Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2017

SearchCulture.gr: Εξερευνήστε 5.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού


Πλέον ο επισκέπτης του SearchCulture.gr μπορεί να αναζητήσει το περιεχόμενο που τον ενδιαφέρει χρησιμοποιώντας και χρονικά κριτήρια. Μπορεί επίσης να εξερευνήσει την εξελικτική πορεία του ελληνικού πολιτισμού μέσω του διαδραστικού χρονολογίου, αλλά και να περιηγηθεί στο περιεχόμενο της πύλης μέσω της σελίδας ιστορικών περιόδων.
΄
Με νέες υπηρεσίες και εργαλεία αναζήτησης και φιλτραρίσματος ψηφιακού περιεχομένου, ανά ιστορική περίοδο, εμπλουτίστηκε η διαδικτυακή πύλη SearchCulture.gr, η οποία προσφέρει κεντρική πρόσβαση και ενιαία αναζήτηση σε ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενο που παράγεται στη χώρα από έγκριτους φορείς. Έτσι, ο χρήστης μπορεί να περιηγηθεί, με πολλαπλούς τρόπους, σε ένα πλούσιο σύνολο πολιτισμικών πληροφοριών για την ιστορία, την αρχαιολογία, το περιβάλλον, την ιστορία, την τέχνη και τη μουσική, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Οι νέες υπηρεσίες της πύλης SearchCulture.gr, την οποία αναπτύσσει και εξελίσσει συνεχώς τo Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ), περιλαμβάνουν την ομογενοποιημένη χρονολόγηση και την ιεραρχική ταξινόμηση σε ιστορικές περιόδους. Ο χρήστης μπορεί πλέον να αναζητήσει το περιεχόμενο, αλλά και να φιλτράρει τα διαθέσιμα αποτελέσματα, και με χρονικά κριτήρια (διαστήματα χρονολογιών και ιστορικές περιόδους). Επίσης, μπορεί να εξερευνήσει το περιεχόμενο της πύλης είτε μέσω του διαδραστικού χρονολογίου είτε μέσω της σελίδας ιστορικών περιόδων.
Tο SearchCulture.gr παρέχει πρόσβαση σε περισσότερα από 160.000 τεκμήρια από 55 συλλογές 43 πολιτιστικών φορέων, με το περιεχόμενο αυτό να εμπλουτίζεται συνεχώς με υλικό από νέους φορείς. Σημειώνεται ότι όλα τα διαθέσιμα ψηφιακά τεκμήρια έχουν ελεγχθεί και πιστοποιηθεί από το ΕΚΤ με βάση την ποιότητα των μεταδεδομένων που τα συνοδεύουν, ενώ έχουν εμπλουτιστεί και ομογενοποιηθεί ως προς τον τύπο. Υποστηρίζεται έτσι, η δυνατότητας προηγμένης αναζήτησης και εντοπισμού των τεκμηρίων, βάσει μιας μεγάλης γκάμας πεδίων, που περιλαμβάνει τον ομογενοποιημένο από το EKT τύπο τεκμηρίου, τον πρωτότυπο τύπο, τη θεματική κατηγορία, την άδεια χρήσης, τον τύπο της Europeana και τη συλλογή.
Στο πλαίσιο της περαιτέρω ανάπτυξης και βελτίωσης της πύλης, 107.003 τεκμήρια εμπλουτίστηκαν και ομογενοποιήθηκαν από το ΕΚΤ και ως προς τη χρονική τους κάλυψη, βάσει ενός πρότυπου δίγλωσσου ιεραρχικού λεξιλογίου ιστορικών περιόδων και συγκεκριμένης μεθοδολογίας. Αρχικά, τα διαθέσιμα ψηφιακά τεκμήρια που συνθέτουν τη βάση δεδομένων του SearchCulture.gr εμπλουτίστηκαν με δύο νέα χρονικά πεδία: «EKT Χρονολόγηση» και «EKT Ιστορική Περίοδος». Ο εμπλουτισμός βασίζεται στην πρωτότυπη τεκμηρίωση των πεδίων «χρονική κάλυψη», «ημερομηνία» ή «ημερομηνία δημιουργίας», ενώ σε ειδικές περιπτώσεις, συνυπολογίστηκε το πεδίo «τίτλος». Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε ένα ιεραρχικό δίγλωσσο λεξιλόγιο ιστορικών περιόδων, στοwww.semantics.gr, αποτελούμενο από 94 όρους (με συνώνυμα και συνοδευόμενοι από χρονολογικά διαστήματα).
Τεκμήρια τα οποία εξ αρχής περιλάμβαναν χρονολόγηση, ομογενοποιήθηκαν στο πεδίο «EKT Χρονολόγηση» και στη συνέχεια εμπλουτίστηκαν με τους όρους από το λεξιλόγιο ιστορικών περιόδων που συμφωνούσαν με τη χρονολόγηση στο πεδίο «EKT Ιστορική Περίοδος». Αντίστοιχα, τα τεκμήρια που εξ αρχής εντασσόντουσαν σε ιστορικές περιόδους, αντιστοιχήθηκαν με τους όρους του λεξιλογίου του ΕΚΤ στο πεδίο «EKT Ιστορική Περίοδος» και εν συνεχεία εμπλουτίστηκαν με τα αντίστοιχα χρονολογικά διαστήματα των όρων στο πεδίο «EKT Χρονολόγηση».
H υλοποίηση όλης αυτής της διαδικασίας αποσκοπούσε στη βελτίωση της πρόσβασης, της χρηστικότητας και της αξιοποίησης του ψηφιακού περιεχομένου της πύλης. Έτσι, ο επισκέπτης του SearchCulture.gr μπορεί πλέον:
