Social Media: Libraries Are Posting, but Is Anyone Listening?

If there are over 1 billion people on Facebook and the Twitterverse can help topple governments, then it only makes sense that libraries would also be using these two social media channels to connect with their communities, right? Well yes and no.

Libraries are using social media, that’s clear. According to Library Journal’s Survey on Public Library Marketing Methods and Best Practices, 86 percent of libraries said they were using social media. The top two social media platforms used by libraries were Facebook (99 percent) and Twitter (56 percent). Pinterest is making some gains, with 30 percent of libraries reporting that they are pinning. The problem is that 48 percent of libraries surveyed said they weren’t measuring their efforts at all. While the survey didn’t ask if libraries are getting fans to interact with them, most libraries I have spoken with lately have said they were still struggling with that.

Four Steps to Facebook Success. Really?

It’s not a secret. The entire web is filled with ways to succeed on social media. Facebook offers an entire section on how to be successful using its platform. It even includes best practices for you to follow. Essentially they list four steps:

1. Build Your Page
2. Connect with People
3. Engage Your Audience
4. Influence Friends of Fans

So, if it’s so easy, why isn’t every library having wild success with its Facebook page?

Wandering Around Without Mapquest

Without a plan, can you guess what your first problem will be? It has become evident that the recurring theme of these articles is the importance of setting goals and making plans to implement those goals. If you don’t know where you are going or what you want to achieve, it’s a pretty good assumption that you won’t know when you get there. Without direction, social media content creators can be at risk of working in silos without any strategy to communicate their brand, connect to services, or drive people to the library or its website.

Columbus Metropolitan Library (CML) built its success by understanding the value of planning, and its social media efforts are no exception. Three years ago, CML had approximately 3,500 Facebook “likes.” A year later, they had 18,500, and today’s count is just over 28,000. That’s amazing growth, but it wasn’t a surprise. CML had a plan—the staff knew what they were looking to achieve and had a plan to guide them.

CML’s Social Media Manager Julie Theodo’s whole plan fit into four pages and included the goals, tactics ,and metrics to take the library through the year. Without a plan to connect your social media efforts to the larger goals of your library, your efforts are guaranteed not to take your library where you need to go.

We are posting all the time, but no one seems to notice

If your library is posting and not getting any interactivity, then you are probably posting the wrong things. It may be as simple as not understanding your audience or not knowing what to say.

Library Journal Mover & Shaker Ben Bizzle, Director of Technology for Crowley Ridge Regional Library, says, “Make them laugh and pull their heart strings. Facebook gives you a tiny little space that is competing with hundreds of other posts. You will never be able to convey anything with any depth or detail, so don’t try. But you can use that space as a way to entice people to click on a link to learn more or sign up for a cool program.”

Bizzle encourages libraries to think visually, and mix in a little fun stuff with the real content. “The silly stuff gets people interested.” He is part of a group of librarians who created a DropBox repository for pictures that have created engagement for them on Facebook. Email him at ben@benbizzle.com for details and access to the folder.

My team at LibraryAware suggests creating interest by posting five fast or interesting facts about every event or service you post. Space them over a short period of time and link back to your catalog, registration page, or website. People love trivia. They like hearing about interesting tidbits and behind the scenes stories about authors. Some libraries treat followers as V.I.P.s by announcing the arrival of the newest books. The New York Public Library does a terrific job of appealing to different audiences by posting photos or content that is relevant to them. Ask questions, pull photos from your archives, share photos, the list of ways to engage your community is endless. Experiment; if something works, keep it. If not, let it go.

Susan Brown, marketing director for the Lawrence Public Library (soon to be the new director ofChapel HillPublic Library) says her library has been successful with both Facebook and Twitter. She believes the key is to select people with the right skill set, then provide them with a framework of principles and goals, then let them have fun.

“I have a captain for each platform who is responsible for leading their team. I provide the playbook and then we meet every month to go over their game plan. The teams decide what they will post and each player uses their own voice. They are incredibly talented and creative—and effective.”

Lawrence keeps its content hyper-local. Posts are mostly about the community with about 20 percent of the content specifically related to the library. The Twitter team is continually tweeting at live events and activities, both in the library and throughout the community. The Facebook team always has a camera ready to post lots of photos.

Brown has plenty of success stories to share. “Last year we were live Tweeting from a program. A man showed up when we were well into the program. He told us that he was following our Tweets and the program sounded like so much fun that he couldn’t stand missing it,” she said.

Challenging Followers

With social media, it’s all about numbers. The more people you have following you, the better chance you will have of having them see your posts.

Lawrence’s growth includes building in challenges to encourage people to “like” the library. When the library announced a new director, the social media team posted that he was coming May 1 and they needed to reach a certain amount of “likes” before he arrived. News about the annual book sale had the teams asking folks to retweet to help them get the word out and to “like” if they were attending the sale. They even had fun using a favorite puppet to declare he wasn’t going to come back to the library until they reached a certain number of followers. All of the challenges worked.Lawrence has increased its followers five times over. Brown suggests if you run a challenge to make sure it’s obtainable.

“We keep it fun. I tell my staff that they should follow a very simple rule, don’t post anything you wouldn’t be comfortable saying at a service desk. Beyond that they are using their voice, following their passions, and engaging with our community,” commented Brown.

To Advertise or Not to Advertise

When asked about advertising, Brown explains that the library had tried advertisements but found better success when the teams grew their followers organically.

“We were going to be closed for two weeks, so we partnered with local businesses to offer a daily deal on our Facebook page each day we were closed. At the same time we ran an ad. The overlap was actually a mistake, but when we tracked our numbers we saw a huge bump of 1,000 new likes. A very small percentage came from the ad. I can’t speak for everyone, but it didn’t work for us.”

Bizzle, on the other hand, looks at advertising as a great way to increase followers without spending a whole lot of money. He created a case study by working with seven libraries that were willing to commit to $10 a day to advertise for 28 days. The increase in followers was stunning—a total of 8,413 fans. San Rafael Public Library saw a 427 percent increase, Wake County Library’s number rose 211 percent, and Chicago Public Library fans reached 17,335 fans – a 101 percent increase. Topeka & Shawnee County Public Library had a 110 percent increase with 8,666 fans, and has just celebrated the 10,000 milestone.

