία για να ριχθεί στην πυρά ο πρώτος μεταφραστής του στην αγγλική γλώσσα, ονόματι Ταιλάντερ, με την κατηγορία του αιρετικού.

Ο Ντε Σαντ

Ο μαρκήσιος Ντε Σαντ υπέρμαχος της κοινωνικής ελευθεριότητας και ερωτικής ακολασίας, άθεος, ηδονοθήρας και αντι-κληρικαλιστής, έπεσε θύμα πολυετούς φυλάκισης από το λουδοβίκειο και βοναπαρτικό καθεστώς για τη συγγραφή διαφόρων βιβλίων του καθώς και για την απαγγελία αντιχριστιανικών στίχων. Οι πράξεις του στο κατηγορητήριο είχαν για λόγους ευπρέπειας μεταφερθεί αόριστα ως «ακραία ακολασία» και «τερατώδης βλασφημία».

Τα βιβλία που κυνήγησε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία

Ένα τεράστιο κεφάλαιο λογοκρισίας και απαγόρευσης βιβλίων αφορά ασφαλώς και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το «Index Librorum Prohibitorum» (Κατάλογος Απαγορευμένων Βιβλίων) που εξέδωσε η εκκλησιαστική αρχή, για να ορίσει τα «επικίνδυνα» για την πίστη των μελών της συγγράμματα, ανανεωνόταν συνεχώς από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα. Από πλευράς επιστημών, «ακατάλληλοι» κρίθηκαν ο Κοπέρνικος και ο Γαλιλαίος αφού οι εξωφρενικές αστρονομικές τους αναζητήσεις θεωρήθηκαν άκρως αιρετικές. Από φιλοσοφικής πλευράς, καμένες σελίδες γνώρισαν, μεταξύ άλλων, ο Ντεκάρτ, ο Ντιντερό, ο Έρασμος, ο Καντ, ο Ρουσώ και ο Βολταίρος. Απαγορευμένος λογοτέχνης για το Βατικανό υπήρξε και ο «δικός μας» Νίκος Καζαντζάκης, με τον «Τελευταίο πειρασμό», αλλά και ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο Καζανόβα, ο Αλέξανδρος Δουμάς, ο Ουγκώ, ο Ζολά και πολλοί ακόμα.

Ο «Τομ Σόγιερ» του Μαρκ Τουέιν

Από τους πρώτους σύγχρονους κλασσικούς συγγραφείς που βίωσε τη λογοκρισία ήταν ο Μαρκ Τουέιν που είδε τον «Τομ Σόγιερ» να εξαφανίζεται από τις βιβλιοθήκες πολλών πολιτειών με την κατηγορία πως «εξυμνούσε την παιδική ανυπακοή». Την τύχη του Τομ Σόγιερ ακολούθησαν άλλωστε και οι «Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν» που απαγορεύτηκαν ως αντιρατσιστικό βιβλίο.

Ο «Οδυσσέας» του Τζέιμς Τζόις
Από το 1918 και για 15 ολόκληρα χρόνια ο «Οδυσσέας» του Τζέιμς Τζόις ήταν απαγορευμένος στις Ηνωμένες Πολιτείες με την κατηγορία του ανήθικου. Το ίδιο ίσχυσε περίπου την ίδια περίοδο και για τις «Εξομολογήσεις» του Ζαν Ζακ Ρουσό, το οποίο απαγορεύτηκε τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Ρωσία.

«Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λούις Κάρολ


Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, η λέξη «απαγορευμένο» αποδόθηκε σε πολλές χώρες στο αριστούργημα του Λούις Κάρολ «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» με πιο απίθανο λόγο αυτόν που επικαλέσθηκαν οι Κινέζοι. Θεωρούσαν αδιανόητο άνθρωποι και ζώα να μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Εβραίοι συγγραφείς στο στόχαστρο του Χίτλερ

Μαζική και ταυτόχρονα αναμενόμενη ήταν βέβαια και η καύση βιβλίων τα χρόνια της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Σε φωτογραφικά ντοκουμέντα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχουν απαθανατιστεί εκατοντάδες οπαδοί του να στέκονται με το χέρι υψωμένο σε ναζιστικό χαιρετισμό μπροστά σε μικρούς, καιόμενους λόφους βιβλίων. Ο Αδόλφος φοβόταν τη δύναμη των ιδεών και έτσι έκαιγε τα βιβλία των Εβραίων. Για τις ανάγκες της αντι-εβραϊκής προπαγάνδας ρίχτηκε τότε στην πυρά το πνευματικό έργο των Αϊνστάιν, Μπέντζαμιν, Μπρεχτ, Κάφκα, Ένγκελς, Μαρξ και Τρότσκι.

Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60

Στη δεκαετία του ’50 στοχοποιήθηκε και η επιστημονική φαντασία που εξ’ ορισμού άρχισε να δημιουργεί ενστάσεις, αντιδράσεις και απαγορεύσεις, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στα απαγορευμένα βιβλία.

Στη δεκαετία του ’60 χαρακτηριζόμενο ως πορνογράφημα απαγορεύεται σε Αμερική και Μεγάλη Βρετανία το βιβλίο του Ντέιβιντ Χέρμπερτ Λόρενς, «Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι», ενώ παρόμοια τύχη έχει και η «Φάνι Χιλ» του Τζον Κλέλαντ, το πρώτο βιβλίο που επισήμως έφερε πάνω του τον ορισμό «πορνογραφικό».

«Ο Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ

Δύο δεκαετίες αργότερα, σημειώθηκε σε διάφορα σημεία του πλανήτη έξαρση των λογοκριτικών απαγορεύσεων και διώξεων. «Ο Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ αφαιρέθηκε από όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες στις Πολιτείες Μίσιγκαν και Νέας Υόρκης, λόγω του τρόπου με τον οποίο απεικονίζεται ο εβραίος χαρακτήρας του έργου, Σάιλοκ.

Τα κυνηγημένα βιβλία των τελευταίων δεκαετιών
Τρία χρόνια αργότερα, το 1983, απαγορεύεται για ένα χρόνο στην κομητεία Γουάιζ το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», ύστερα από αίτηση ομάδας γονέων που θεωρούσαν προσβλητικές τις σεξουαλικές περιγραφές του βιβλίου. Ο Νέλσον Μαντέλα έχει δηλώσει πως, τόσο ο ίδιος όσο και πολλοί άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι του απαρτχάιντ, αντλούσαν δύναμη από αυτό το βιβλίο για να αντέξουν στις κακουχίες. Επίσης το «1984» του Τζορτζ ΄Οργουελ απαγορεύτηκε περίπου την ίδια περίοδο με την αιτιολογία ότι περιείχε κομμουνιστική προπαγάνδα.

Ως ανήθικο χαρακτηρίστηκε και το βιβλίο «Χίλιες και μια νύχτες της Αραβίας» εν έτει 1985, στην Αίγυπτο. Κατασχέθηκαν όλα τα αντίτυπα του βιβλίου στην πόλη του Καΐρου, με την αιτιολογία πως το βιβλίο αποτελούσε «απειλή για τον ηθικό ιστό της χώρας» και ευθυνόταν για το κύμα βιασμών που σάρωνε εκείνη την εποχή το Κάιρο.

Στη Γερμανία, τη δεύτερη σε απαγορεύσεις βιβλίων χώρα της Ευρώπης -η λίστα ξεπερνάει τα 1.000- απαγορεύεται το 1987 το βιβλίο της ταινίας του Γουές Κρέιβεν «Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες».

Το 1989 απαγορεύτηκε σε δύο σχολικές περιφέρεις της Καλιφόρνια η… «Κοκκινοσκουφίτσα» διότι με τη φράση «πήγαινε κρασί και φαγητό στην άρρωστη γιαγιά της» ωθούσε τα παιδιά στη χρήση... οινοπνευματωδών ποτών! Άλλο ένα εικονογραφημένο παιδικό μυθιστόρημα που είχε απαγορευτεί άλλωστε ήταν και «Ο Γάμος του λαγού», του Γκάρθ Ουίλιαμς, γιατί «προβάλλει την επιμιξία».

Την ίδια χρονιά, ξεσπά το σκάνδαλο με τους «Σατανικούς Στίχους» του Σαλμάν Ρουσντί. Ο συγγραφέας επικηρύσσεται από τον ιρανό θρησκευτικό ηγέτη Αγιατολάχ Χομεϊνί επειδή θεωρήθηκε ότι βλασφήμησε το κοράνι με το μυθιστόρημά του. Αναγκάζεται μάλιστα να ζήσει κρυπτόμενος καθώς οι ισλαμιστές εξέδωσαν φέτφα (θρησκευτικό διάταγμα) για την δολοφονία του.