  • να αναζητήσει το περιεχόμενο που τον ενδιαφέρει αλλά και να φιλτράρει αποτελέσματα και με χρονικά κριτήρια,
  • να εξερευνήσει την εξελικτική πορεία του ελληνικού πολιτισμού μέσω του διαδραστικού χρονολογίου,
  • να περιηγηθεί στο περιεχόμενο της πύλης μέσω της σελίδας ιστορικών περιόδων.
Αναζήτηση με βάση χρονικά κριτήρια
Ο επισκέπτης του SearchCulture.gr, μπορεί να αναζητήσει τεκμήρια βάσει χρονικών κριτηρίων, με δύο τρόπους: είτε ανατρέχοντας στο πεδίο “Ιστορική Περίοδος” και στη συνέχεια διαλέγοντας την αντίστοιχη περίοδο από λίστα επιλογών, είτε επιλέγοντας "Χρονολογικό Διάστημα" και στη συνέχεια εισάγοντας το χρονολογικό διάστημα σε ελεύθερο κείμενο (π.χ. "600 - 550 π.Χ." ή "912").
Επιπλέον, προστέθηκαν δύο νέα φίλτρα για τη συγκεκριμενοποίηση των αποτελεσμάτων: ένα ιεραρχικό φίλτρο ιστορικών περιόδων και ένα φίλτρο χρονολογικών διαστημάτων, ανά 50 χρόνια.
Στην αναζήτηση αλλά και στη σελίδα ιστορικών περιόδων, ο χρήστης μπορεί να επιλέξει μεταξύ δύο τρόπων χρονικής αναζήτησης τεκμηρίων, τον «ευρύτερο» και τον «αυστηρότερο» επιλέγοντας τη θέση Off ή On στην αντίστοιχη επιλογή.
Όταν η επιλογή είναι στη θέση Off (προεπιλεγμένη), η χρονική αναζήτηση είναι ευρύτερη, εντοπίζοντας τεκμήρια με χρονολογικό διάστημα ή ιστορική περίοδο που απλώς επικαλύπτεται με οποιονδήποτε τρόπο με το χρονολογικό διάστημα ή την ιστορική περίοδο της αναζήτησης. Για παράδειγμα, στην αναζήτηση με χρονολογικό διάστημα “1500 - 1600 μ.Χ.”, ένα τεκμήριο με χρονολόγηση “1550 - 1750 μ.Χ. θα εμφανιστεί στη λίστα αποτελεσμάτων. Αντίστοιχα, στην αναζήτηση με ιστορική περίοδο “Κλασική Περίοδος”, ένα τεκμήριο με χρονική κάλυψη “Κλασική έως Ελληνιστική Περίοδος” θα εμφανιστεί στη λίστα αποτελεσμάτων.
Όταν η επιλογή είναι στη θέση On, η αναζήτηση με χρονικά κριτήρια είναι αυστηρή, επιστρέφοντας μόνο τεκμήρια με χρονολογικό διάστημα (ή ιστορική περίοδο) που είτε ταυτίζεται ή περιλαμβάνεται πλήρως στο χρονολογικό διάστημα (ή την ιστορική περίοδο) της αναζήτησης. Ο επισκέπτης μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή την επιλογή αν θέλει να βρει μόνο τεκμήρια που χρονολογούνται αυστηρά εντός συγκεκριμένων διαστημάτων ή περιόδων. Για παράδειγμα στην αναζήτηση με χρονολογικό διάστημα "1500 - 1600 μ.Χ.", το τεκμήριο με χρονολόγηση "1550 - 1750 μ.Χ." δεν θα εμφανιστεί στα αποτελέσματα, ενώ ένα τεκμήριο με χρονολόγηση "1550 - 1570 μ.Χ." θα εμφανιστεί.  Αντίστοιχα, στην αναζήτηση με ιστορική περίοδο “Κλασική Περίοδος”, ένα τεκμήριο με χρονική κάλυψη “Πρώιμη Κλασική” θα εμφανιστεί στη λίστα αποτελεσμάτων, ενώ ένα τεκμήριο με ιστορική περίοδο “Κλασική έως Ελληνιστική Περίοδος” δεν θα εμφανιστεί.
Διαδραστικό χρονολόγιο
Μέσα από το διαδραστικό χρονολόγιο της αρχικής σελίδας, ο επισκέπτης μπορεί να δει την κατανομή των τεκμηρίων στον χρόνο, ανά εκατονταετίες. Επιλέγοντας τη στήλη της εκατονταετίας που επιθυμεί, μεταφέρεται στα τεκμήρια που χρονολογούνται στο διάστημα αυτό. Στο φόντο του χρονολογίου διακρίνονται και τα βασικότερα ιστορικά διαστήματα μέσω των οποίων ο χρήστης μεταφέρεται στα αντίστοιχα τεκμήρια.  
Σελίδα περιήγησης σε ιστορικές περιόδους
Τέλος, αξιοποιώντας την ιεραρχική λίστα ιστορικών περιόδων ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί στα αντίστοιχα τεκμήρια. Σημειώνεται ότι και εδώ παρέχεται η δυνατότητα επιλογής μεταξύ του «ευρύτερου» και του «αυστηρότερου» τρόπου κατάταξης τεκμηρίων σε ιστορικές περιόδους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μέρος του περιεχομένου (περισσότερα από 25.000 τεκμήρια) του SearchCulture.gr, σε συμφωνία με τους φορείς, τροφοδοτεί αναγνωρισμένες διεθνείς πλατφόρμες πολιτιστικού περιεχομένου, όπως η ευρωπαϊκή ψηφιακή βιβλιοθήκη Europeana. Με τον τρόπο αυτό, το ΕΚΤ συμβάλλει στην αύξηση της ευρεσιμότητας, της επανάχρησης και της διεθνούς προβολής του ελληνικού ψηφιακού περιεχομένου.
Πηγή: www.ekt.g