It’s hard to argue against advertising when you see those results. Of course, Bizzle advocates for creative content in order to engage those new fans. “They call it social for a reason. If it isn’t interactive, then chances are no one is reading your posts. In a world where all a person has to do is click “like,” that isn’t too tough.

SUGGESTED READINGS

• The Librarian’s Nitty Gritty Guide to Social Media by Laura Solomon
• Social Media Marketing: Strategies for Engaging in Facebook, Twitter and Other Social Media by Liana “Li” Evans
• Face2Face: Using Facebook, Twitter, and Other Social Media Tools to Create Great Customer Connections by David Lee King
• Facebook Marketing: An hour a Day (2^nd Edition) by Mari Smith

Graph Search Is Coming

When Facebook’s graph search is fully implemented, people will be able to search through their content to find places and things based on what others have shared. This also means you’ll be able to easily identify the interests of your followers. Imagine the relevant content you will be able to share when you know the most popular books, movies, hobbies, etc. Talk about leveling the playing field! Facebook is potentially giving libraries the tools that big businesses are already utilizing. It could be very exciting, but you will need lots of followers in order to effectively use this tool.

There’s No Turning Back

Social media is not going away. As new platforms emerge, libraries will need to choose the channels that work for their communities. But whatever platforms they choose, they must have some kind of plan that outlines their goals and embrace philosophies that support interactivity with their communities. I think Bizzle summed it up best, “Successful libraries will determine what platforms most effectively reach their target audience and aggressively build sustainable presences there.”

Source:lj.libraryjournal.com

Υπηρεσία «δημοσιογραφίας των πολιτών» λανσάρουν οι Anonymous

Εναλλακτική ενημέρωση

Η αμφιλεγόμενη οργάνωση χάκερ Anonymous λανσάρει ένα δικτυακό τόπο που θα προσφέρει ειδήσεις και ενημερωτικά ιστολόγια που συνεισφέρουν οι ίδιοι οι χρήστες.

Ο δικτυακός τόπος Your Anon News επεκτείνει την ομώνυμη υπηρεσία που προσφέρουν ήδη οι Anonymous μέσω του Facebook, του Twitter και του Tumblr.

«Πιστεύουμε ότι θα ήταν ωφέλιμο για το κοινό μας να υπάρχουμε ως κοινότητα πέρα από τις απλές αλληλεπιδράσεις στα κοινωνικά μέσα» αναφέρουν οι ανώνυμοι «χακτιβιστές».

Μέσω της νέας υπηρεσίας θέλουν να προσφέρουν «πληροφορίες που κρίνονται ως ζωτικής σημασίας, διαχωρίζοντάς τες από το κουτσομπολιό της πολιτικής και των διασημοτήτων που διαποτίζει τα κυρίαρχα μέσα».

Ο δικτυακός τόπος θα φιλοξενεί ιστολόγια, ρεπορτάζ, καθώς και ζωντανές μεταδόσεις.

Για τη δημιουργία της υπηρεσίας οι Anonymous συγκέντρωσαν το ποσό των 55.000 δολαρίων, χρησιμοποιώντας τη διαδικτυακή υπηρεσία αναζήτησης δωρεών και επενδύσεων Indiegogo.

Πάνω από 1.000 άτομα κατέθεσαν ποσά σε ειδικό λογαριασμό στο όνομα «Jackal Anon» και έλαβαν ω αντάλλαγμα μπλουζάκια, κούπες και άλλα αναμνηστικά των Anonymous.

Το τελευταίο διάστημα οι ανώνυμοι χακτιβιστές έχουν στρέψει την προσοχή τους στην τεταμένη κατάσταση της κορεατικής χερσονήσου, εξαπολύοντας κυβερνοεπιθέσεις εναντίον της Βορείου Κορέας.

Πηγή: news.in.gr

What the Library of Congress Plans to Do With All Your Tweets

…That’s a message I tweeted back in April 2010, when it was announced that the Library of Congress was planning to archive every publicly available tweet ever posted on the social network. Now, almost three years later, the Library’s Twitter archive is beginning to take shape, and there are clues as to what uses researchers will derive from all of our 140-character witticisms.

When the Library initially took on the Twitter archive in 2010, it was already a daunting 21 billion tweets filled with words, hashtags, geolocation info, and other metadata. Today the Library has access to more than 170 billion tweets or about 85 terabytes of data. With about half a billion tweets now flowing into the archive daily, the biggest immediate challenge is finding a way to make all this information coherent and usable.

“One of the things that makes this collection a little bit different is the velocity with which it’s growing,” says Gayle Osterberg, director of communications for the Library of Congress. “The computing capacity to search for an item or a series of items across billions and billions of tweets isn’t cost-effective at the present time for a public institution.”

Osterberg says the costs associated with the project, in terms of developing the infrastructure to house the tweets, is in the low tens of thousands of dollars. The tweets were offered as a free gift from Twitter, and are being transferred to the Library through a separate company, Gnip, at no cost. Each day tweets are automatically pulled in from Gnip, organized chronologically and scanned to ensure they’re not corrupted. Then the data are stored on two separate tapes which are housed in different parts of the Library for security reasons.

The Library has mostly figured out how to make the archive organized, but usability remains a challenge. A simple query of just the 2006-2010 tweets currently takes about 24 hours. Increasing search speeds to a reasonable level would require purchasing hundreds of servers, which the Library says is financially unfeasible right now. There’s no timetable for when the tweets might become accessible to researchers.

“The goal would be to be able to answer whatever query a researcher might have here at the Library in our reading room,” Osterberg says. “The balance is making the access both meaningful and cost-effective for the Library.”

While you can’t yet make a trip to Washington D.C. and have casual perusal of all the world’s tweets, the technology to do exactly that is readily available—for a cost. Gnip, the organization feeding the tweets to the Library, is a social media data company that has exclusive access to the Twitter “firehose,” the never-ending, comprehensive stream of all of our tweets. Companies such as IBM pay for Gnip’s services, which also include access to posts from other social networks like Facebook and Tumblr. The company also works with academics and public policy experts, the type of people likely to make use of a free, government-sponsored Twitter archive when it comes to fruition.