Η χώρα με τους αυστηρότερους νόμους περί λογοκρισίας στην Ευρώπης , η Ιρλανδία, απαγορεύει από το 1992, την πώληση του φωτογραφικού λευκώματος της Μαντόνα «Sex» χαρακτηρίζοντάς το ως πορνογράφημα.

Όλα τα αντίτυπα του βιβλίου «Ε for Ecstasy», που αναφέρεται στη γνωστή ναρκωτική ουσία MDMA, κατασχέθηκαν από τις τελωνειακές αρχές της Αυστραλίας το 1994. Το βιβλίο παρέμενε απαγορευμένο ως τα τέλη του 1996.

Η Κομητεία Κάρολ των ΗΠΑ το 1995 απαγορεύει την κυκλοφορία του βιβλίου της Τζιν Φριτζ «Ο γύρος του κόσμου σε εκατό χρόνια». Το βιβλίο απομακρύνεται από όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες, επειδή σε μια παράγραφο που αναφερόταν στην πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, τον 4ο αιώνα μ.Χ., περιέχεται η φράση: «Οι χριστιανοί δεν πίστευαν στην επιστημοσύνη». Την ίδια χρονιά παρόμοιας μεταχείρισης έτυχαν σε αρκετές πόλεις των ΗΠΑ βιβλία όπως το «Πορφυρό χρώμα» της Αλις Γουόκερ, το «Ανθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ.

Εξαιτίας των αιτημάτων για απόσυρση βιβλίων από βιβλιοθήκες και σχολεία, ο αριθμός τους ξεπερνά τα 1.000, ο Σύνδεσμος Αμερικανικών Βιβλιοθηκών (American Library Association-ALA), διοργανώνει κάθε χρόνο περίπου στα τέλη Σεπτεμβρίου την Εβδομάδα των Απαγορευμένων Βιβλίων με σκοπό την προώθηση της ελευθερίας στην ανάγνωση.

Η λογοκρισία βιβλίων στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα αν και δεν εμφανίζεται η ίδια συστηματική παράδοση στη λογοκρισία των βιβλίων με αυτή των αγγλοσαξονικών χωρών, των χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, καθώς και των μουσουλμανικών χωρών και της Κίνας καταγράφονται περιπτώσεις διωγμών βιβλίων και συγγραφέων. Σε περιόδους επιβολής δικτατορικών καθεστώτων όπως στην δικτατορία του Μεταξά αλλά και στην επταετή δικτατορία των συνταγματαρχών, αρκετά ήταν τα βιβλία που μπήκαν στη μαύρη λίστα.

Αν και στην Αρχαία Αθήνα ο Αριστοφάνης με τις ελευθερόστομες κωμωδίες δεν διώχτηκε, πολλούς αιώνες μετά, υπό καθεστώς δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, απαγορεύεται η «Λυσιστράτη» ως αντιμιλιταριστικό έργο. Η κατεξοχήν «αντιστασιακή» «Αντιγόνη» του Σοφοκλή απαγορεύεται με τη σειρά της μιας και στρέφεται ευθέως κατά της εξουσίας. Αντιπολεμικό βιβλίο που απαγορεύτηκε, θεωρήθηκε και η «Ζωή εν Τάφω» του Στρατή Μυριβήλη. Γενικότερα την περίοδο εκείνη, έργα του Πλάτωνα, του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα, πολλά έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας βρίσκονται στο στόχαστρο του καθεστώτος. Ρητή ήταν άλλωστε και η διαταγή που δόθηκε ώστε να μην διδαχτεί ο «Επιτάφιος» του Περικλή στα σχολεία, για να μην εκληφθεί από τους μαθητές ως έμμεση αποδοκιμασία των μηχανισμών του κράτους. Όπως ήταν αναμενόμενο και για προφανείς λόγους, απαγορεύεται και το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ.