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2017

Ινδονησία: Τρίκυκλο όχημα σε ρόλο κινητής παιδικής βιβλιοθήκης




Ο Σουτίνο Χάντι, γνωστός και ως Κινονγκ, οδηγεί ένα από τα παραδοσιακά τρίκυκλα «μπέμο» στους δρόμους της Τζακάρτα. Ωστόσο το δικό του δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Λειτουργεί ως κινητή παιδική βιβλιοθήκη και πηγαίνει σε πιο φτωχές γειτονιές.

Τα παιδιά θεωρούν ατραξιόν το συγκεκριμένο όχημα, σπεύδουν να το περιεργαστούν και μαζί περιεργάζονται και τα βιβλία του. Ετσι μπαίνουν στον μαγικό κόσμο του διαβάσματος. «Δεν είναι δύσκολο με αυτόν τον τρόπο να τα κάνεις να διαβάσουν από μόνα τους, χωρίς να τα πιέσεις για αυτό», λέει ο Σουτίνο Χάντι.

Πέρα όμως από τον ρόλο του ως κινητή βιβλιοθήκη, το συγκεκριμένο «μπέμο» τα Σαββατοκύριακα μετατρέπεται και σε έναν αυτοσχέδιο κινηματογράφος, προβάλλοντας ταινίες που ο ιδιοκτήτης του ελπίζει ότι θα εκπαιδεύουν και θα εμπνέουν τα παιδια.

Ο ιδιοκτήτης του τρικύκλου ελπίζει με αυτόν τον τρόπο να σώσει το όχημά του. Αυτού του είδους τα οχήματα βρίσκονται σε διαδικασία υποχρεωτικής απόσυρσης από την κυβέρνηση της Ινδονησίας λόγω των ρύπων που εκπέμπουν.

Πηγή: Euronews 


Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2017

Χιλιάδες τόμοι και το ανεκτίμητο αρχείο του Κριαρά, τώρα online










Ο κορυφαίος Ελληνας φιλόλογος Εμμανουήλ Κριαράς πέθανε στις 22 Αυγούστου 2014, σε ηλικία 108 ετών.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
«Εχω λατρέψει την εργασία ως θεό. Αν μου λείψει, θα είναι μεγάλη καταστροφή. Εργαστείτε! Οι άνθρωποι που δεν έχουν τι να κάνουν, μαραίνονται», έλεγε σε μία από τις συνεντεύξεις του στην «Κ» (9 /4/2008) ο κορυφαίος Ελληνας φιλόλογος Εμμανουήλ Κριαράς. Ηταν 102 ετών. Μέχρι τότε και για τα επόμενα έξι χρόνια της ζωής του (πέθανε 22 Αυγούστου του ’14, σε ηλικία 108 ετών) ξυπνούσε νωρίς το πρωί, απαντούσε σε επιστολές, έγραφε και αρχειοθετούσε. Το πλούσιο αρχείο της πολυσχιδούς δραστηριότητας ενός και πλέον αιώνα, μαζί με τη βιβλιοθήκη του (11.314 τόμοι), είναι πλέον διαθέσιμα σε κάθε ενδιαφερόμενο.
Τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών του ΑΠΘ, εκπληρώνοντας την επιθυμία του μεγάλου δασκάλου που ήθελε τα βιβλία του να είναι προσβάσιμα στο ευρύ κοινό, παρέδωσε στη δημοσιότητα τον «Ιστότοπο Εμμανουήλ Κριαράς» (http:// ins-bibl.lit.auth.gr/kriaras/index.html).
Η ηλεκτρονική εφαρμογή με δύο επιμέρους εργαλεία αναζήτησης (Βιβλιοθήκη και Αρχείο) που δημιούργησε με δαπάνη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, αξιοποιεί πλήρως την κληρονομιά που άφησε με διαθήκη ο αείμνηστος καθηγητής της Μεσαιωνικής Φιλολογίας, σφραγίζοντας αιωνίως τη σχέση του με το Ινστιτούτο.
Τρεις χώροι μοιράστηκαν τους 11.314 τόμους (6.905 τίτλοι) της βιβλιοθήκης Κριαρά. Βιβλία φιλολογικού-γλωσσολογικού ενδιαφέροντος (1.390 τίτλοι, 1.577 τόμοι) παρέμειναν στο ΙΝΣ του ΑΠΘ. Βιβλία ευρύτερου επιστημονικού ενδιαφέροντος (4.579 τίτλοι, 7.806 τόμοι) ενσωματώθηκαν στη συλλογή της κεντρική βιβλιοθήκης του ΑΠΘ και βιβλία γενικότερου ενδιαφέροντος (936 τίτλοι, 1931 τόμοι) παραχωρήθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος όπου θα εκτεθούν σε ειδικό τμήμα που θα φέρει το όνομα «Βιβλιοθήκη Εμμανουήλ Κριαρά», στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Οι ψηφιακές εγγραφές από τα 687 πρωτότυπα τεκμήρια του Αρχείου αντιστοιχούν σε 3.511 ψηφιοποιημένες σελίδες. Στην επιμέρους εφαρμογή μπορεί να αναζητήσει κανείς, μεταξύ άλλων, κρίσεις για το Λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (έχουν εκδοθεί έως σήμερα 20 τόμοι), δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενα πνευματικών ανθρώπων που έγραψαν για τα έργα του Κριαρά, άρθρα, εισηγήσεις ομιλίες, ανοιχτές επιστολές, πολλές συνεντεύξεις που έδωσε στη διάρκεια του μακρότατου βίου του.
Κίνητρο για την ηλεκτρονική αποτύπωση του αρχείου ήταν η παρακαταθήκη για τις νέες γενιές μελετητών, διευκρινίζει ο πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, Ανδρέας Δρακόπουλος. «Προσεγγίσαμε το Ινστιτούτο το φθινόπωρο του ’14. Το έργο υλοποιήθηκε εν μέσω οικονομικής κρίσης και παρά τις αντιξοότητες, διότι προήλθε από... έρωτα. Τον έρωτα στον οποίο αναφερόταν συχνά ο Κριαράς. Ερωτα για την ιδέα, το καινούργιο, την πρόκληση τον στόχο, το ιδανικό, την ίδια την Ελλάδα. Αυτή πρέπει να είναι η κινητήρια δύναμη για όλους».

Πηγή: www.kathimerini.gr

Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2017

What Happened to Google's Effort to Scan Millions of University Library Books?