Through Gnip, researchers have already made extensive use of much of the Twitter archive. Sherry Emery, a senior scientist at the Institute for Health Research and Policy at the University of Illinois at Chicago, analyzes tweets about smoking to understand the role of media in influencing the habit. When the Center for Disease Control launched a graphic anti-smoking ad campaign last spring, Emery and her team were able to analyze every public tweet about smoking and understand how people were reacting to the commercials.

“We can’t use Twitter to look at whether they actually quit smoking,” Emery says. “But we can really get a better understanding of whether people embraced the message of the ad or not, which is an important intermediate step to making changes in their behavior.”

Even with the tools available to quickly search the Twitter archive, making sense of such a huge dataset can be a challenge. Emery’s group has amassed more than 50 million tweets about smoking since December 2011. “A big part of what we do is just cleaning the data to make sure that the tweets that we’re looking at are about smoking tobacco and not about smoking weed or smoking ribs or smoking hot girls,” she says.

Using computer software to assess human emotion in tweets is also tricky. For example, someone tweeting “This is scary!” about the CDC commercial featuring former smokers with artificial voice boxes might seem like a negative reaction to a computer program. In fact, it’s the desired effect for an ad aimed at curbing smoking. Human coders have to feed the computer between 500 and 1,000 sample tweets to help it properly understand how to organize responses to a research question.

Other uses for tweets have also emerged. Daniel Hodd, a business student at Fordham University, is studying the conversation surrounding 50 stocks on Twitter to see if investor sentiment correlates with stock price. Chris Cantey, a master’s student studying cartography at the University of Wisconsin, has already used the more limited Twitter API system to geographically map last month’s flu outbreak. He’s now using the full firehose to analyze how responses to Hurricane Sandy unfolded in real time.

All the researchers agree that Twitter is a powerful tool for sociological study. Soon, if the Library of Congress can make its database fully functional, it’ll also be an easily accessible one. And one day, long after we’ve all sent our final snarky tweet, our messages will live on.

“Social media gives even those among us who don’t have the time to pick up a pen every day an opportunity to be recorders of and witnesses to history,” says Osterberg. “Those perspectives will be incredibly valuable to researchers and authors and policy makers down the road who want to understand the times we’re living in today.”

Source: business.time.com

Social media για βιβλιόφιλους

 

Δείξε μου το βιβλίο που αγαπάς να σου βρω φιλαράκι (ή ταίρι)

 

Το μέλλον των κοινωνικών δικτύων βρίσκεται στην εξειδίκευση και αυτό φαίνεται σιγά σιγά να το αντιλαμβάνονται ολοένα περισσότεροι. Online κοινότητες για ό,τι μπορεί να συνιστά κοινό ενδιαφέρον, από τον γυμνισμό μέχρι το ουίσκι. Φυσικά, στο νέο, συνεχώς στοχευμένο σύμπαν της κοινωνικής δικτύωσης, περίοπτη θέση κατέχουν τα βιβλία και οι βιβλιόφιλοι.

 

Τα τελευταία πέντε χρόνια, έχουν αρχίσει να ξεπηδούν πολλά διαφορετικά social media με αιχμή τους τα βιβλία και όσους τα αγαπούν. Κοινός τόπος σε όλα είναι πως μπορείς να φτιάξεις τη δική σου βάση δεδομένων με βιβλία που έχεις διαβάσει, που διαβάζεις τώρα, που σχεδιάζεις να διαβάσει. Το καθένα από αυτά προσφέρει ένα ελαφρώς διαφορετικό «πακέτο». Η διαφορά με τα απλά forum συζήτησης είναι πως σε αυτά τα δίκτυα μπορείς, α λα twitter, να κάνεις follow ή α λα Facebook, «φίλους» άλλα μέλη του δικτύου, να ανταλλάξεις μαζί του απόψεις ή ακόμα και να βρεις το… ταίρι σου.

 

Για το τελευταίο θα σε βοηθήσει το Alikewise, ένα «site γνωριμιών που θα σε βοηθήσει να γνωρίσεις ανθρώπους με βάση τη θεματολογία των βιβλίων τους, από μαγειρική μέχρι πολιτική και γιόγκα». Τώρα το κατά πόσον το κοινό γούστο σε βιβλία συνιστά σοβαρό κριτήριο για να ανακαλύψεις το άλλο σου μισό, είναι υπό συζήτηση. Ωστόσο, οι δημιουργοί του site διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τη χρησιμότητά του: «Άλλα sites λένε πως ξέρουν τι κάνει τους ανθρώπους συμβατούς. Αμφιβάλλουμε – άλλωστε, πολλοί μεγάλοι έρωτες δεν θα είχαν συμβεί ποτέ αν δεν είχαν αποφασιστεί από κουτάκια και ερωτηματολόγια. Θεωρούμε καλύτερο να εστιάζει κανείς σε ένα παθιασμένο ενδιαφέρον και να ξεκινήσει να ψάχνει από εκεί. Αν σας αρέσει να ανακαλύπτετε ανθρώπους όσο και βιβλία, το Alikewise σας δίνει κάτι για να μιλήσετε». Μπορείς να ψάξεις για τον έρωτα της ζωής σου με βάση τις εξής παραμέτρους: φύλο, ηλικία και βιβλία που σε ενδιαφέρουν.

---

Το πιο δημοφιλές δίκτυο για τα βιβλία είναι ίσως το Goodreads, στο οποίο μπορείς να γράψεις κριτικές και να βαθμολογήσεις βιβλία. Μπορείς ακόμα να ξεκινήσεις συζήτηση για ένα βιβλίο, να ποστάρεις δικά σου γραπτά, ακόμα και να επικοινωνήσεις με έναν συγγραφέα. Ατού και οι λίστες με βιβλία που φτιάχνεις και μπορείς να προτείνεις σε φίλους. Η διαδικασία είναι αρκετά απλή, αφού το Goodreads τραβάει δεδομένα κατευθείαν από το Amazon.