Πολλοί αριστεροί συγγραφείς άλλωστε υπέφεραν και την περίοδο 1967-1974. Μεταξύ αυτών, η αυτοεξόριστη Τατιάνα Γκρίτση-Μίλλιεξ, της οποίας χειρόγραφα βιβλίων καταστράφηκαν από τη χούντα, ο Άρης Αλεξάνδρου, ο Τίτος Πατρίκιος, η Έλλη Αλεξίου, ο Κώστας Μουρσελάς για τα έργα του «Στάση λεωφορείου» και «Το αυγό», ο Ιάκωβος Καμπανέλλης για το εμφανώς αντιδικτατορικό «Το μεγάλο μας τσίρκο».

Δεν έλειψαν και οι προσαγωγές συγγραφέων για συγκεκριμένα έργα τους που κρίθηκαν πως έχουν «άσεμνο περιεχόμενο». Ο Νίκος Κάσδαγλης δικάστηκε τον Απρίλιο του 1970 για το «άσεμνο» μυθιστόρημά του «Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου» και αθωώθηκε. Ομοίως αθωώθηκε και ο Μένης Κουμανταρέας που είχε οδηγηθεί στο δικαστήριο για τη συλλογή διηγημάτων του «Το αρμένισμα».

Στο μεταξύ, συντάχθηκε μία λίστα με περίπου 760 βιβλία από περίπου 200 συγγραφείς που κρίθηκαν απαγορευμένα. Μεταξύ αυτών, βιβλία του Ονόρε ντε Μπαλζάκ, των υπαρξιστών Ζαν Πολ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μποβουάρ, του Τολστόι, του Σαίξπηρ ,του Μπέρτολτ Μπρεχτ, του Τρότσκι,του Χέρμπερτ Μαρκούζε και πολλών άλλων.

Στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, νωπές παραμένουν και οι μνήμες από την καύση αντιτύπων του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη «Μ εις τη νιοστή» όπου περιγράφονται μεταξύ των άλλων υποθετικές ερωτικές εμπειρίες του Χριστού. Κατά την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου σε βιβλιοπωλείο της συμπρωτεύουσας οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας φανατικών πιστών υπήρξαν επεισοδιακές. Πιστοί κρατώντας σταυρούς και εικόνες εκσφενδόνισαν αυγά στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου, έκαψαν το βιβλίο και προπηλάκισαν όσους πήραν μέρος στην εκδήλωση.

«Κάθε βιβλίο που καίγεται, φωτίζει τον κόσμο» είχε δηλώσει ο Αμερικανός λογοτέχνης του 19ου αιώνα Ραλφ Έμερσον. Φράση που επιβεβαιώνει πως συνηθέστερα η λογοκρισία ενός βιβλίου έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Άλλωστε πολλά από τα βιβλία με την μεγαλύτερη επίδραση βρέθηκαν κάποια στιγμή στις απαγορευμένες λίστες και οι φωτισμένοι συγγραφείς τους είδαν το έργο τους να γίνεται προσάναμμα, στον βωμό του συντηρητισμού…

Πηγή: newsbeast.gr

Τελικά, θα πάμε αδιάβαστοι;

* Στην Ελλάδα το στραβό κλήμα της αναγνωστικής κουλτούρας το έφαγε και ο γάιδαρος της τηλεόρασης

Σύμφωνα με το πρόσφατο Ευρωβαρόμετρο, ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος των ατόμων που δήλωσαν ότι κατά τον προηγούμενο χρόνο δεν είχαν ανοίξει βιβλίο είναι 42,1%, τα ποσοστά για την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία ήταν κατά πολύ υψηλότερα. Αντίθετα, η αναγνωστική αποχή είναι εξαιρετικά χαμηλή στη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Βρετανία.

Οσο ξέρω, καμιά επιτροπή δεν μελετά αυτή τη στιγμή τα ευρήματα για την αναγνωστική μας ανορεξία. Το πρόβλημα γίνεται αντικείμενο περιστασιακής φλυαρίας κάθε φορά που εορτάζουμε το «βιβλίο» στο Αρειο Αλσος της πρωτεύουσας ή στο παραλιακό άνυσμα της συμπρωτεύουσας. Κατά καιρούς, κάποια δεσποσύνη της κρατικής τηλοψίας αναλαμβάνει να μας υπενθυμίσει αποσπάσματα από λογοτεχνικές σελίδες σε χρόνο ανάλογο με αυτόν που διαθέτει ο Λουμίδης για να διαφημίσει τα χαρμάνια του. Και αφού δεν υπάρχει «επαγγελματική» κοινωνιολογία του διαβάσματος, ερασιτέχνες (όπως ο γράφων, καλή ώρα) αυτοεξουσιοδοτούνται να καταθέτουν το μακρύ τους και το κοντό τους.