It was a crazy idea: Take the bulk of the world’s books, scan them, and create a monumental digital library for all to access. That’s what Google dreamed of doing when it embarked on its ambitious book-digitizing project in 2002. It got part of the way there, digitizing at least 25 million books from major university libraries.
But the promised library of everything hasn’t come into being. An epic legal battle between authors and publishers and the internet giant over alleged copyright violations dragged on for years. A settlement that would have created a Book Rights Registry and made it possible to access the Google Books corpus through public-library terminals ultimately died, rejected by a federal judge in 2011. And though the same judge ultimately dismissed the case in 2013, handing Google a victory that allowed it to keep on scanning, the dream of easy and full access to all those works remains just that.
Earlier this year, an article in the Atlantic lamented the dismantling of what it called “the greatest humanistic project of our time.” The author, a programmer named James Somer, put it like this: “Somewhere at Google there is a database containing 25 million books and nobody is allowed to read them.”
That assessment may be technically true, but many librarians and scholars see the legacy of the project differently. In fact, academics now regularly tap into the reservoir of digitized material that Google helped create, using it as a dataset they can query, even if they can’t consume full texts. It’s a pillar of the humanities’ growing engagement with Big Data.
It’s also a handy resource for other kinds of research. “It’s hard to imagine going through a day doing the work we academics do without touching something that wouldn’t be there without Google Book Search,” says Paul Courant, now interim provost and executive vice president for academic affairs at the University of Michigan. Courant was also interim provost at Michigan when Google first approached the university about scanning the contents of its library—a proposal that left him both “ecstatic and skeptical,” he says.
“I’m not a fan of everything Google, by any means,” Courant says now. “But I think this was an amazing effort which has had lasting consequences, most of them positive.”
Google’s scanning project helped establish some important nodes in what’s become an ever-expanding web of networked research. As part of the deal, Google’s partner libraries made sure they got to keep digital copies of their scanned works for research and preservation use. That material helped stock a partnership called the the HathiTrust Digital Library. Established in 2008 and based at the University of Michigan, it has grown to include 128 member institutions, according to its executive director, Mike Furlough. It now contains more than 15.7 million volumes. Taking into account multi-volume journals and duplicate copies, that’s about 8 million unique items, about 95 percent of them from Google’s scanning. The rest come from the Internet Archive’s ongoing scanning work and local digitization efforts, according to Furlough.
That rich resource has been put to several good uses. Through the HathiTrust Research Center, scholars can tap into the Google Books corpus and conduct computational analysis—looking for patterns in large amounts of text, for instance—without breaching copyright. And print-disabled users can use assistive technologies to read scanned books that might otherwise be difficult if not impossible to find in accessible formats.
Courant and others involved in the early days of the scanning work acknowledge both the benefits and the shortfalls. “That the universal bookstore-cum-library failed is, to me, a sadness,” he says. And while Google vastly improved its scanning technology as the project went along, it wasn’t ultimately able to resolve a persistent cultural challenge: how to balance copyright and fair use and keep everybody—authors, publishers, scholars, librarians—satisfied. That work still lies ahead.
In spite of the legal wrangling and the failure of the settlement, Mary Sue Coleman considers the project a net gain. Coleman, the current president of the Association of American Universities, was the president of the University of Michigan in the early 2000s when Google co-founder Larry Page, a Michigan alum, approached his alma mater with the scanning idea. Many of the university’s holdings “were invisible to the world,” Coleman says. Google’s involvement promised to change that.
Without Google’s backing and technological abilities, a resource like HathiTrust would have been much harder to create, she says. “We couldn’t have done it without Google,” Coleman says. “The fact that Google did it made things happen much more rapidly, I believe, than it would have happened if universities had been doing it without a central driving force.”

Transforming Scholarship

Ted Underwood’s work is one of the more prominent examples of the kind of scholarship born of Google’s scanning push. Underwood, a professor and LAS Centennial Scholar of English and a professor in the School of Information Sciences at the University of Illinois (and a leading figure in the digital humanities world), describes the effect of Google Books on his scholarship as “totally transformative.” The resources made available by HathiTrust, even those still under copyright, have expanded what he can do and the questions he asks.
“I used to work entirely on the British Romantic period,” Underwood said via email. “Now I spend much of my time studying history broadly across the last two centuries, and the reason is basically Google Books.”
The HathiTrust Research Center allows Underwood and others to work with copyrighted materials. “I can’t physically get the texts under copyright, or distribute them, but I can work inside a secure Data Capsule and measure the things I need to measure to do research,” he says. “So it’s not like my projects have to come to a screeching halt in 1923,” he says. (That’s the year that marks the Great Divide between materials that have come into the public domain and those still locked out of it.)
A Data Capsule is a secure, virtual computer that allows what’s known as “non-consumptive” research, meaning that a scholar can do computational analysis of texts without downloading or reading them. The process respects copyright while enabling work based on copyrighted materials.
For Underwood, that’s made it possible to take on projects like a collaborative study on the gender balance of fiction between 1800 and 2007, conducted with David Bamman of the University of California at Berkeley and Sabrina Lee, also at the University of Illinois. Underwood described the thrust of the work in a blog post last year.
“The headline result we found is that women were equally represented as writers of English-language fiction in the 19th century, and lost ground dramatically in the 20th,” he says. The male-to-female ratio dropped from 1:1 around 1850 to about 3:1 a hundred years later.
“Quite a dramatic change, and in the wrong direction, which seemed so counterintuitive that we didn’t initially believe the results we were getting from HathiTrust,” Underwood says. But a cross-check with Publishers Weekly confirmed the downward slide, which turned around circa 1970, for reasons Underwood and his co-investigators are exploring.