---

Το LibraryThing είναι ταυτόχρονα κοινωνικό δίκτυο και ένα είδος εγκυκλοπαίδειας. Ο καθένας μπορεί να προσθέσει ή να διορθώσει στοιχεία για βιβλία και να τα γκρουπάρει σε λίστες με βάση άπειρες παραμέτρους. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει έτσι τις δικές του virtual «βιβλιοθήκες» και να συνδεθεί με άλλους χρήστες με τους οποίους μοιράζεται κοινά βιβλία.

---

Το Shelfari, το οποίο έχει αγοράσει η Amazon, μοιράζεται αρκετά από τα στοιχεία του LibraryThing, αφού και αυτό περιέχει μία τεράστια βάση δεδομένων με βιβλία (μπορείς πάντα να κάνεις διορθώσεις ή και να προσθέσεις καινούριους τίτλους). Και εδώ μπορείς να φτιάξεις εξατομικευμένες λίστες, να κάνεις «follow» σε άλλα μέλη και να συγκρίνεις πόσα κοινά βιβλία έχετε στο «ράφι» σας κλπ. Από αισθητικής πλευράς, παίρνει ένα «συν» από το όμορφο virtual ράφι που σου φτιάχνει, όπου μπορείς να δεις τα εξώφυλλα των βιβλίων που έχεις «τραβήξει». Στα "μείον" τα κάποια λειτουργικά προβλήματα και glitches του site.

---

Από τη Βρετανία έρχεται το στυλιζαρισμένο Spinebreakers, που διοργανώνει συχνά online events, διαγωνισμούς, αφιερώματα και ενθαρρύνει τους βιβλιόφιλους να κάνουν αίτηση για να γίνουν book editors και να συνεισφέρουν με τις κριτικές τους και τις ιδέες τους στο site. Η κοινότητα αυτή ξεκίνησε από τον εκδοτικό κολοσσό της Penguin σαν μία "online κοινότητα βιβλίων για εφήβους", γεγονός που εξηγεί και το πιο νεανικό προφίλ της.

---

Το Foboko έχει διαφορετική αιχμή. Μπορείς να γραφτείς στο site είτε ως συγγραφέας (και να γράψεις και να ανεβάσεις το δικό σου ebook για να το διαβάσει η κοινότητα), είτε ως αναγνώστης και να κατεβάσεις και να απολαύσεις τα ebook των άλλων. Πρόκειται για μία online κοινότητα που εξερευνά τις δυνατότητες της αυτοέκδοσης.

---

Το BookRabbit απευθύνεται σε ψαγμένους αναγνώστες και σε δικτυώνει με πιο εναλλακτικά βιβλία της Βρετανίας προς αναζήτηση σπάνιων βιβλίων. Εκτός από συνεντεύξεις με συγγραφείς και άλλα αφιερώματα, σου δίνει τη δυνατότητα να ανεβάσεις φωτογραφίες με ράφια από τη βιβλιοθήκη σου και να τα "διαφημίσεις" στην κοινότητα.

---

Το Revish ακολουθεί τα πρότυπα του Goodreads, αν και είναι κάπως παρωχημένο σε σχεδιασμό.

---

To Bookcrossingπεριλαμβάνει τη γνωστή κοινότητα που ακολουθεί τη διαδικασία του bookcrossing, ήτοι βιβλία που περνάνε από χέρι σε χέρι (ή από παγκάκι σε παγκάκι). Από αυτή την άποψη, δεν είναι "καθαρό" κοινωνικό δίκτυο, αφού συνδυάζει στοιχεία social media (π.χ. το location tagging των βιβλίων καθώς κάνουν τον γύρο του κόσμου) και εξω-ιντερνετικών δραστηριοτήτων. Ως γνωστόν, υπάρχει και το ελληνικό παρακλάδι της bookcrossing κοινότητας, ίσως η πιο αξιόλογη εγχώρια προσπάθεια για κοινωνικό δίκτυο βιβλιόφιλων, που συσπειρώνει τους εγχώριους βιβλιολάτρεις με συζητήσεις, δραστηριότητες και ένα ετήσιο συνέδριο.

Είναι ευνόητο βέβαια ότι οι παραπάνω κοινότητες αφορούν σε όσους μιλάνε αγγλικά και η βάση δεδομένων τους περιλαμβάνει κυρίως αγγλόφωνα βιβλία ή όσα έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Με την ευχή λοιπόν να υπάρξουν κοινωνικά δίκτυα για βιβλιόφιλους και εν Ελλάδι, αντίστοιχης κλίμακας και ποιότητας, ας αρκεστούμε προς το παρόν στις αγγλόφωνες κοινότητες.

 

Πηγή: www.athensvoice.gr

Οι «παππούδες» των σημερινών κοινωνικών δικτύων

 

Το Facebook, το Skype, το Twitter και τα άλλα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν καινοτόμες επινοήσεις που έφεραν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε. Η γενικότερη ιδέα, όμως, πίσω από την βασική λειτουργία τους, είναι παλιότερη από όσο θα φανταζόμασταν και σε κάποιες περιπτώσεις πάει έως και 60 χρόνια πίσω.

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμά του, το Wired μας ταξιδεύει στο παρελθόν για να μας συστήσει τις πρώτες απόπειρες δημιουργίας συσκευών που φέρουν αρκετά γνώριμα χαρακτηριστικά που σήμερα βλέπουμε στις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης. Ας τα δούμε ένα-ένα:
 

Community Memory Terminal (1973)

Στις αρχές της δεκαετίας του 70’ οι Efrem Lipkin, Mark Szpakowski και Lee Felsenstein εγκατέστησαν μια σειρά από τερματικά σαν κι αυτό της παραπάνω φωτογραφίας σε διάφορα σημεία γύρω από το Σαν Φρανσίσκο και το Μπέρκλεϋ, δίνοντας πρόσβαση σε έναν ηλεκτρονικό πίνακα ανακοινώσεων.

Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε ως ένα «κοινωνικό πείραμα», για να διαπιστωθεί το κατά πόσο οι άνθρωποι ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν πληροφορίες μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Ως ένα «παζάρι πληροφοριών», το περιέγραφε το σχετικό φυλλάδιο της εποχής, για να το διευκρινίσει ακόμα περισσότερο ως ένα «επικοινωνιακό σύστημα που επιτρέπει στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν μεταξύ τους πάνω στη βάση αμοιβαίων ενδιαφερόντων».

Αυτό που προέκυψε ήταν μία βάση με αναζητήσιμο υλικό που περιλάμβανε αγγελίες για εύρεση συγκάτοικου και πώληση αντικειμένων, προτάσεις εστιατορίων αλλά ακόμη και μηνύματα που δεν διέφεραν και πολύ από τις ενημερώσεις του προφίλ μας στο Facebook και το Twitter και τα σχόλια που αφήνουμε σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα.
 

Memex (1945)

Το Memex οφείλει το όνομά του στη φράση Memory Index και αποτελεί την περιγραφή μιας συσκευής που θα αναλάμβανε να επεκτείνει την ανθρώπινη μνήμη σε πρωτόγνωρα για την εποχή επίπεδα. Αν και ποτέ δεν υλοποιήθηκε, η ιδέα του Vannevar Bush αποδείχτηκε, εκ του αποτελέσματος, πολύ μπροστά από την εποχή της.

Στη θεωρία, το Memex ήταν ένα μέσο με το οποίο μπορούσε κανείς να ανακαλεί στιγμιαία αρχεία και υλικό γύρω από οποιοδήποτε θέμα. Η συσκευή θα αποθήκευε πληροφορία σε μικροφίλμ και θα την καταλογογραφούσε δημιουργώντας μικρές τρύπες πάνω στο φιλμ. Ο χρήστης θα πληκτρολογούσε έναν κωδικό σε ένα πληκτρολόγιο και το Memex θα του έφερνε το κατάλληλο μικροφίλμ, εμφανίζοντάς το σε μια επίπεδη οθόνη.

Διαφορετικοί χρήστες θα πρόσθεταν τα δικά τους μικροφίλμ και θα δημιουργούσαν συνδέσεις μεταξύ τους ανοίγοντας νέες τρύπες. Επίσης, το Memex είχε σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να τραβά φωτογραφίες των σημειώσεων, των φωτογραφιών και της αλληλογραφίας των χρηστών του, θυμίζοντάς μας, σήμερα, μια πρωτόγονη εκδοχή του Evernote.
 

Plato (1960)

Μια από τις πρώτες online κοινότητες δημιουργήθηκε κατά λάθος χάρη στο Plato, ένα διαδικτυακό εκπαιδευτικό σύστημα που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις. Κι αυτό γιατί ο David Woolley ανέπτυξε πάνω σε αυτό σύστημα το Plato Notes, μια νέα πλατφόρμα που επέτρεπε στους χρήστες της να συζητούν για διάφορα θέματα, δημιουργώντας, έτσι, ένα είδος φόρουμ.

Ο ίδιος ο Woolley εξηγεί ότι η δημιουργία μιας online κοινότητας δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις του. Και πώς θα μπορούσε να είναι, άλλωστε, αφού κανείς μέχρι τότε δεν είχε ξαναδεί μια online κοινότητα.

Μάλιστα, το Plato υποστήριζε σημειώσεις δύο ειδών: ιδιωτικές και δημόσιες και η επιτυχία του ήταν τέτοια που στη συνέχεια εξελίχθηκε ώστε να συμπεριλάβει πίνακες ανακοινώσεων, «δωμάτια συζητήσεων» (chat rooms), απευθείας μηνύματα, ειδήσεις και παιχνίδια.
 

Bell Picturephone (1964)

 

Κάτι λιγότερο από μισό αιώνα πριν γεννηθεί το Skype, το «εικονοτηλέφωνο» της Bell, εξοπλισμένο με μικρόφωνα, κάμερα, τηλέφωνο και οθόνη υπόσχονταν να φέρει τις βιντεοκλήσεις στο κοινό της εποχής.

Το υψηλό κόστος των κλήσεων αλλά και η σπανιότητα των συσκευών (για να το χρησιμοποιήσεις έπρεπε να κλείσεις ραντεβού ή ακόμα και να ταξιδέψεις ως τη Νέα Υόρκη, την Ουάσινγκτον ή το Σικάγο), εμπόδισαν την εξάπλωσή του Bell Picturephone.

DynaBook (1968)

 

Κάποιοι το χαρακτήρισαν ως τον «πιο σημαντικό υπολογιστή που δεν φτιάχτηκε ποτέ», θεωρώντας το τον πρόγονο τόσο του laptop όσο και του tablet. Ιδέα του Alan Kay, ενός από τους σημαντικότερους επιστήμονες του χώρου, το DynaBook ήταν μια συσκευή που μπορούσες να κουβαλήσεις παντού – από τις βιβλιοθήκες και το σχολείο έως το σπίτι σου.

Το DynaBook, που μοιάζει με ένα υβρίδιο iPad και BlackBerry, είχε σχεδιαστεί ώστε να αποθηκεύει γύρω στις 500 σελίδες κειμένου ή λίγες ώρες μουσικής σε φορητά μαγνητικά αρχεία αποθήκευσης.

SRI Van (1977)

Το όχημα του Ινστιτούτου Ερευνών του Στάνφορντ (Stanford Research Institute – SRI) είναι, θα έλεγε κανείς, το μέρος όπου γεννήθηκε το διαδίκτυο, η ασύρματη δικτύωση και το Skype. Εκεί ήταν που οι πρωτοπόροι του χώρου της πληροφορικής, συμπεριλαμβανομένου του «πατέρα του διαδικτύου», Vint Cerf, θα συνδεόταν ασύρματα σε άλλα δίκτυα.

Το βανάκι αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πρωτοκόλλου TCP/IP, που αποτελεί την ραχοκοκαλιά του σύγχρονου διαδικτύου, ενώ αποτέλεσε τον πρόδρομο για την ανάπτυξη των τεχνικών ανταλλαγής φωνητικών πακέτων που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από υπηρεσίες όπως το Skype.