Ετσι, σύμφωνα με μια ερασιτεχνική, αλλά ευρείας αποδοχής, ερμηνεία, οι κάτοικοι της «ωραιότερης χώρας του κόσμου» δεν έχουν λόγους να κλειστούν στους τέσσερις τοίχους (για να διαβάσουν) όταν η αγαθή μοίρα τούς επιτρέπει να αυλίζονται, να περιφέρονται και να εποχούνται ηλιόλουστοι τουλάχιστον κατά τις τρεις από τις τέσσερις εποχές του Βιβάλντι - ενώ τα ανήλιαγα στίφη του Βορρά διαβάζουν, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενα. Το άλλοθι είναι έξυπνο, αλλά ενώ εξηγεί γιατί απέχουμε από ογκώδεις τόμους δεν εξηγεί γιατί, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, μόνο το ένα πέμπτο διαβάζει συχνά εφημερίδες, που ασφαλώς απαιτούν λιγότερο χρόνο και που διαβάζονται σε καθημερινή βάση από τα τρία τέταρτα των Φινλανδών και των Σουηδών και από το 60% και πλέον των Γερμανών. Αν η «κλιματολογική» ερμηνεία είναι σαθρή, η επίκληση του «εισοδηματικού» παράγοντα θα ήταν γελοία: η ίδια έρευνα έχει καταδείξει ότι ενώ οι δημόσιες βιβλιοθήκες του Βορρά υποδέχονται σταθερά σεβαστό αριθμό επισκεπτών, οι αντίστοιχες του Νότου είναι τα πιο ήσυχα μέρη μετά τα κοιμητήρια.

Η πραγματική εξήγηση, σύμφωνα με τον ελβετό αναλυτή Ekkehard Kraft, έχει μεγάλο ιστορικό βάθος. Ενώ μέχρι το τέλος περίπου του 15ου αιώνα οι αναλφάβητοι ήταν ισομερώς κατανεμημένοι στην Ευρώπη, στη συνέχεια δρομολογήθηκαν σημαντικές διαφοροποιήσεις, δεδομένου ότι οι χώρες του βόρειου και του βορειοδυτικού ευρωπαϊκού τόξου που προσεχώρησαν στη Μεταρρύθμιση μείωσαν δραματικά τα ποσοστά αναλφαβητισμού επειδή οι Μεταρρυθμιστές θεωρούσαν απαράβατο χριστιανικό καθήκον την ανάγνωση της Βίβλου και οι αρχές μερίμνησαν για τη διάδοση της ικανότητας για ανάγνωση και γραφή. Αργότερα η Βίβλος ως ανάγνωσμα υπεχώρησε αλλά η εγγραμματοσύνη και η αναγνωστική παράδοση έμειναν· έτσι σήμερα οι χώρες που διαθέτουν τους πιο διαβαστερούς πληθυσμούς είναι εκείνες που ανήκουν στην προτεσταντική παράδοση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Μεταρρύθμιση συνετέλεσε στη μείωση του αναλφαβητισμού ακόμη και σε χώρες με ισχυρή ρωμαιοκαθολική παράδοση, επειδή οι ανάγκες της αντι-Μεταρρύθμισης υπαγόρευαν την απόκτηση ικανότητας για ανάγνωση και γραφή. Ετσι, παρά τη σχετική καθυστέρηση, τα ποσοστά των «αναγνωστών» ανέβηκαν θεαματικά και σε χώρες όπως η Γαλλία και η Αυστρία. Το δεύτερο μεγάλο τονωτικό της αναγνωστικής όρεξης προσέφερε ο Διαφωτισμός του 18ου αιώνα, ενώ η βιομηχανική επανάσταση του 19ου προσέθεσε εργάτες και γυναίκες στη διογκούμενη «αναγνωστική» τάξη.