The Networked Library

Google Books and the HathiTrust can also be seen as “signature examples” of how research libraries have evolved beyond thinking of themselves as separate warehouses of knowledge, says Dan Cohen, the recently appointeduniversity librarian at Northeastern University. He’s also vice provost for information collaboration and a professor of history there. Until recently, he was executive director of the Digital Public Library of America, or DPLA.
For those charged with running academic libraries, “there’s really going to be a long-term impact of decentering the library as a stand-alone institution,” Cohen says. That shift corresponds with how researchers operate now. “They’re not expecting to get everything from their home institution,” he says. “They’re expecting that resources will be collectively held and available on the net.”
This expanding digital reality makes it even more important to look critically at the results of Google’s scanning work. Roger C. Schonfeld, director of the libraries and scholarly communication program at the nonprofit Ithaka S&R, is working on a book with Deanna Marcum, former Ithaka S&R managing director and now a senior adviser there, about the Google Books project.
“The question we’re really trying to raise is why did so much of the digitization happen this way, and what other ways could it have happened?” Schonfeld says. Google’s technological and financial muscle sped up the digitizing process enormously, but the company’s priorities weren’t necessarily those of its library partners.
Schonfeld makes the point that as researchers tap into Google Books, it’s essential to ask what selection biases might lurk in the material the project made available. “As anyone doing historical research knows, you can’t ever have all the sources you could possibly wish to have,” Schonfeld says.
To fully judge the value of what came out of Google Books, researchers and librarians need to critically examine what’s been scanned, and from which collections. Not all libraries were included in Google’s project, and no library has everything. “What’s present and what’s absent?” Schonfeld asks. “What are the biases inherent in the creation and selection of the collection?”
Such questions suggest that, on some level, a universal library was always an impossible dream. But Google Books did produce substantial results, even if they are imperfect and incomplete. (One popular tool is the Ngram Viewer, which allows a user to search Google Books data for occurrences over time of specific words.)
Google, for its part, doesn’t say much publicly about the scanning project these days, though the work continues.
"For more than ten years, Google has been committed to increasing the reach of the knowledge and art contained in books by making them discoverable and accessible from a simple query,” Satyajeet Salgar, product manager for Google Books, said via email.” We are continuing to digitize and add books to this world-changing index, improving the quality of our image-processing algorithms and the effectiveness of search, and plan to carry on doing so for years to come. We are proud to continuously make it easier for people to find books to read and conduct deep research using this product."
More digitized content is good. But it may fall on universities and libraries to figure out how to carry forward the campaign to make that content most usable.
As Paul Courant points out, “the big problem is not further digitization” but access. HathiTrust prevailed in a separate fair-use lawsuit brought by authors and publishers. But too much remains locked up, Courant says, and the problem of orphan works—those whose copyright status is murky—is yet to be solved.
For Mike Furlough, HathiTrust’s executive director, it’s up to the library community to figure out where to go with what Google helped start. He points to an evolving national digital infrastructure, funded in part by entities like the federal Institute of Museum and Library Services as well as private groups like the Andrew W. Mellon Foundation and the Sloan Foundation.
By pushing digitization, Google Books has helped print collections, too. Under HathiTrust’s Shared Print program, some library members of the consortium agree to hold onto a print copy of each digitized monograph. “We’re not saying that digital is enough,” Furlough says. “We’re saying that digital is a complement. We don’t think print ever goes away.”
Google’s scanning work “has been an incredible boost,” Furlough says. “What remains is to figure out what remains. It does not get us all the way to the end.”

Source: www.edsurge.com

Πως οι διαπραγματεύσεις για την ανοιχτή πρόσβαση στη Γερμανία θα μπορούσαν να αλλάξουν το μέλλον των ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων


Σε μια αίθουσα συνεδριάσεων του τρίτου ορόφου, με θέα την διάσημη Potsdamer Platz, εκεί που κάποτε υπήρχε το τείχος του Βερολίνου, διαπραγματεύεται το μέλλον των ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων. Το σκηνικό είναι κατάλληλο, γιατί αν οι βιβλιοθήκες και οι ακαδημαϊκοί ηγέτες επιτύχουν τους στόχους τους, σύντομα θα πέσει ένα άλλο μεγάλο εμπόδιο: τα paywall που περιβάλλουν τα περισσότερα ερευνητικά άρθρα.
Κατά τα τελευταία 2 χρόνια, περισσότερες από 150 γερμανικές βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα έχουν διαμορφώσει ένα ενιαίο μέτωπο που προσπαθεί να αναγκάσει τους εκδότες σε έναν νέο τρόπο επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αντί να αγοράζουν συνδρομές σε συγκεκριμένα περιοδικά, τα μέλη της κοινοπραξίας επιθυμούν να πληρώνουν στους εκδότες ένα ετήσιο κατ ‘αποκοπήν ποσό, που καλύπτει το κόστος δημοσίευσης όλων των ερευνών των οποίων οι πρώτοι συγγραφείς ανήκουν σε γερμανικά ιδρύματα. Αυτά τα άρθρα θα είναι ελεύθερα διαθέσιμα σε όλο τον κόσμο. Εν τω μεταξύ, τα γερμανικά ιδρύματα θα έχουν πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενο του εκδοτικού οίκου.
Οι κοινοπραξίες βιβλιοθηκών και πανεπιστημίων στην Ολλανδία, τη Φινλανδία, την Αυστρία και το Ηνωμένο Βασίλειο, προσπάθησαν να επιτύχουν παρόμοιες συμφωνίες, αλλά χρειάστηκε να συμφωνήσουν για λιγότερα από όσα ζήτησαν. Στην Ολλανδία, για παράδειγμα, ο Elsevier, ο μεγαλύτερος ακαδημαϊκός εκδότης στον κόσμο, συμφώνησε να διαθέσει ελεύθερα μόνο το 30% των ερευνών που έχουν δημοσιευθεί από ολλανδικά ιδρύματα μέχρι το 2018 και μόνο μετά από σημαντική αύξηση της ετήσιας συνδρομής των βιβλιοθηκών.
Στη Γερμανία όμως, μια συμφωνία με τον Elsevier φαίνεται ακόμα δύσκολη. Η κοινοπραξία της Γερμανίας, με την ονομασία Projekt DEAL, σχεδιάζει να κρατήσει την θέση της σταθερή και θεωρεί ότι ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα θα μπορούσε να βοηθήσει στην ενεργοποίηση ενός «big flip», μιας παγκόσμιας μετάβασης προς την ανοιχτή πρόσβαση. «Αν λειτουργήσει, θα είναι ένα παράδειγμα για τον υπόλοιπο κόσμο», λέει ένας διαπραγματευτής, ο μαθηματικός Günter Ziegler του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου.
Η προτεινόμενη συμφωνία «δημοσίευσης και ανάγνωσης» όχι μόνο θα έκανε τη γερμανική έρευνα πιο προσιτή, αλλά και θα μείωνε και το κόστος της. Αν και ο αριθμός των περιοδικών πλήρους ανοιχτής πρόσβασης (ΟΑ) αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, χιλιάδες περιοδικά εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το μοντέλο συνδρομής. Συλλογικά, οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες του πλανήτη πληρώνουν 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ σε συνδρομές για πρόσβαση σε 1,5 έως 2 εκατομμύρια νέες έρευνες ετησίως , ή μεταξύ 3800 και 5000 ευρώ ανά έρευνα, σύμφωνα με εκτίμηση της εταιρείας Max Planck. Αυτό δημιουργεί τεράστιες ευκαιρίες για εκδοτικούς οίκους όπως οι Wiley, SpringerNature και ιδιαίτερα ο Elsevier, οι οποίοι κατέγραψαν 37% περιθώριο κέρδους πέρυσι. «Περίπου το 60% του προϋπολογισμού μας πηγαίνει να πληρώσει αυτούς τους τρεις εκδότες», λέει ο Andreas Degkwitz, διευθύνων βιβλιοθηκονόμος του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου. «Δεν μπορεί να συνεχιστεί.»
Η γερμανική αντιπροσωπεία καθοδηγείται από μια απλή φόρμουλα: Πάρτε τον αριθμό των εγγράφων που έχουν πρώτους συγγραφείς από γερμανικά ινστιτούτα που εκτυπώνονται από έναν εκδότη και πολλαπλασιάστε τον, με μια λογική αμοιβή ανά έρευνα. Αυτό το ποσό είναι που πρέπει να πληρώσει η Γερμανία στον εκδότη -και το σύνολο είναι πιθανό να είναι πολύ χαμηλότερο από τις τρέχουσες δαπάνες για συνδρομές.
Μετά από αρκετούς μήνες διαπραγματεύσεων, o SpringerNature και o Wiley φαίνονται ανοιχτοί σε μια τέτοια συμφωνία, η οποία μοιάζει με την συμφωνία των δύο εταιρειών στην Ολλανδία, λένε οι άνθρωποι που είναι εξοικειωμένοι με τις διαπραγματεύσεις. Τώρα τα μέρη πρέπει να συμφωνήσουν σε ένα αποδεκτό τέλος ανά άρθρο. Το κατώτατο όριο είναι το μέσο τέλος επεξεργασίας άρθρων που χρεώνεται από τα υπάρχοντα περιοδικά της ΟΑ, περίπου € 1300. Το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών, ο κύριος οργανισμός χρηματοδότησης της χώρας, έχει ορίσει ανώτατο όριο € 2000 ανά δημοσιευμένο άρθρο. «Δεν θα μπορέσουμε να φτάσουμε στα [€ 1300], αλλά πρέπει να ξεκινήσουμε σε μια πορεία χαμηλότερων τιμών που μας φέρνει σταδιακά πιο κοντά», λέει ο Degkwitz.

Πόσο πρέπει να κοστίζει ένα επιστημονικό άρθρο;