Xerox LiveBoard (1990)

Μπορεί το Xerox LiveBoard να θυμίζει περισσότερο τηλεόραση και λιγότερο υπολογιστή, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας διαδραστικός πίνακας. Χρησιμοποιώντας μια οθόνη 67 ιντσών, επαγγελματίες μπορούσαν να πραγματοποιούν τηλεδιασκέψεις και να χαρτογραφούν τις στρατηγικές τους. Η παραγωγή του LiveBoard τερματίστηκε το 2000 και πρόλαβε να πουλήσει μόλις 2.000 κομμάτια.

IBM Simon Phone (1993)

Το Simon της IBM υπήρξε το πρώτο έξυπνο κινητό τηλέφωνο. Μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένας προσωπικός βοηθός για την οργάνωση εργασιών αλλά επίσης είχε τη δυνατότητα αποστολής fax, e-mail και ηλεκτρονικών σελίδων. Αν και διέθετε browser, είχε, παρόλα αυτά, εφαρμογές όπως σημειωματάριο, ζωγραφική, διαχείριση διευθύνσεων αλλά και ένα παιχνίδι – το γνωστό μας Scrabble.

Κι αν αναρωτιέστε για την τιμή, αυτή δεν ήταν και τόσο τσιμπημένη όσο ίσως θα περιμένατε, αφού με 900 δολάρια ήταν λίγο πιο ακριβό από ένα iPad.
 

iMode Phone (1999)

 

Την εποχή που στην Ελλάδα ανακαλύπταμε τα πρώτα κινητά τηλέφωνα, οι Ιάπωνες είχαν το iMode Phone, μια συσκευή που τους επέτρεπε να ελέγχουν τα e-mail τους, να κάνουν streaming βίντεο και να έχουν πρόσβαση σε εφαρμογές όπως πρόγνωση καιρού, χάρτες, βιβλιοπωλεία, παιχνίδια και άλλα.

Επιπλέον, η συσκευή μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμα και ως «ηλεκτρονικό πορτοφόλι», επιτρέποντας την αγορά αναψυκτικών από μηχανήματα αυτόματης πώλησης.

CompuServe (δεκαετίες 1980 και 1990)

 

Μπορεί η μεγάλη επανάσταση των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης να συντελέστηκε τον 21ο αιώνα, αλλά ήδη από τις δεκαετίες του 80 και του 90 εταιρείες όπως η CompuServe και η AOL πρόσφεραν λειτουργίες όπως e-mail, chat, φόρουμ, πρόγνωση καιρού, πληροφορίες για την πορεία των μετοχών και κρατήσεις εισιτηρίων. Το μόνο που χρειαζόταν κανείς ήταν ένα μόντεμ.

Όλα αυτά τα συστήματα ήταν, σύμφωνα με το Wired, «κοινωνικά» με την έννοια ότι περιλάμβαναν περιεχόμενο που παραγόταν από τους ίδιους τους χρήστες και την μεταξύ τους αλληλεπίδραση.

 

Πηγή: Wired

Do Not Track στους browser δεν σημαίνει Ινκόγκνιτο στο Διαδίκτυο

O Chrome θα δίνει στους χρήστες τη δυνατότητα Do Not Track πριν το τέλος του έτους. 

Οι γίγαντες του Διαδικτύου, μεταξύ των οποίων και η Google, καθώς και το σύνολο των 400 μελών της αμερικανικού οργανισμού Digital Advertising Alliance συμφώνησαν να συμμορφωθούν ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά στους περισσότερους browser το κουμπί Do Not Track, για την «παρακολούθηση» των διαδικτυακών επισκέψεων των χρηστών, μεταδίδει η εφημερίδα Wall Street Journal.

Το  κουμπί Do Not Track υπάρχει ήδη σε κάποιους browser (μεταξύ των οποίων στον Firefox από την έκδοση 4, στον Internet Explorer 9, στο Safari στην έκδοση 5.1 και στην έκδοση που θα συνοδεύει το αναμενόμενο Mountain Lion, όχι όμως στον Chrome ή κάποιες άλλες εκδόσεις των προαναφερόμενων browser). H Google φέρεται να δεσμεύεται ότι θα υποστηρίξει το κουμπί Do Not Track στον Chrome μέχρι το τέλος του 2012.

• H Microsoft δίνει τη δυνατότητα ελέγχου της ύπαρξης του Do Not Track σε όλους τους browser και δείχνει εάν ο χρήστης το έχει επιλέξει.

• Επίσης, στο φόρουμ υποστήριξης του Firefox εντοπίσαμε μια σχετική συζήτηση, στην προσπάθειά μας να βρούμε το κουμπί Do Not Track. Εν ολίγοις, εάν έχετε την έκδοση 4 του Firefox πρέπει να επιλέξετε Tools, Options, Advanced και στην καρτέλα General να επιλέξετε Tell web sites I do not want to be tracked.

Πάντως, η ενεργοποίηση της επιλογής αυτής δεν σημαίνει ότι δεν θα καταγράφονται οι διαδικτυακές επισκέψεις των χρηστών. Η Digital Advertising Alliance έχει συμφωνήσει ότι θα σεβαστούν την επιλογή των χρηστών σταδιακά, εντός των επόμενων εννέα μηνών. Σημειωτέον, η επιλογή προϋπήρχε ωστόσο ήταν αναποτελεσματική καθώς οι διαφημιστικές εταιρείες δεν τιμούσαν το σύστημα.