Η εικόνα είναι διαφορετική στον Νότο. Η Μεταρρύθμιση άφησε αδιάφορους τους Καθολικούς της Ιβηρικής και της Νότιας Ιταλίας, ενώ ανατολικότερα η ελληνική Ορθοδοξία είχε να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρότερα προβλήματα επιβίωσης. Στον Νότο, εξάλλου, ο Διαφωτισμός δεν έφτασε παρά μόνο σε μικρούς θυλάκους διανοουμένων, ενώ ο αναλφαβητισμός άρχισε να υποχωρεί αισθητά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα για να περιοριστεί σε ελεγχόμενα επίπεδα μόλις μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.

Παρά το γεγονός ότι, για τους παραπάνω λόγους, καθυστέρησε σημαντικά η ανάπτυξη της αναγνωστικής μας κουλτούρας, η ψαλίδα θα μπορούσε να κλείσει με γρήγορους ρυθμούς αν το τέλος του αναλφαβητισμού δεν συνέπιπτε χρονικά με τη «μιντιακή» επανάσταση του 20ού αιώνα και κυρίως με την εισβολή της τηλεόρασης κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του. Ετσι, ενώ αλλού, εξαιτίας μιας παγιωμένης και ώριμης αναγνωστικής παράδοσης, υπήρχαν, και υπάρχουν, ισχυρές αντιστάσεις, στην Ελλάδα το στραβό κλήμα της «υπό ανάπτυξιν» αναγνωστικής κουλτούρας το έφαγε και ο γάιδαρος της τηλεόρασης. Αν ρίξουμε μια τελευταία ματιά στο Ευρωβαρόμετρο, θα δούμε ότι οδηγούμε την κούρσα της ευρωπαϊκής τηλεθέασης.

Αν πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα, μπορούμε να συνεχίσουμε αμέριμνα το «ζάπινγκ». Αν, όμως, είναι, να το δούμε πιο σοβαρά. Γιατί στη χώρα αυτή έχουμε μεν εθιστεί στις αντιφάσεις, αλλά το να διοργανώνουμε κοσμικές συνάξεις με πρόσχημα το βιβλίο ή το να έχουμε περισσότερους σπουδαστές στην ανώτατη εκπαίδευση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ενώ το Ευρωβαρόμετρο στο βάθος μάς χαμογελάει με σαρδόνιο χαμόγελο, δεν είναι απλή αντίφαση - είναι κάτι ακατονόμαστα χειρότερο.

 

Ο κ. Θεόδωρος Δ. Παπαγγελής είναι καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή: tovima.gr

To Eπιχειρείν στο Δημόσιο - Γιάννης Τροχόπουλος, ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που διαβάζουμε!

 

Τι κοινό έχουν ένα ξύλινο γουρουνάκι, μια επαρχιακή βιβλιοθήκη, ο Bill Gates και το μεγαλύτερο έργο αστικής ανάπλασης στην Αθήνα;

 

Το Επιχειρείν υποδέχεται τον Γιάννη Τροχόπουλο, πρώην διευθυντή της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης της Βέροιας, ο οποίος μας μιλά για το Future Library, την καινοτομία στον παρεξηγημένο δημόσιο τομέα, και μας προϊδεάζει για το τι θα δούμε στο Ίδρυμα Πολιτισμού του ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» μόλις αυτό παραδοθεί το 2015, προικίζοντας την Αθήνα με μια Νέα Λυρική Σκηνή και μια Νέα Εθνική Βιβλιοθήκη.

 

Μέρος Α




Μέρος B


Μέρος Γ


Πηγή: focuswebtv.gr

Tα Public συνεργάζονται με το Amazon!

 

Τα Public συνεργάζονται με την Amazon και προάγουν τον ελληνικό πολιτισμό εξάγοντας  50.000 βιβλία, cd και dvd στην ελληνική γλώσσα

Τα καταστήματα Public μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες λιανικής πώλησης στην Ελλάδα, με στόχο την προαγωγή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, προχωρούν σε μια μεγάλη συνεργασία με το διαδικτυακό κατάστημα Amazon. 

 

Μέσα από αυτή τη συνεργασία τα Public θα διαθέτουν σε 6 εκατ. Έλληνες (ομογενείς, φοιτητές και κάτοικοι του εξωτερικού) σε 37 χώρες σε όλο τον κόσμο θα έχουν πρόσβαση για πρώτη φορά σε   50.000 ελληνικούς τίτλους βιβλίων, cd και dvd.