Οι συνδρομές των βιβλιοθηκών σε όλο τον κόσμο ανέρχονται μεταξύ € 3800 και € 5000 ανά δημοσιευμένο άρθρο περιοδικού. Το Project DEAL στοχεύει να μετρατρέχει όλες τις γερμανικές έρευνες σε ανοιχτής πρόσβασης και να πληρώνει μεταξύ € 1300 και € 2000 ανά άρθρο. Σύμφωνα με παρόμοιες συμφωνίες, τα ολλανδικά πανεπιστήμια πληρώνουν μεταξύ € 1300 και € 4000 ανά άρθρο, αλλά πολλά από τα πιο ακριβά περιοδικά συνδρομών δεν περιλαμβάνονται.
Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις με το Elsevier αποδείχθηκαν πιο δύσκολες. «Ο Elsevier είναι ο μεγαλύτερος από αυτούς τους τρεις εκδότες και πρόκειται να χάσει τα περισσότερα», λέει ο Degkwitz. Την 1η Ιανουαρίου 2017, όταν έληξε η αρχική προθεσμία, οι συνδρομές του Elsevier διακόπηκαν σε περισσότερα από 60 ιδρύματα, αν και ο Elsevier επέτρεψε την πρόσβαση τον Φεβρουάριο, ενώ οι συνομιλίες συνεχιζόταν. Οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν και πάλι τον Μάρτιο και ο Elsevier έκανε μια νέα προσφορά στις αρχές Ιουλίου » που δεν έφτασε ούτε καν κοντά στα αιτήματά μας», λέει ο εκπρόσωπος της DEAL Antje Kellersohn, διευθυντής της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ.
Ο Elsevier θέλει μια συμφωνία, λέει ο Nick Fowler, διευθύνων σύμβουλος ερευνητικών δικτύων στο κεντρικό κτήριο της εταιρείας στο Άμστερνταμ, αλλά το μοντέλο «δημοσίευσης και ανάγνωσης» δεν είναι ρεαλιστικό. Ο Elsevier είναι ευτυχής που οι Γερμανοί συγγραφείς πληρώνουν για να κάνουν τα άρθρα τους ανοιχτής πρόσβασης, λέει, αλλά οι γερμανικές βιβλιοθήκες δεν μπορούν να περιμένουν ότι αυτές οι πληρωμές θα καλύπτουν επίσης την πρόσβαση στις έρευνες από  όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Η εταιρεία έχει κάνει παραχωρήσεις σε άλλα σημεία, αλλά η άρνησή της να συμφωνήσει σε αυτό το σημείο, έχει κάνει την ακαδημαϊκή πλευρά εκνευρισμένη. «Είναι σαν να βρίσκεστε σε έναν αντιπρόσωπο αυτοκινήτων, όπου προσπαθείτε να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο, αλλά ο πωλητής συνεχίζει να προσπαθεί να σας πουλήσει μια άμαξα», λέει ο Ziegler. «Τους λέτε» δεν θέλω άμαξα, θέλω ένα αυτοκίνητο. «Και σας λέει:» Λοιπόν, αν αγοράσετε αυτό το μεταφορικό μέσο, ​​θα σας δώσουμε δωρεάν αυτό το άλογο.
Ο Elsevier διαφωνεί επίσης με μια δεύτερη απαίτηση από τα γερμανικά θεσμικά όργανα: Θέλουν η τελική διαπραγμάτευση να είναι δημόσια. Ο Elsevier απαιτεί σχεδόν πάντα από τις βιβλιοθήκες να διατηρούν εμπιστευτικές τις συμφωνίες τιμών με την εταιρεία. Αλλά η διαφάνεια αυξάνει την ευαισθητοποίηση σχετικά με το κόστος δημοσίευσης και συμβάλλει στην τόνωση του ανταγωνισμού, λέει ο Leo Waaijers, δικηγόρος της ΟΑ και συνταξιούχος βιβλιοθηκονόμος στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Ντέλφτ της Ολλανδίας. Χάρη σε πολλούς νομικούς αγώνες, οι αμοιβές των περιοδικών στην Ολλανδία έγιναν δημόσιες, και οι υπολογισμοί έδειξαν ότι ο Elsevier χρεώνει δύο ή τρεις φορές περισσότερα χρήματα ανά άρθρο από τους ολλανδούς συγγραφείς όπως οι τρεις άλλοι μεγάλους εκδότες.
Η Γερμανία είναι μια πολύ μεγαλύτερη αγορά από ότι η Ολλανδία, και οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις μπορεί να είναι η καλύτερη ευκαιρία των Ευρωπαίων ακαδημαϊκών για το “Big flip” . Ήδη η Συνδιάσκεψη των Πρυτάνεων της Σλοβενίας ενέκρινε ψήφισμα για να χρησιμοποιήσει την προσέγγιση του Projekt DEAL στις διαπραγματεύσεις με το Wiley και το SpringerNature ξεκινώντας από το 2018 και με το Elsevier το 2019. Αλλά ο Fowler αμφιβάλλει για το γεγονός ότι η προσέγγιση του Project DEAL θα προσελκύσει και άλλους μιμητές: Οι μεγαλύτεροι χρηματοδότες ερευνών στις ΗΠΑ, όπως το National Institutes of Health και το National Science Foundation, έχουν επίσημες πολιτικές που υποχρεώνουν μια έρευνα να παραμείνει πίσω από ένα paywall για ένα χρόνο μετά τη δημοσίευση.
Για να επιτύχει, λέει ο Waaijers, οι Γερμανοί διαπραγματευτές θα  πρέπει να είναι πρόθυμοι να αποχωρήσουν χωρίς συμφωνία. Τα μέλη της DEAL λένε ότι είναι πρόθυμα. Από τον Ιούνιο, οι ερευνητές και οι πανεπιστημιακοί στο Βερολίνο, στην περιοχή της Baden-Wurttemberg και στο ισχυρό Ινστιτούτο Robert Koch, έχουν δηλώσει όλοι ότι δεν θα ανανεώσουν τις συνδρομές τους στο Elsevier μετά τη λήξη τους τον Δεκέμβριο. Εάν ο Elsevier διακόψει ξανά την πρόσβαση, οι Γερμανοί ερευνητές που επιθυμούν να διαβάσουν άρθρα από περιοδικά του Elsevier, μεταξύ των οποίων τα  Cell, The Lancet και Physics Reports, θα πρέπει να καταφύγουν σε μέτρα όπως δανεισμούς ανάμεσα σε βιβλιοθήκες – ή να πάνε στο SciHub.
«Τελικά, πρόκειται για υπομονή», λέει ο Degkwitz. Η Γερμανία έχει δείξει από παλιά το πόσο υπομονετική μπορεί να είναι όταν ασχολείται με έναν τοίχο.
Πηγή: www.sciencemag.org, mycontent.ellak.gr

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2017

Πώς να αποφύγετε τα πρόστιμα από τον νέο κανονισμό προσωπικών δεδομένων


Πώς να αποφύγετε τα πρόστιμα από τον νέο κανονισμό προσωπικών δεδομένων

Ο νέος κανονισμός της ΕΕ για τα πνευματικά δικαιώματα έρχεται να ταράξει τα νερά σε όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης. Όπως προειδοποιεί ο Διευθύνων Σύμβουλος του δικηγορικού γραφείου Στυλιανός Χριστοφόρου & Συνεργάτες Στυλιανός Χριστοφόρου, ο κανονισμός γνωστός ως GDPR, θα έχει άμεση ισχύ στις 27 Μαΐου το 2018 και θα επιφέρει «τσουχτερά» πρόστιμα σε όσες επιχειρήσεις δεν εναρμονιστούν με τις προδιαγραφές του.


Όπως εξηγεί ο κ. Χριστοφόρου οι κυπριακές επιχειρήσεις θα πρέπει να προβούν σε τέσσερις διαφορετικές ενέργειες ούτως ώστε να είναι πλήρως εναρμονισμένες με τον κανονισμό.

Η πρώτη ενέργεια αφορά τον τρόπο συλλογής, επεξεργασίας και αποθήκευσης των  δεδομένων (πελατών, υπαλλήλων και συνεργατών). Η διαχειρίστρια εταιρεία θα πρέπει να διαθέτει έγκριση συλλογής από τον ιδιώτη ενώ παράλληλα να τον ενημερώνει με ποια μέθοδο και για ποιο σκοπό θα γίνει επεξεργασία, που θα βρίσκονται αποθηκευμένα αυτά τα δεδομένα και πώς θα έχει πρόσβαση σε αυτά.