Όπως διευκρινίζει στο δημοσίευμά της η εφημερίδα Wall Street Journal, το κουμπί Do Not Track δεν διασφαλίζει ότι δεν θα είναι με ένα κλικ αδιόρατες οι βόλτες των χρηστών στο Διαδίκτυο. Αυτό στο οποίο συμφώνησαν τα 400 μέλη του συνασπισμού Digital Advertising Alliance είναι, όταν ο χρήστης έχει επιλέξει το Do Not Track, θα σέβονται την επιθυμία του να μην χρησιμοποιούν τα στοιχεία για τις διαδικτυακές του επισκέψεις για να παραμετροποιούν τις διαφημίσεις που θα βλέπει online. Επίσης, συμφώνησαν ότι όταν ο χρήστης επιλέγει το Do Not Track, τα στοιχεία για τους δικτυακούς τόπους που επισκέπτεται δεν θα χρησιμοποιούνται για σκοπούς «προσλήψεων, ασφάλισης, υγείας ή πίστωσης». Ωστόσο, με αυτό, δεν τους απαγορεύεται να χρησιμοποιούν την πληροφορία για «έρευνα αγοράς» και «ανάπτυξη προϊόντων». Επίσης, δεν απαγορεύει για παράδειγμα στο Facebook να «εντοπίζει» τα μέλη του μέσω των κλικ στα Like κ.λπ., αναφέρει η εφημερίδα.

Το γεγονός καταγράφεται από την εφημερίδα ως υποχώρηση από τη βιομηχανία, μετά από τις πιέσεις από τον Λευκό Οίκο προς το αμερικανικό Κονγκρέσο να περάσει νομοθετική ρύθμιση για το ιδιωτικό απόρρητο online.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι αποκαλύψεις για την εκμετάλλευση των στοιχείων για τις διαδικτυακές επισκέψεις των χρηστών. Πρόσφατα, προκάλεσε σάλο η αποκάλυψη ότι όχι μόνο η Google αλλά χιλιάδες δικτυακοί τόποι παρακάμπτουν τις όποιες μεθόδους ελέγχου των «προθέσεων» των διαφημιστών από τους browser -και των cookies που αφήνουν στους υπολογιστές των χρηστών κατά τις διαδικτυακές τους επισκέψεις.

Διαβάστε σχετικά στο tech.in.gr

• Γιατί η Google «περιφρονεί» τους ελέγχους cookie από τον Internet Explorer
• Ορατές οι βόλτες στο Διαδίκτυο, είτε σε Safari είτε σε Internet Explorer

Τέλος, με τη συζήτηση αποκαλύπτεται πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να αποδειχτεί η ταυτοποιημένη πληροφορία για τις διαδικτυακές επισκέψεις του χρήστη, σε ευαίσθητα θέματα όπως είναι η εργασία (για τον εργοδότη), η ασφάλιση υγείας (για τις ασφαλιστικές εταιρείες), η χορήγηση πίστωσης (για τις τράπεζες). Αόριστο παραμένει επίσης, τι ακριβώς σημαίνει «track» στο Διαδίκτυο. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τις σχετικές εξελίξεις και στην Ευρώπη.


Πηγή: In.gr Τεχνολογία

Το Δικαίωμα στη Λήθη στο Διαδίκτυο ζητά η Κομισιόν

Στις 25 Ιανουαρίου 2012 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την αναμόρφωση της νομοθεσίας που αφορά στην προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ισχύουσα νομοθεσία θεσπίστηκε το 1995, πολύ πριν οι Ευρωπαίοι πολίτες αρχίσουν να ζουν δύο ζωές: μια στο Διαδίκτυο (και τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης) και μια εκτός. Η νέα πρόταση περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήθη για τους χρήστες του Διαδικτύου. Δείτε πως πως θα επηρεάσει την κοινωνική δικτύωση η πρόταση της Ευρωπαϊκή Επιτροπής, όπως εξηγεί η Επιτροπή.

Ένας Αυστριακός φοιτητής νομικής ζήτησε όλες τις πληροφορίες που διατηρούσε ένας ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τον ίδιο στο προφίλ του. Το κοινωνικό δίκτυο του έστειλε 1.224 σελίδες πληροφοριών. Σε αυτές περιλαμβάνονταν φωτογραφίες, μηνύματα και αναρτήσεις στη σελίδα του από προηγούμενα χρόνια, κάποιες από τις οποίες πίστευε ότι είχε διαγράψει.

Συνειδητοποίησε ότι ο ιστότοπος συνέλεγε πολύ περισσότερες πληροφορίες για το άτομό του απ’ όσες ο ίδιος πίστευε και ότι πληροφορίες που εκείνος είχε διαγράψει – και τις οποίες δεν χρειαζόταν ο  ιστότοπος δικτύωσης – παρέμεναν αποθηκευμένες.

Το γεγονός αντικατοπτρίζει την αίσθηση που έχει η πλειονότητα των χρηστών του Διαδικτύου στην Ευρώπη, αυτό της απώλειας του ελέγχου των δεδομένων τους στο Διαδίκτυο.

Διαβάστε σχετικά στο tech.in.gr:

• Πώς θα διαγράψω τον λογαριασμό μου στο Facebook;
• Πως μπορώ να κατεβάσω ό,τι έχω στο Facebook;
  

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,

• Το 74% των Ευρωπαίων θεωρεί ότι η γνωστοποίηση προσωπικών πληροφοριών αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος της σύγχρονης ζωής.
• Ο σημαντικότερος λόγος γνωστοποίησης είναι η πρόσβαση σε μια διαδικτυακή υπηρεσία, τόσο για τους χρήστες σάιτ κοινωνικής δικτύωσης και ανταλλαγής δεδομένων (61%) όσο και για τους αγοραστές μέσω του διαδικτύου (79%).
• Περισσότεροι από τους μισούς χρήστες του διαδικτύου γνωρίζουν τους όρους συλλογής δεδομένων και τις άλλες χρήσεις των δεδομένων τους όταν εγγράφονται σε έναν ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης ή για μια διαδικτυακή υπηρεσία (54%).
• Μόλις το ένα τέταρτο των χρηστών κοινωνικών δικτύων (26%) και ακόμη λιγότεροι αγοραστές μέσω του διαδικτύου (18%) αισθάνονται ότι έχουν πλήρη έλεγχο των δεδομένων τους.