 

Σε πρώτη φάση  διατίθενται 39.000 τίτλοι ελληνικών βιβλίων, cd και dvd που είναι ήδη διαθέσιμα στην ιστοσελίδα της Amazon, ενώ ο αριθμός αυτός σταδιακά θα φτάσει τις 50.000. 

 

Η συνεργασία αφορά στη διάθεση προϊόντων σε 37 χώρες. Ήδη τα ελληνικά προϊόντα πολιτισμού είναι διαθέσιμα σε όλο τον ελληνόφωνο κόσμο της Ευρώπης σε χώρες όπως η Αγγλία, η Γερμανία, η Δανία, η Γαλλία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και άλλες χώρες ενώ από 1η Ιουνίου  σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία κ.α.! 

 

Η μοναδική γνώση και η εμπειρία που διαθέτουν τα Public για το σύνολο της ελληνικής αγοράς προϊόντων πολιτισμού, σε συνδυασμό με την παγκόσμια εμβέλεια και την πελατοκεντρική προσέγγιση της Amazon, φέρνει τα Public πιο κοντά στην επίτευξη του διεθνούς οράματος τους για διάδοση της ελληνικής Γλώσσας και την προσφορά της πλήρους γκάμας των ελληνικών προϊόντων πολιτισμού σε όλο τον κόσμο, πάντα με επαγγελματισμό, χαμηλές τιμές και αξιόπιστη παράδοση στον τελικό καταναλωτή.

 

Επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία, η Amazon, μετά από πρωτοβουλία και παρότρυνση των Public, εγκαινιάζει για πρώτη φορά τη δυνατότητα αναζήτησης με τη χρήση ελληνικής γραμματοσειράς στην ιστοσελίδα του μεγαλύτερου παγκοσμίου e-retailer.

 

Με αφορμή την ανακοίνωση της συμφωνίας, ο CEO των καταστημάτων Public Ρόμπυ Μπουρλάς δήλωσε «Η συνεργασία των Public με την Amazon αποτελεί μία “out-of-the-box” επιχειρηματική πρακτική, όπου δύο εταιρείες που κατά τα φαινόμενα είναι ανταγωνιστικές ξεκινούν μία εμπορική συνεργασία.

Την ώρα που η ελληνική αγορά προϊόντων πολιτισμού παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες, αυτή η συνεργασία δίνει τη δυνατότητα να απευθυνθούμε σε 6 εκατ. και πλέον Έλληνες, δίνοντας μια θετική πνοή σε όλη την αλυσίδα της αγοράς όπως εκδότες, δισκογραφικές, δημιουργούς κλπ. Πιστεύω ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις μέσα από τέτοιες καινοτόμες κινήσεις μπορούν να κάνουν τη διαφορά».

 

Τέλος η συνεργασία αυτή, φέρνει για πρώτη φορά τους Έλληνες ομογενείς και ελληνόφωνους κάτοικους του εξωτερικού κοντά σε χιλιάδες ελληνικά προϊόντα πολιτισμού, ενισχύοντας σημαντικά την επαφή τους με τις πολιτισμικές τους ρίζες.

Συγχρόνως δίνεται η μοναδική δυνατότητα στους Έλληνες συγγραφείς, καλλιτέχνες, συνθέτες και στιχουργούς να ξεπεράσουν με το έργο τους τα ελληνικά σύνορα και να διευρύνουν το κοινό τους σε πρωτόγνωρα επίπεδα συμπεριλαμβάνοντας τα εκατομμύρια των ελληνόφωνων ομογενών και ξένων υπηκόων που γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα.