Η δεύτερη ενέργεια αφορά την πρόσβαση των ιδιωτών στα προσωπικά τους δεδομένα. Η κάθε επιχείρηση θα πρέπει να προσφέρει εκείνον τον μηχανισμό μέσω του οποίου εύκολα και γρήγορα ο κάθε ιδιώτης θα μπορεί να έχει πρόσβαση στα προσωπικά του δεδομένα. Ο μηχανισμός θα πρέπει να παρέχει στον ιδιώτη τη δυνατότητα θεώρησης, διόρθωσης και διαγραφής των δεδομένων.

Η τρίτη ενέργεια αφορά  την ενίσχυση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Στην περίπτωση παραβίασης των δεδομένων η εταιρεία θα πρέπει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί την κρίση εντός 72 ωρών και να ενημερώσει την αρμόδια αρχή, το γραφείο Επιτρόπου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. 

Τέλος, η τέταρτη ενέργεια αφορά τη δημιουργία των μηχανισμών με τον οποίο το γραφείο Επιτρόπου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων θα μπορεί να εισέλθει στην εταιρεία για τη διερεύνηση κατά πόσο οι διαδικασίες της συνάδουν με τον κανονισμό.

Νοείται πως για όλες τις πιο πάνω ενέργειες θα πρέπει να τύχει και κατάλληλης εκπαίδευσης το προσωπικό της εταιρείας ώστε να αντιληφθούν τις υποχρεώσεις τους 

Το δικηγορικό γραφείο Στυλιανός Χριστοφόρου & Συνεργάτες διαθέτει τη γνώση και την υποδομή για να οδηγήσει τις επιχειρήσεις στην πλήρη συμμόρφωση με τον κανονισμό GDPR. Μάλιστα, έχει εκδώσει ειδικό οδηγό 10 βημάτων συμμόρφωσης με τον κανονισμό για επιχειρήσεις στην Κύπρο και την Ευρώπη, καθώς και ξεχωριστούς καθοδηγητικούς οδηγούς για όλα τα στελέχη που κατέχουν θέσεις εργασίας που επηρεάζονται από τον κανονισμό.



Πηγή: www.inbusinessnews.com

Παρασκευή, Αυγούστου 04, 2017

Σαν σήμερα: Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» καθιερώνεται ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας

 

Το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού που έγινε «επίσημον εθνικόν άσμα» στις 4 Αυγούστου του 1865 

Σαν σήμερα: Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» καθιερώνεται ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας


Σαν σήμερα: Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» καθιερώνεται ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας

Το ποίημα του Διονύσιου Σολώμου  «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», έχει 158 τετράστιχες στροφές και γράφτηκε όταν ο ίδιος ήταν μόλις 25 ετών, το 1823 στην Ζάκυνθο. Ήταν μια περίοδος που η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε έκρηξη με τις μάχες να μαίνονται στην Πελοπόννησο αλλά και σε άλλα μέρη της χώρας. Ο Νικόλαος Μάντζαρος το μελοποίησε με τις δυο πρώτες στροφές να γίνονται τέσσερις δεκαετίες αργότερα ο «Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας».

 

Το μέτρο του είναι τροχαϊκό και στην μεγάλη έκταση του αναφέρεται σε πολλά μεγάλα γεγονότα της Επανάστασης, όπως την μάχη της Τριπολιτσάς, την μάχη της Κορίνθου, την πρώτη Πολιορκία του Μεσολλογίου και την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας στην Τένεδο. Όμως αρχίζει και ξεκινά με διαφορετικό τρόπο. Στην αρχή συστήνει την θεά Ελευθερία και θυμίζει τα μαρτύρια του Ελληνισμού. Στο τέλος, καλεί τους Έλληνες να αφήσουν τις διχόνοιες και προτρέπει τους Ευρωπαίους να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί.

Το ποίημα γράφτηκε πρώτα στα Ιταλικά και αργότερα στα Ελληνικά. Σύντομα, η φήμη του εξαπλώθηκε και έφτασε έξω από την Ζάκυνθο. Δημοσιεύτηκε στο Μεσολόγγι το 1824 και το 1825 στην Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, που είχε έδρα το Ναύπλιο.

Λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα μεταξύ 1828 και 1830, ο Κερκυραίος μουσικός Νικόλαος Μάντζαρος μελοποίησε το ποίημα για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ήδη από εκείνα τα χρόνια, οι κάτοικοι του Ιονίου, το τραγουδούσαν με ενθουσιασμό στις Εθνικές επετείους και εορτές.

O Νικόλαος Μάντζαρος

Το 1844 ο Μάντζαρος άλλαξε την μελοποίηση του ποιήματος και υπέβαλε αίτημα στον τότε βασιλιά Όθωνα, ώστε να το ανακηρύξει ως «εθνικό άσμα» της χώρας. Μέχρι τότε, ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας ήταν ο βαυαρικός, η γνωστή μελωδία του Χάυντν, που σήμερα είναι Εθνικός Ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας ,αν και με διαφορετικά λόγια και τόνο. Έγινε αρχικά μόνο δεκτός ως σύνθεση και βραβεύτηκε μάλιστα με τον Αργυρό σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.

Μετά τον διωγμό του Όθωνα και την διαδοχή του από τον Γεώργιο τον Α’, πέρασαν 20 χρόνια. Ο βασιλιάς βρέθηκε κάποια στιγμή στην Κέρκυρα και άκουσε την σύνθεση του Μάντζαρου από πνευστά, η οποία το έκανε τρομερή εντύπωση. Η απόφαση δεν άργησε και πολύ να παρθεί. Στις 4 Αυγούστου του 1865, με Βασιλικό Διάταγμα το ανακήρυξε «επίσημον εθνικόν άσμα». Από τότε μέχρι και σήμερα, ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» του Διονύσιου Σολωμού με την μουσική του Νικόλαου μάντζαρου συνθέτουν τον Εθνικό μας Ύμνο. Από τις 18 Νοεμβρίου του 1966, καθιερώθηκε και ως Εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.






 

Μηχανή αναζήτησης ελληνικών ψηφιακών βιβλιοθηκών

Περί Βιβλίων & Βιβλιοθηκών