(Ειδικό Ευρωβαρόμετρο 359, Τάσεις όσον αφορά την προστασία δεδομένων και την ηλεκτρονική ταυτότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση), Ιούνιος 2011

Πώς θα επηρεάσει τα κοινωνικά δίκτυα η μεταρρύθμιση του καθεστώτος προστασίας δεδομένων;

Τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο για διατήρηση της επαφής με φίλους, συγγενείς και συναδέλφους, αλλά ενέχουν επίσης τον κίνδυνο ότι οι προσωπικές πληροφορίες, οι φωτογραφίες και τα σχόλιά σας μπορεί να δημοσιοποιούνται ευρύτερα απ’ όσο φαντάζεστε. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση, στη φήμη και στην ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου.

Τι προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή; Ενισχυμένο Δικαίωμα στη Λήθη

Η Επιτροπή προτείνει ένα ενισχυμένο δικαίωμα στη λήθη, έτσι ώστε, όταν δεν επιθυμείτε πλέον την επεξεργασία των δεδομένων σας και εφόσον δεν συντρέχουν νόμιμοι λόγοι για τη διατήρησή τους από έναν οργανισμό, τα δεδομένα να διαγράφονται από το σύστημά του.

Οι υπεύθυνοι επεξεργασίας δεδομένων είναι εκείνοι που πρέπει να αποδεικνύουν ότι χρειάζεται να διατηρήσουν τα δεδομένα αντί να πρέπει εσείς να αποδείξετε ότι η συλλογή των δεδομένων σας δεν είναι αναγκαία.

Οι πάροχοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την αρχή της «προστασίας της ιδιωτικής ζωής εκ κατασκευής», πράγμα που σημαίνει ότι οι προεπιλεγμένες ρυθμίσεις πρέπει να είναι εκείνες που  προστατεύουν καλύτερα την ιδιωτική ζωή.

Οι εταιρείες θα είναι υποχρεωμένες να σας ενημερώνουν με όσο το δυνατόν σαφέστερο, κατανοητό και διαφανή τρόπο για το πώς θα χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά δεδομένα σας, έτσι ώστε να είστε σε θέση να αποφασίσετε ποια δεδομένα θα γνωστοποιήσετε.

Οι προτάσεις θα διευκολύνουν την πρόσβασή σας στα δεδομένα σας και θα σας δώσουν δικαίωμα φορητότητας δεδομένων, δηλαδή θα διευκολύνουν τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων από έναν πάροχο υπηρεσιών σε άλλον.

Θα διασφαλίζουν επίσης ότι, όταν οι χρήστες δίνουν τη συγκατάθεσήτους για χρήση των προσωπικών δεδομένων τους από εταιρείες με προσωπικό πάνω από 250 υπαλλήλους, η σύμφωνη αυτή γνώμη θα δίδεται ρητά και με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Έτσι οι χρήστες θα αποκτήσουν τον έλεγχο των δεδομένων τους και παράλληλα θα ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στο διαδικτυακό περιβάλλον.

Ποιες θα είναι οι βασικές αλλαγές;

1. θα θεσπιστεί το «δικαίωμα στη λήθη» ώστε οι χρήστες να διαχειρίζονται καλύτερα τους κινδύνους που κρύβει το διαδίκτυο για την προστασία δεδομένων. Όταν κάποιος δεν επιθυμεί πλέον την επεξεργασία των δεδομένων του και εφόσον δεν συντρέχουν νόμιμοι λόγοι για τη διατήρησή τους, τα δεδομένα θα διαγράφονται. Οι κανόνες έχουν ως στόχο την ενίσχυση των δικαιωμάτων των πολιτών και όχι τη διαγραφή γεγονότων του παρελθόντος ή τον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου.
2. θα διασφαλιστεί η εύκολη πρόσβασή σας στα δεδομένα σας.
3. θα διασφαλιστεί το δικαίωμα των ατόμων να μεταφέρουν τα προσωπικά τους δεδομένα ελεύθερα από έναν πάροχο υπηρεσιών σε άλλον (φορητότητα δεδομένων)
4. θα διασφαλιστεί ότι η συγκατάθεση πρέπει να δίδεται ρητά από τα άτομα όταν αυτή είναι αναγκαία για ορισμένες μορφές επεξεργασίας δεδομένων·
5. θα αυξηθεί η ευθύνη και η υποχρέωση λογοδοσίας όσων επεξεργάζονται προσωπικά δεδομένα μέσω του διορισμού υπευθύνων προστασίας δεδομένων σε εταιρείες με προσωπικό πάνω από 250 υπαλλήλους, καθώς και μέσω της συμμόρφωσης με τις αρχές «προστασίας της ιδιωτικής ζωής ήδη από τον σχεδιασμό» και «προστασίας της ιδιωτικής ζωής εκ κατασκευής», ώστε να διασφαλίζεται ότι τα άτομα ενημερώνονται με σαφήνεια για τον τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων τους.

Γιατί αυτό είναι καλό για την ψηφιακή οικονομία;

Ένα υψηλό επίπεδο προστασίας των δεδομένων είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης του κοινού στις διαδικτυακές υπηρεσίες και στην ψηφιακή οικονομία εν γένει. Η ανησυχία όσον αφορά την προστασία της ιδιωτικής ζωής συγκαταλέγεται στους βασικούς λόγους για τους οποίους ορισμένοι αποφεύγουν την αγορά αγαθών και υπηρεσιών μέσω του διαδικτύου. Με τον τομέα της τεχνολογίας να συνεισφέρει άμεσα το 20% της συνολικής αύξησης της παραγωγικότητας στην Ευρώπη και με το 40% των συνολικών επενδύσεων να στοχεύουν στον συγκεκριμένο τομέα, η εμπιστοσύνη του κοινού στις διαδικτυακές υπηρεσίες είναι ζωτικής σημασίας για την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης στην ΕΕ.

Η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση της ροής δεδομένων και η εξάπλωση των υπολογιστικών νεφών ενέχει τον κίνδυνο να απολέσουμε τον έλεγχο των διαδικτυακών δεδομένων μας.

Οι νέοι κανόνες θα εξασφαλίσουν στους χρήστες τον έλεγχο των προσωπικών δεδομένων τους και θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη τόσο στα κοινωνικά δίκτυα όσο και στις διαδικτυακές αγορές και την επικοινωνία εν γένει.

Πηγή:  In.gr Τεχνολογία