 

Πηγή: www.newsit.gr

Γρεβενά: Δωρεά σπάνιου αντίτυπου του «Ερωτόκριτου»

Στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Γρεβενών ανήκει πλέον ένα από τα τρία αντίτυπα του βιβλίου του Βιτσέντζου Κορνάρου «Ερωτόκριτος», που είχε εκδοθεί στο τυπογραφείο του Αντωνίου Βόρτολι στη Βενετία το 1713. Το βιβλίο αυτό δώρισε στη Βιβλιοθήκη, ο Σοφοκλής Κυπριτζής, πρώην πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Γρεβενών, ενώ ήδη η Βιβλιοθήκη φρόντισε για τη συντήρηση και την φύλαξη του. Τα άλλα δυο αντίτυπα βρίσκονται στη Γεννάδιο Βιβλιοθήκη και στη Βερόνα της Ιταλίας, ενώ η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Γρεβενών, όπως ανέφερε στην ΕΡΑ Κοζάνης ο διευθυντής της, Σίμος Ζαγκανίκας, προετοιμάζει εκδηλώσεις τον Ιούλιο µε µέλη της Ακαδημαϊκής Κοινότητας και Κρήτες μουσικούς.

Πηγή: www.ert.gr

Πλήγμα για το ελληνικό βιβλίο από δικαστική απόφαση υπέρ ιταλών εκδοτών

 

Απαγορεύονται και οι πιο συνήθεις τίτλοι

 

Κοινότοπες φράσεις όπως «Παρελθόν και Παρόν» ή «Τα μνημεία τότε και τώρα» ή «Τα μνημεία τώρα και τότε» ή «Τα μνημεία χθες και σήμερα» απαγορεύεται να χρησιμοποιούνται από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους ως τίτλοι στα βιβλία τους σύμφωνα με απόφαση του Εφετείου.

Η υπ' αριθ. 5316/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη στο χώρο των εκδοτών της χώρας, καθώς παραχωρεί σε μία ιταλική εκδοτική εταιρεία το δικαίωμα χρήσης των φράσεων αυτών μαζί με το μονοπώλιο στη χρήση ενός τεχνικού συστήματος απεικόνισης μνημείων με διαφάνειες.

Η εφετειακή απόφαση βάφτισε το εν λόγω σύστημα διαφανειών ως «διασχηματισμό» των οδηγών της ιταλικής εταιρείας και απαγόρευσε στην ελληνική εταιρεία, τόσο τη χρήση του, όσο και τη χρήση των ανωτέρω κοινότυπων φράσεων, που παραπέμπουν στην αντιπαραβολή της αρχαιότητας με τη σύγχρονη κατάσταση των μνημείων.

Ο Σύνδεσμός Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το ελληνικό βιβλίο, επειδή η απαγόρευση αυτή έρχεται να επιβαρύνει την ελληνική εκδοτική αγορά, σε μία εποχή που η οξεία οικονομική κρίση έχει ήδη καταστροφικά αποτελέσματα στο χώρο.

Όπως σχολιάζει, «ένας Έλληνας δικαστής χορηγεί το μονοπώλιο σε μία ιταλική εταιρεία να εκμεταλλεύεται εκδοτικά τα αρχαία μνημεία της χώρας μας με αναπαράσταση αυτών με διαφάνειες, θεωρώντας ότι ένα τεχνικό - λειτουργικό χαρακτηριστικό, που αφορά τη δομή και την εσωτερική διαμόρφωση του εκδοτικού προϊόντος, έχει τέτοια διακριτική δύναμη που η χρήση του από περισσότερες επιχειρήσεις συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό. Και μάλιστα, αυτό συμβαίνει, όταν η χρήση διαφανειών εν γενεί στο χώρο του βιβλίου αποτελεί μία τεχνική μέθοδο γνωστή και ελεύθερη, τόσο στον ελληνικό όσο και στο διεθνή εκδοτικό κόσμο. Με τον τρόπο αυτό, δίδει το μονοπώλιο στη φερόμενη ως δικαιούχο της μεθόδου ιταλική εταιρεία να χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο εκείνη τη μέθοδο αυτή».

Με την απόφαση αυτή, καταλήγει ο ΣΕΚΒ, δημιουργείται μονοπώλιο υπέρ αλλοδαπών εταιρειών - δικαιούχων καθαρά τεχνικών μεθόδων - με συνέπεια να περιορίζεται ο ανταγωνισμός στις μεθόδους αυτές και ακόμη και σε κοινότοπες φράσεις όπως «Τα μνημεία τότε και τώρα», να εξοβελίζονται από την εκδοτική αγορά υγιείς έλληνες ανταγωνιστές, για λόγους που ανάγονται σε τεχνικής φύσεως θέματα.

Πηγή: news.in.gr